I SA/Łd 411/22

I SA/Łd 411/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Cisowska-Sakrajda
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Paweł Janicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1114
art. 109 ust. 2a
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 306a par.1 - par. 5, art. 306b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 września 2022 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2022 r. nr 1001-IOA.4055.1.2022.3.BS.US17 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 411/22
UZASADNIENIE
Z akt sprawy wynika, że Z.D. (dalej także: Wnioskodawca, Strona lub Skarżący) wnioskiem z 10 grudnia 2021 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, o wydanie zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t. Przedmiotem wniosku był samochód marki Toyota Land Cruiser, VIN [...]. Do wniosku załączono kserokopie następujących dokumentów:
1. umowę kupna-sprzedaży z 24 listopada 2021 r.
2. oświadczenie podatnika z 10 grudnia 2021 r.
3. dokumentację fotograficzną pojazdu Toyota Land Cruiser, VIN [...] (9 szt.)
4. duński dowód rejestracyjny, numer [...].
Z załączonych do wniosku dokumentów wynikało, że ww. samochód w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego posiadał następujące cechy: nadwozie typu SUV, okna wzdłuż ścian bocznych do słupka C, troje przeszklonych drzwi: dwoje przednich wahadłowych oraz tylne pojedyncze wahadłowe (zgodnie z dokumentacją fotograficzną), dwa miejsca siedzące usytuowane w jednym rzędzie wyposażone w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z 25 stycznia 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawcę z uwagi na to, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód marki Toyota Land Cruiser numer VIN [...] nie spełnił kryterium dla samochodu ciężarowego.
Organ I instancji wskazał, że ustalił przeznaczenie pojazdu na podstawie ogólnego wyglądu, wyposażenia pojazdu i ogółu cech konstrukcyjnych w oparciu o dokumentację fotograficzną, która wskazywała zasadniczo na przeznaczenie pojazdu do przewozu osób.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte we wniosku z 9 grudnia 2021 r., o wydanie zaświadczenia, że sprowadzony przez niego pojazd jest samochodem ciężarowym. Strona zarzuciła brak prawidłowego rozpoznania sprawy poprzez błędne przyjęcie w oparciu o załączony materiał dowodowy, że sprowadzony pojazd Toyota Land Cruise jest pojazdem osobowym. Wątpliwości Skarżącego wzbudziła również robocza wersja tłumaczenia przez organ podatkowy dokumentów pozyskanych w toku prowadzonego postępowania. Ponadto Skarżący wyraził pogląd, że należy dopuścić dowód z opinii biegłego, który poczyni właściwe ustalenia zgodnie z fachową wiedzą, jednocześnie wskazując, że organ podatkowy nie ma stosownych uprawnień w tym zakresie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z 25 stycznia 2022 r. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, zgodnie z którym przedłożone przez Skarżącego dokumenty, w szczególności w postaci fotografii przedmiotowego pojazdu, nie dają podstaw w świetle Nomenklatury Scalonej, do wydania zaświadczenia o żądanej przez Stronę treści, bowiem nie potwierdzają bezspornie stanu faktycznego w zakresie rodzaju pojazdu - jako samochodu ciężarowego.
Strona wniosła na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 5 kwietnia 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu brak prawidłowego i całościowego rozpoznania sprawy prowadzące do błędnego przyjęcia, że pojazd Toyota Land Cruser jest pojazdem osobowym, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy tego nie potwierdza. Zdaniem Skarżącego, istotne znaczenie ma stwierdzony fakt braku możliwości montażu dodatkowych siedzeń w pojeździe, co potwierdza, że Jest to pojazd ciężarowy. Skarżący wyraził pogląd, że należy dopuścić dowód z opinii biegłego, który poczyni właściwe ustalenia zgodnie z fachową wiedzą. Jednocześnie wskazując, że organ podatkowy nie ma stosownych uprawnień w tym zakresie.
Ponadto Skarżący zarzucił, że organ powinien wyjaśnić kwestię rodzaju pojazdu poprzez zwrócenie się do polskiego przedstawiciela firmy Toyota. Dlatego niezrozumiałym dla Skarżącego było zwrócenie się przez organ podatkowy do podmiotu niemieckiego.
W oparciu o zgłoszone zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji oraz zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim do wydania zaświadczenia zgodnego z żądaniem.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej także: P.p.s.a.).
Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.
Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione.
Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawcę.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 143 z późn. zm., dalej także: u.p.a.), ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej "akcyzą", wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.
W myśl art. 109 ust. 2a u.p.a., dla celów związanych z rejestracją samochodu ciężarowego lub specjalnego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 i 463), niebędącego samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4, właściwy naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany wydać, na wniosek podmiotu dokonującego nabycia wewnątrzwspólnotowego tego samochodu, dokument potwierdzający brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 2-2b, załącza się dokumenty dotyczące samochodu, w szczególności fotografie, plany, schematy, katalogi, informacje od producenta lub inne dostępne dokumenty umożliwiające organowi podatkowemu wydanie dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju (art. 109 ust. 2c u.p.a.).
Sąd stwierdza w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a., do celów poboru akcyzy (...), stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7.09.1987 r., str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Przy czym, zgodnie z zastrzeżeniami zawartymi w ust. 2 ustawy, zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w niniejszej ustawie. Wspomniana Nomenklatura Scalona w dziale 87 zawiera kody i ich opisy dotyczące m.in; pojazdów samochodowych. KOD CN 8703 odnosi się do pojazdów samochodowych (...) przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi). Klasyfikacja zatem pewnych pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 wyznaczona jest przez cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób. Określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd klasyfikowany do kodu CN 8703, służy wyłącznie do przewozu osób, ale może on być także wykorzystywany do przewozu towarów.
Znajduje to potwierdzenie w końcowej części opisu kodu 8703, tj. włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są ww. pozycją CN 8703, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. z pasami bezpieczeństwa lub punktami kotwiącymi oraz z wyposażeniem do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jednych lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). O tym, że dany pojazd kwalifikuje się do pozycji CN 8704, tj. do pojazdów do transportu towarów, świadczą następujące cechy: a) siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów; b) oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); c) brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); d) zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).
Sąd zauważa, że zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06 wskazał, że decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (pkt 23 wyroku), a ponadto, że przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (pkt 24 wyroku). Trybunał wyjaśnił również, że ze zwrotu "przeznaczony" wynika, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie, z okoliczności, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd i ogół cech tych pojazdów nadający im Ich zasadnicze przeznaczenie. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa rozporządzania jako właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo-towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku NSA z dnia 11 października 2017 r, sygn. akt I GSK 1652/15 wyraził podgląd, że klasyfikacja pojazdu samochodowego do odpowiedniego kodu CN wymaga ustalenia przeznaczenia danego pojazdu. Do kodu CN 8703 można zaklasyfikować wyłącznie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Natomiast pojazd nieprzeznaczony zasadniczo do przewozu osób powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 8704, obejmującego pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Tak więc zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób stanowi najistotniejsze kryterium klasyfikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu do przewozu osób. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że klasyfikacja przemieszczonego do kraju pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd.
Klasyfikacja do pozycji CN została oparta na kryterium zasadniczego przeznaczenia pojazdu, tj. albo do przewozu osób (pozycja CN 8703), albo do transportu towaru (pozycji CN 8704), a tym samym obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie zasadniczego przeznaczenia pojazdu, co wymaga porównania cech projektowych pojazdu nadanych przez producenta z cechami, jakimi charakteryzował się ten pojazd w momencie sprzedaży oraz uwzględnienia ewentualnych zmian, jakie zostały dokonane w tym pojeździe przez jego kolejnych użytkowników i ich wpływu na zasadnicze przeznaczenie tego pojazdu (por. wyrok NSA z 14 września 2017 r. I GSK 1273/15).
Sąd wskazuje, że z powołanych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają samochody osobowe o kodzie CN 8703 niezależnie od tego, czy są to samochody ciężarowe lub specjalne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Z 2019 r., poz. 2130, z późn. zm.). Oznacza to, że uznanie pojazdu według przepisów o ruchu drogowym za samochód ciężarowy nie wyklucza automatycznie uznania tego pojazdu za samochód osobowy, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Pozwala na to autonomiczność prawa podatkowego, występujący w prawie dualizm pojęciowy oraz skorzystanie przez ustawodawcę podatkowego z możliwości utworzenia własnej legalnej definicji pojęcia "samochodu osobowego" (por. wyrok NSA z 24 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 150 ).
Dokumentacja związana z rejestracją pojazdu poza granicami kraju potwierdza jedynie to, czy dany pojazd spełnia warunki określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym lecz pozostaje bez znaczenia dla wymiaru podatku akcyzowego. Natomiast dla klasyfikacji taryfowej może mieć jedynie charakter posiłkowy. W tym zakresie wypowiedział się również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który w wyroku z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 615/20 zawarł tezę: "Dowód rejestracyjny pojazdu, a także pozostałe dokumenty związane z rejestracją, nie decydują o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego, spełniając zupełnie inną rolę. Organ podatkowy nie jest związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu, bowiem z punktu widzenia przepisów u.p.a. istotna jest klasyfikacja do pozycji CN".
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie istotne było ustalenie rodzaju pojazdu z punktu widzenia przepisów regulujących opodatkowanie akcyzą i przepisów klasyfikacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I GSK 917/17).
Zgodnie z art. 6 u.p.a., w sprawach wynikających z przepisów ustawy o akcyzie stosuje się przepisy O.p., chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z art. 306a § 1 - § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej także: O.p.), organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy.
W myśl art. 306b O.p., w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd stwierdza, że zaświadczenie jest wyłącznie potwierdzeniem stanu faktycznego lub prawnego istniejącego w dniu jego wydania. Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter uproszczony. Składają się na nie wyłącznie czynności materialno -techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W tym postępowaniu organ podatkowy nie może dokonywać ustaleń i ocen. Dlatego zaświadczenie nie może rozstrzygać o żadnych prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu podatkowego i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem właściwy organ podatkowy może potwierdzić jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych (posiadanych przez organ prowadzący postępowanie lub wykazanych we wniosku przez wnioskodawcę). Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, bądź też wyjaśnienia czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia ewentualnych ich dysponentów, (por. wyrok WSA w Gliwicach z 6 sierpnia 2013 r., I SA/Gl 1156/12). Przed wydaniem zaświadczenia organ podatkowy może jedynie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, które sprowadza się wyłącznie do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym przedłożone przez Skarżącego dokumenty, w szczególności w postaci fotografii przedmiotowego pojazdu, nie dają podstaw - w świetle Nomenklatury Scalonej - do wydania zaświadczenia o żądanej przez podatnika treści, bowiem nie potwierdzają bezspornie stanu faktycznego w zakresie rodzaju pojazdu, jako samochodu ciężarowego.
Na powyższych fotografiach widnieje jednobryłowy pojazd, który posiada: nadwozie typu SUV, okna wzdłuż ścian bocznych do słupka C, troje przeszklonych drzwi, dwoje przednich wahadłowych oraz tylne pojedyncze wahadłowe; dwa miejsca siedzące usytuowane w jednym rzędzie wyposażone w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa. Takie cechy pojazdu pozwalały organom podatkowym przyjąć, że jedną z jego funkcji jest przewóz osób. Osobowy charakter pojazdu potwierdza również informacja przesłana przez Toyota Deutschland GmbH, zgodnie z którą pojazd Toyota Land Cruiser VIN [...] jest homologowany do przewozu 5 osób.
Sąd oceniając kwestie przeznaczenia pojazdu, wziął również pod ocenę przystosowanie części towarowej do jej zasadniczej funkcji: przewozu towarów. Powyższe wskazuje, że w części pojazd może być wykorzystywany do przewozu osób a w części do przewozu towaru. W przypadku rozpatrywanej sprawy postępowanie dowodowe jest ograniczone do dowodów zgłoszonych przez Stronę oraz dowodów możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi dysponuje organ prowadzący postępowanie.
Zdaniem Sądu organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, na podstawie dokumentów załączonych do wniosku Strony oraz dokonały własnych ustaleń, poprzez m.in. uzyskanie informacji o pojeździe od importera pojazdu na rynek niemiecki Toyota Deutschland GmbH, której tekst został przetłumaczony w wersji roboczej.
Sąd jednocześnie zauważa, że pierwotnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim zwrócił się drogą mailową do Toyota Motor Roland Limited Sp. z o.o. z prośbą o udzielenie informacji na temat homologacji spornego pojazdu. Z przesłanej za pismem z 20 grudnia 2021 r. odpowiedzi wynikało, że "Toyota Motor Roland Company Limited sp. z o.o. nie jest importerem/nabywcę wewnątrzwspóinotowym objętego postępowaniem pojazdu. Toyota Motor Roland Company Limited sp. z o.o. dysponuje wiarygodnymi informacjami na temat homologacji i kompletacji pojazdów jedynie wprowadzanych na rynek Rolski przez naszą spółkę i udziela takich informacji na każde życzenie uprawnionych organów państwa. W odniesieniu do innych pojazdów produkowanych i sprzedawanych przez Toyota Motor Corporation oraz jej spółki zależne, o także inne podmioty na podstawie stosownych zobowiązań umownych w ponad 150 krajach no całym świecie, nie posiadamy jednoznacznych informacji na temat procesu produkcyjnego i homologacyjnego (...)". Wobec powyższego zasadnym było zwrócenie się o stosowne informacje do zagranicznego przedstawiciela producenta.
Sąd podkreśla, że ciężar dowodu w przedmiotowym postępowaniu spoczywa na Wnioskodawcy, który wywodzi dla siebie określone skutki prawne.
Niezasadne jest również stanowisko Strony dotyczące braku posiadania stosownych uprawnień przez organ podatkowy co do ustalenia stanu faktycznego w zakresie rodzaju pojazdu. Należy wyjaśnić, że kompetencje organu podatkowego w zakresie dotyczącym rozpoznawanej sprawy wyznaczają obowiązujące na dzień powstania obowiązku podatkowego przepisy prawa materialnego, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym. Przeprowadzenie zaś postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, w trybie wydania zaświadczenia, wykroczyłoby poza kompetencje organu
Organy podatkowe zasadnie podzieliły poglądy doktryny, że przepisy u.p.a. dla celów podatku akcyzowego wprowadzają własną definicję samochodu osobowego. Definicja ta nie pokrywa się ani z potocznym rozumieniem samochodu osobowego, ani też z definicją zawartą w prawie o ruchu drogowym.
Sąd uznał zatem, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa i prowadziły postępowanie w sposób zapewniający realizację zasady zaufania do organów podatkowych.
W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem i podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
is