I SA/Łd 44/26

I SA/Łd 44/26 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-05-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk /sprawozdawca/
Bożena Kasprzak
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 56 par. 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 7 listopada 2025 r. nr 1001-IEE.7192.235.2025.4.MOK w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 listopada 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi po rozpatrzeniu zażalenia W. Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieluniu z 25 września 2025 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Opisane postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieluniu wystawił na Spółkę W.
• 19.02.2025 r. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należność w podatku pochodowym od osób fizycznych - płatnik za okres od stycznia do kwietnia 2024 r. i październik 2024 r.;
• 10.06.2025 r. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący podatek dochodowy od osób prawnych - ryczałt od dochodów spółek za czerwiec 2022 r., okres od stycznia do kwietnia 2024 r. i od sierpnia do grudnia 2024 r.
W celu realizacji należności objętych ww. tytułami wykonawczymi, organ egzekucyjny:
• w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] zawiadomieniem z 21.02.2025 r. nr Z.130081487.UBE.E, dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanej Spółki z rachunku bankowego i oszczędnościowego w A S.A. Ww. zajęcie, wraz z odpisem tytułu wykonawczego, zostało doręczone zobowiązanej Spółce 26.02.2025 r. W odpowiedzi na ww. zajęcie, dłużnik zajętej wierzytelności pismem z 21.02.2025 r, poinformował, że do zajętej wierzytelności wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej z sądową;
• w odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] zawiadomieniem z 10.06.2025 r. nr Z.136884075.STO.E, dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanej Spółki z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A, Ww. zajęcie, wraz z odpisem tytułu wykonawczego, zostało doręczone zobowiązanej Spółce 11.06.2025 r. W odpowiedzi na ww. zajęcie, dłużnik zajętej wierzytelności pismem z 24.06.2025 r. poinformował, że zajęcie nie może zostać zrealizowane ze względu na zbieg egzekucji administracyjnej z sądową.
W dniu 25 lipca 2025 r. do Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wpłynęło (za pośrednictwem platformy e-Urząd Skarbowy) pismo M. J. (Prezes Zarządu Spółki W.) z 25 lipca 2025 r. zatytułowane "Dotyczy: Pilny wniosek o wstrzymanie postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec firm: W. Sp. z o.o., W.1 Sp. z o.o., FPUH W.2 oraz Pana J. J. - w związku z rażącymi nieprawidłowościami, konfliktem interesów i podejrzeniem działalności przestępczej". We wniosku M. J. wskazała: "Wnoszę o pilne wstrzymanie wszystkich postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez Urzędy Skarbowe podległe Izbie Administracji Skarbowej w Łodzi wobec moich spółek: W. Sp. z o.o. [...], W.1 Sp. z o.o. [...], FPUH W.2 [...]". W uzasadnieniu Wnioskodawczyni wskazała na art. 56 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) dalej u.p.e.a. jako podstawę uwzględnienia sformułowanych wniosków.
Z uwagi na powzięte wątpliwości co do zakresu wniosku organ wezwał M. J. do sprecyzowania żądań. W odpowiedzi Spółka poinformowała: "(...) naszym zamiarem i wolą co do treści żądania było wniesienie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec W.1 Sp. z o.o., na podstawie art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Proszę o dalsze procedowanie mojego wniosku, mając na uwadze całość materiału dowodowego, który Państwu przedstawiłam, a który jednoznacznie wskazuje na bezpodstawność i rażące nieprawidłowości w działaniach Urzędu Skarbowego w Wieluniu, Komornika Sądowego E. J. i innych osób działających w ramach zorganizowanej grupy przestępczej.".
Postanowieniem z 25 września 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieluniu, na podstawie art. 56 § 1 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 pkt 2 u.p.e.a. odmówił zawieszenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec W. Sp. z o.o. z siedzibą w W..
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieluniu dokonał wnikliwej analizy przesłanek opisanych w art. 56 § 1 u.p.e.a. dochodząc do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie nie ma do czynienia ze wstrzymaniem wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej określonej w ww. tytułach wykonawczych, zgodnie z treścią art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przy rozpatrywaniu omawianego wniosku nie ma również zastosowania okoliczność dotycząca śmierci zobowiązanego - art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Na dzień wydania niniejszego postanowienia, tutejszy organ egzekucyjny nie posiada wiedzy na temat utraty przez W. Sp. z o.o. zdolności do czynności prawnych, w myśl art. 56 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieluniu, jako wierzyciel, nie wystąpił z żądaniami zawieszenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec W. Sp. z o.o., w związku z czym brak przesłanek do zastosowania art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Organ podsumował, że obecnie nie ma też wiedzy na temat jakichkolwiek okoliczności określonych w innych ustawach obligujących do zawieszenia prowadzonych postępowań egzekucyjnych wobec Spółki, o których stanowi art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.
Nie zgadzając się z organem Spółka W. złożyła zażalenie zarzucając naruszenie:
1. rażące naruszenie art. 120 i 121 O.p. - organ działał w sposób sprzeczny z zasadą praworządności i zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych;
2. błędne ustalenia faktyczne - organ przyjął, że spółki W. nie współpracowały, co jest nieprawdą; każde wezwanie organu pozostawało bez odpowiedzi - w rzeczywistości wszystkie wezwania były realizowane, a spółki przekazywały dokumenty, jednak ich stanowisko było konsekwentnie pomijane;
3. brak proporcjonalności (art. 7 Konstytucji RP, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) - organ, zamiast zastosować mniej dolegliwe środki, dążył do pogłębiania problemów finansowych spółki;
4. brak odniesienia się do rażącego błędu Naczelnika US oraz organu egzekucyjnego (opinia biegłych organ egzekucyjny w uzasadnieniu wskazuje, że dokonał "wnikliwej analizy przesłanek", tymczasem pominął kluczową okoliczność - rażący błąd Naczelnika Urzędu Skarbowego, który sam przyznał się do nieprawidłowych działań; pomimo przedstawienia licznych dowodów, organ egzekucyjny w ogóle się do tej kwestii nie odniósł, co stanowi rażące naruszenie art. 7 i art. 77 §1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) dalej: K.p.a. - (obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego);
5. naruszenie zasad ogólnych K.p.a., Organ egzekucyjny działał w sposób naruszający art. 7 K.p.a. (zasada prawdy obiektywnej) - nie ustalono pełnego stanu faktycznego, art. 8 K.p.a. (zasada zaufania obywateli do organów) - podatnik składał wielokrotnie wnioski o ulgę, a mimo przyznania błędów przez organy skarbowe, pomoc zawsze była odmawiana, art. 12 K.p.a. (zasada prostoty i szybkości postępowania) - prowadzenie egzekucji w obecnym stanie prowadzi do nieodwracalnej likwidacji przedsiębiorstw zamiast umożliwić realne wykonanie zobowiązań.
Wskazując na art. 56 § 1 u.p.e.a. Strona wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, albowiem z powodu siły wyższej - tj. blokady rachunków bankowych dokonanych przez organy egzekucyjne oraz toczącego się postępowania karnego z art. 258 § 1 k.k., które podważa prawidłowość czynności egzekucyjnych – egzekucja nie może być skutecznie i prawnie prowadzona oraz umorzenie odsetek naliczonych; egzekucja nie może być w sposób rażąco sprzeczny z zasadą zaufania do organów władzy publicznej. W załączeniu do zażalenia Strona przesłała szereg dokumentów, których analiza, w ocenie Strony, przemawia za uwzględnieniem wniosku o zawieszenie postepowania z uwagi na wystąpienie siły wyższej, o której mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.
Przy piśmie z 7 października 2025 r. Szef KAS przekazał do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi pismo z 2 października 2025 r. zatytułowane: "Wniosek o objęcie nadzorem działań DIAS w sprawach zażaleń W. Sp. z o.o. i W.1 Sp. z o.o" W ww. piśmie W.1 Sp. z o.o. oraz W. Sp. z o.o. zwróciły się z prośbą o objęcie bezpośrednim nadzorem działań Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w sprawie ich zażaleń. Spółki poinformowały przy tym, że złożone przez nie zażalenia dotyczyły rażących naruszeń prawa, w tym: wadliwych czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieluniu; braku rzetelnej analizy dowodów i pomijania istotnych faktów wskazujących na błędy organów; działań organów egzekucyjnych, które - zamiast chronić interesy wierzycieli i Skarbu Państwa - doprowadziły do sytuacji odwrotnej, tj. działań na ich szkodę. Spółki podkreśliły także, że organy niższej instancji, zarówno podatkowe, jak i egzekucyjne, unikają przyznania się do błędów, co skutkuje brakiem bezstronnej oceny zażaleń. W dalszej części pisma Spółki podniosły, że 2 października 2025 r. zakończono aukcję prowadzoną przez P.1, podczas której sprzedano elementy majątku spółek W., które według oświadczeń organów miały być zabezpieczone w innej lokalizacji – wskazuje to jednoznacznie na sprzeczności i brak spójności w działaniach organów egzekucyjnych. Jest to dowód o fundamentalnym znaczeniu w toczących się sprawach. Spółki wniosły przy tym o: objęcie nadzorem rozpatrywania zażaleń; zapewnienie, aby ocena sprawy była prowadzona w sposób całkowicie bezstronny i z poszanowaniem interesu Skarbu Państwa; udzielenie informacji o trybie, w jakim BIW oraz Kancelaria Prezesa KAS mogą zagwarantować taki nadzór. Dodatkowo do pisma Strona załączyła szereg dokumentów m.in. pisma komornika sądowego, pismo prokuratury i biegłego.
Opisanym na wstępie postanowieniem z 7 listopada 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielając ustalenia i wywiedzioną z nich ocenę organu pierwszej instancji, co do braku przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieluniu z 25 września 2025 r.
Organ odwoławczy poddawszy analizie całokształt sprawy, w tym pisma składane przez Stronę i załączone dokumenty, doszedł do przekonania, że w analizowanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a.
Wyjaśnił dalej, że powołanie się przez Stronę na "siłę wyższą", jako przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania egzekucyjnego, utożsamianą z przesłanką, o której mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. (tj. z uwagi na inny przypadek przewidziany w ustawach), nie może skutkować zawieszeniem tegoż postępowania. W kontekście art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., tylko ustawa może określać inne niż zawarte wart. 56 §1 pkt 1 - 4 u.p.e.a., podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, których wystąpienia organ w sprawie nie stwierdził.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. Sp. z o.o. wskazując na przepisy: art. 7 w związku z art. 8 Konstytucji RP - legalizm i zasada bezpośredniego stosowania Konstytucji; art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. - obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego; art. 175 w związku z art. 184 Konstytucji RP - prawo do sądu; art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wniosek o wstrzymanie wykonania - wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, wstrzymanie egzekucji, uwzględnienie argumentów uzasadnienia skargi oraz zasadzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej. Do skargi Strona załączyła szereg dokumentów na poparcie stanowiska.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) dalej p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) oraz złożoną skargę, a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.).
Po wtóre, zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 2 Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające, jak oczekiwała Strona, zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Taki zakres sprawy zakreśliła Strona m.in. odpowiadając na wezwanie organu do sprecyzowania zakresu żądania sformułowanego w piśmie z 25 lipca 2025 r. W odpowiedzi na opisane wezwanie, w którym organ przedstawił alternatywne rozwiązania (potraktowanie ww. pisma, jako wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Strony złożony w trybie art. 23 § 6 u.p.e.a. lub jako wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Strony złożony w trybie art. 56 § 1 u.p.e.a.) Strona odpowiedziała "zamiarem i wolą co do treści żądania było wniesienie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec W. Sp. z o.o., na podstawie art. 56 § 1 ustawy prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji".
Wobec powyższego wskazać należy na przepis art. 56 § 1 u.p.e.a., w którym ustawodawca wskazał przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części;
1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;
2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze
zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;
3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;
4) na żądanie wierzyciela;
5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
Zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 56 § 1 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie jednak żadne inne przyczyny nie mogą skutkować jego zawieszeniem. Organ jest związany katalogiem przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego zawartym w cytowanym przepisie. Podkreślić trzeba, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z racji samodzielnych, charakterystycznych dla tego postępowania, przesłanek jego zawieszenia, uniemożliwia stosowanie w zakresie instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej:
1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy,
2) w postępowaniu egzekucyjnym
- przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
Wykładając przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. uwypuklić należy, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. bądź z urzędu, bądź na wniosek wierzyciela, a na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 - wyłącznie za żądanie wierzyciela. Z omawianego przepisu wynika jasno, że zobowiązany nie jest uprawniony do złożenia takiego wniosku, może jedynie przedstawić informacje świadczące o konieczności zawieszenia postępowania z urzędu, które następnie rozważy organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
W świetle art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tylko żądanie wierzyciela w sprawie zawieszenia postępowania ma charakter wiążący dla organu egzekucyjnego. Natomiast wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego podlega uwzględnieniu tylko wówczas, gdy organ egzekucyjny stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek zawieszenia tego postępowania, wskazanych w ustawie (vide. wyrok NSA z 25 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1900/20 -– dostępny, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, organy poddały analizie ustalony stan faktyczno-prawny pod kątem zaistnienia wszystkich z wymienionych ww. przepisie przesłanek. Końcowo doszły do zasługujących na uwzględnienie ocen, wykazały bowiem, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia obowiązek objęty przedmiotowymi tytułami wykonawczymi podlegał wykonaniu ponieważ nie zostało wstrzymane jego wykonanie, termin jego wykonania nie został odroczony, jak również spłata należności pieniężnej nie została rozłożona na raty (art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Nie zaistniała przesłanka dotycząca śmierci zobowiązanego, rozumiana w analizowanej sprawie jako utrata bytu prawnego przez zobowiązaną Spółkę (art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Zobowiązana Spółka nie utraciła zdolności do czynności prawnych (art. 56 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Z żądaniem zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie wystąpił wierzyciel (art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Nie zaistniały również przypadki, przewidziane w innych ustawach, które uzasadniałyby zawieszenie postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.).
Uwzględniając powyższe rozważania uwypuklić należy, że owszem strona może złożyć wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego jednakże wniosek taki nie obliguje organu do jego uwzględnienia a w następstwie do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jeżeli przedstawione przez stronę informacje, okoliczności nie świadczą o konieczności zawieszenia postępowania z urzędu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, pism Strony i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia występując o zawieszenie postępowania Strona wskazał na siłę wyższą, której zaistnienie uzasadnia uwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a której wystąpienie przejawia się w przedstawionych okolicznościach m.in.:
- rachunki bankowe zostały zajęte przez organy egzekucyjne, co utrudnia regulowanie należności;
- równolegle toczy się postępowanie karne z art. 258 § 1 k.k., dotyczące działań funkcjonariuszy publicznych i osób trzecich w związku ze spółkami W., co podważa prawidłowość i rzetelność czynności egzekucyjnych;
- dalsze prowadzenie egzekucji w tych warunkach naruszałoby zasadę proporcjonalności i mogłoby doprowadzić do nieodwracalnych szkód w majątku spółek i interesie wierzycieli.
Nie kwestionując, iż wskazane okoliczności są istotne z punktu widzenia Strony nie można pominąć, że żadna z nich nie uzasadnia zawieszenia postępowania egzekucyjnego z urzędu. Ponadto wystąpienie siły wyższej, tak akcentowanej przez Stronę, nie zostało wskazane w omawianej normie prawnej jako przesłanka, której wystąpienie obliguje do zawieszenia postępowania. Po wtóre podkreślić trzeba, że Sąd nie poddaje krytyce przedstawionych przez Stronę okoliczności, oczywistym jest, że dla Strony stanowią okoliczności istotne mające wpływ na interes prawny Strony. Niemniej, co zostało już zaakcentowane, w przepisie art. 56 § 1 u.p.e.a. ustawodawca zawarł katalog przesłanek uzasadniających zawieszenie postępowania a wśród nich brak jest zarówno przesłanki w postaci wniosku zobowiązanego, jak i przesłanki w postaci wystąpienia siły wyższej. Przedstawione zaś przez Stronę okoliczności, jak zasadnie oceniły organy, nie uzasadniały zawieszenia postępowania egzekucyjnego z urzędu.
Z tych wszystkich względów na aprobatę zasługuje zaskarżone rozstrzygnięcie. Podobnie jak wyjaśnienie organu, że powołana zarówno we wniosku z 25 lipca 2025 r. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, jak też w zażaleniu z 2 października 2025 r. argumentacja dotycząca m.in. blokady rachunków bankowych Spółki; rzekomych nieprawidłowości popełnionych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. E. J. podczas prowadzenia egzekucji sądowej (którego działalność w ogóle nie może być oceniana przez administracyjne organy egzekucyjne); toczącego się postępowania karnego oraz sprzedaży przez P.1 automatycznej linii bębnowej do cynkowania, wykracza poza zakres przedmiotowy analizowanej sprawy i nie mogła wpłynąć na sposób jej rozstrzygnięcia.
Po wtóre zaznaczyć należy, że wystąpienie z wnioskiem o zawieszenie postępowania zakreśla granice prowadzonej sprawy, co oznacza, że tylko w zakresie tego żądania wypowiada się organ. Stąd też w kwestii zawartego w zażaleniu wniosku Spółki o: "umorzenie odsetek naliczonych w sposób rażąco sprzeczny z zasadą zaufania do organów władzy publicznej", Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi przekazał do rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieluniu, jako wierzyciela obowiązku objętego tytułami wykonawczymi wystawionymi w sprawie.
Trafnie ocenił przy tym organ odwoławczy, iż w sprawie niniejszej nie mogło dojść do naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż jak wyjaśnił organ i na co zwrócił uwagę już wcześniej Sąd, stosownie do art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. A te, wbrew zarzutom skargi, nie zostały naruszone, organy w sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy, który poddały wszechstronnej analizie i działając na podstawie obowiązujących przepisów prawa wydały rozstrzygnięcia w granicach przez te przepisy zakreślonych.
W ocenie Sądu na aprobatę zasługuje również wywiedziona przez organ ocena co do złożonego w toku postępowania przekazanego przez Szefa KAS pisma z 2 października 2025 r. zatytułowanego: "Wniosek o objęcie nadzorem działań DIAS w sprawach zażaleń W. Sp. z o.o. i W.1 Sp. z o.o.". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi uznał, że stanowi ono skargę złożoną - w trybie art. 234 w związku z art. 227 K.p.a. Poddając analizie okoliczności sprawy w kontekście argumentów Strony (wadliwe czynności Naczelnika US w Wieluniu; brak rzetelnej analizy dowodów i pomijanie istotnych faktów wskazujących na błędy organów; działanie organów egzekucyjnych, które - zamiast chronić interesy wierzycieli i Skarbu Państwa - doprowadziły do sytuacji odwrotnej, tj. działań na ich szkodę) organ odwoławczy stwierdził, że podniesione przez Stronę zarzuty, nie znalazły żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału, w tym wszelkich czynności podjętych w toku prowadzonych postępowań w sprawie udzielenia ulg w spłacie należności oraz postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec ww. Spółek dowiodła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieluniu działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut Strony że organy niższej instancji, zarówno podatkowe, jak i egzekucyjne, unikają przyznania się do popełnionych błędów, co skutkuje brakiem bezstronnej oceny.
Końcowo, mając na uwadze sformułowany w skardze wniosek o orzeczenie o wstrzymaniu egzekucji do czasu zakończenia postępowań należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z uwagi na powyższe Sąd nie był uprawniony do uwzględnienia żądania Strony i wstrzymania egzekucji.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
ds