I SA/Łd 397/22

I SA/Łd 397/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak /przewodniczący/
Cezary Koziński
Paweł Kowalski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 79 par. 1, art. 233 par. 1 pkt 2 lit. a.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Protokolant St. asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 30 marca 2022 r. nr KO.4117.24.2022 w przedmiocie uchylenia w całości decyzji dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r. i umorzenia postępowania w sprawie oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 30 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), dalej: "O.p.", uchyliło decyzję Wójta Gminy Krzyżanów z dnia 25 listopada 2021 r., odmawiającą E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej: "Podatnikowi" albo "Spółce", zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r. i umorzyło postępowanie w sprawie.
Spółka jest właścicielem farmy wiatrowej składającej się z [...] elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszącej. W dniu 1 lutego 2016 r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 458.176,- zł, a w dniu 15 lutego 2017 r. korektę tej deklaracji podatkowej za 2016 r. w kwocie 579.289 zł. Korekta i wcześniejsza deklaracja zostały podpisane przez J. T. – pełnomocnika Spółki.
Postanowieniem z 17 lutego 2017 r. Wójt Gminy Krzyżanów wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r., a następnie, decyzją z 15 marca 2017 r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 579.289 zł. Kwota podatku do zapłaty, określona przez organ decyzji wymiarowej powstała w oparciu o dokonaną przez Spółę korektę deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za 2015 r. z 15 lutego 2017 r.
Po rozpatrzeniu wniosku Podatnika z 20 listopada 2020 r. o stwierdzenie nieważności powyżej, ostatecznej i prawomocnej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 r., decyzją z 22 czerwca 2021 r. SKO w Skierniewicach, na podstawie art. 247 § 1 pkt 1, art. 248 § 1, § 2 pkt 1, § 3 O.p, stwierdziło nieważność decyzji wymiarowej Wójta Gminy Krzyżanów z 15 marca 2017 r. z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości przy ustaleniu podstawy opodatkowania w zakresie budowli. Opierając się na opinii powołanego biegłego rzeczoznawcy majątkowego, organ odwoławczy wskazał, że obiekty inwentarzowe (linie kablowe elektrowni wiatrowych), ujęte w ewidencji środków trwałych Podatnika pod nazwą "infrastruktura elektryczna" i stanowiące część ustalonej przez organ podstawy opodatkowania, usytuowane są nie tylko na terenie Gminy K., ale także na terenie administracyjnym miasta K., co naruszało art. 4 ust. 9 u.p.o.l.
Wnioskiem z 15 lipca 2021 r., na podstawie art. 78 w związku z art. 72 i art. 75 O.p., Spółka zwróciła się do Wójta Gminy Krzyżanów o zwrot nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. w związku z wyeliminowaniem z obrotu decyzji tego organu z 15 marca 2017 r. określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 579.289,- zł.
Spółka podniosła, że dokonana wpłata podatku była następstwem wydania decyzji wymiarowej z 15 marca 2017 r., która została wyeliminowana z obrotu. W takiej sytuacji, zdaniem Podatnika, należny podatek wynika z deklaracji podatkowej z 1 lutego 2016 r. na kwotę 458.176,- zł, gdyż korekta tej deklaracji z 15 lutego 2017 r. jest bezskuteczna, bowiem została podpisana przez osobę bez należytego umocowania a ponadto była tylko propozycją korekty.
W uzasadnieniu wniosku Podatnik wskazał, że w dniu wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wymiarowej dla Podatnika w podatku od nieruchomości za 2016 r. powstała nadpłata podatku uiszczonego przez Spółkę na poczet wykonania decyzji określającej. Organ winien zatem zwrócić Spółce nienależnie uiszczoną nadwyżkę podatku wraz z odsetkami i opłatą prolongacyjną na podstawie art. 78 § 1, § 3 pkt 3 i art. 77 § 1 pkt 1 O.p. Wyliczona przez Spółkę we wniosku kwota nadpłaty w wysokości 130.732,62 zł, stanowiła różnicę pomiędzy kwotą zobowiązania określoną w wyeliminowanej decyzji wymiarowej (579.289,- zł), a kwotą zadeklarowaną przez Spółkę (458.176,- zł) w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. (121.113,- zł), powiększoną o nienależnie, zdaniem Podatnika, zapłacone odsetki i opłatę prolongacyjną.
W odpowiedzi na wezwanie organu do wyjaśnienia, dlaczego Podatnik dokonuje swobodnego wyboru deklaracji na podatek od nieruchomości za 2016 r.,
od której domaga się zwrotu nadpłaty, Spółka wyjaśniła, że "złożyła tylko jedną prawnie skuteczną deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2015 i tylko jedną prawnie skuteczną deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2016. Deklaracje te wpłynęły do organu odpowiednio 2 lutego 2015 r. i 1 lutego 2016 r. i tylko te deklaracje wywołały skutki prawne". Spółka wskazała, że "dokumenty zawierające projekty korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2015 i 2016, datowane na dzień 15 lutego 2017 r., w rzeczywistości nie wywołały skutków prawnych" i "stanowiły jedynie projekt deklaracji podatkowej, obrazowały wariant jednego z możliwych sposób rozliczeń w przyszłości i przekazane zostały organowi w celach informacyjnych (...). W związku z tym nie mogły być wzięte pod uwagę w celu kalkulacji kwot nadpłat w podatku od nieruchomości za ww. lata, o stwierdzenie i zwrot których Spółka wystąpiła z wnioskami z dnia 15 lipca 2021 r.".
Spółka wyjaśniła także, iż wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym ujawnionym w dniu 16 stycznia 2017 r. odnotowano zmianę umowy Spółki w zakresie zasad jej reprezentacji, z dotychczasowej reprezentacji samodzielnej przez każdego z członków zarządu na reprezentację łączną dwóch członków zarządu. W takiej sytuacji, ponieważ dokumenty z 15 lutego 2017 r., zawierające projekty korekt na podatek od nieruchomości za rok 2015 i za rok 2016 podpisane zostały wyłącznie przez jednego członka zarządu Spółki – I. T., a nie przez dwóch członków zarządu łącznie, to nie spełniają one ówczesnych zasad reprezentacji Spółki, nie wyrażają woli Spółki, nie wywołują skutków prawnych i stanowić mogą co najwyżej niewiążące projekty korekt deklaracji.
Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy Krzyżanów, na podstawie art. 75 § 4a w związku z art. 207 i art. 210 O.p. oraz art. 1a, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1,3,5,9, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2016 r., dalej: "u.p.o.l.", odmówił zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 130.733,- zł.
Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Podatnika, że żądana nadpłata odnosi się do różnicy pomiędzy kwotą 579.289 zł, wynikającą z wyeliminowanej decyzji wymiarowej z 15 marca .2017 r. a kwotą wynikającą z pierwotnej deklaracji podatkowej, czyli 458.176,- zł, ponieważ za skutecznie złożoną uznał korektę tej deklaracji w kwocie 579.289 zł z 15 lutego 2017 r. W związku z tym organ uznał, że nie ma nadpłaty, żądanie jej zwrotu jest bezzasadne i należy odmówić jej zwrotu.
Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji za podstawę prawną decyzji odmawiającej zwrotu nadpłaty przyjął art. 75 § 4a O.p. Zgodnie z tym przepisem w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. Natomiast w zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.
Zdaniem organu odwoławczego, procedowanie w oparciu o wskazaną podstawę prawną świadczy o tym, że wniosek Spółki o "zwrot nadpłaty" został zakwalifikowany jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty w rozumieniu art. 75 § 1 O.p., na którą to podstawę prawną powołał się również Podatnik we wniosku. Organ odwoławczy zwrócił jednak uwagę, że w takiej sytuacji prawnej istotne znaczenie dla wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty ma treść art. 79 § 1 O.p. który stanowi, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego. W tym kontekście organ odwoławczy wyjaśnił, że niebudzące wątpliwości ustalenia stanu faktycznego wskazują, że równolegle do prowadzonego postępowania wymiarowego za 2016 r. Wójt Gminy Krzyżanów prowadził postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty w tym samym podatku i za ten sam rok, a zatem wbrew art. 79 § 1 O.p. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji wymiarowej za 2016 r. miało bowiem ten skutek, że sprawa wymiaru podatku powróciła do ponownego rozpoznania.
Postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. prowadzone było w oparciu o funkcjonujące w obiegu prawnym postanowienie Wójta Gminy Krzyżanów z 17 lutego 2017 r. znak: Fn 3120.71.4.2017, wszczynające z urzędu postępowanie podatkowe za 2016 r., które z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Krzyżanów z 15 marca 2017 r., określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2016 r. otwierało drogę do nowej oceny faktów. Postępowanie wymiarowe toczyło się zatem nadal od 22 czerwca 2021 r., kiedy to Kolegium stwierdziło nieważność decyzji wymiarowej z 15 marca 2017 r. i nie zostało zakończone na dzień złożenia wniosku Spółki o zwrot nadpłaty, tj. w dniu 15 lipca 2021 r. Zdaniem organu odwoławczego, złożony wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty, stosownie do art. 79 § 1 O.p. winien skutkować wydaniem przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p.
Organ odwoławczy wskazał, że nawet gdyby nie traktować wniosku Spółki z 15 lipca 2021 r. o zwrot nadpłaty w rozumieniu art. 75 § 1 O.p., lecz jako pismo przypominające organowi o jego niewykonanym obowiązku, to organ pierwszej instancji w reakcji na to pismo miał również inne uzasadnione powody zastosowania art. 165a § 1 O.p., gdyż, po pierwsze, nie minął jeszcze ustawowy termin zwrotu nadpłaty, a po drugie, trwające postępowanie podatkowe mogło zakończyć się ustaleniem nowego wymiaru. Organ wskazał, że terminy zwrotu nadpłaty zostały określone art. 77 O.p. Zgodnie z art. 77 § 1 ust. 1 O.p. nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji, jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji. W przypadku zaś niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia albo stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy decyzji, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej albo decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki (art. 77 § 4 O.p.). Tymczasem od dnia stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2016 r., tj. od 22 czerwca 2021 r. do dnia złożenia wniosku o zwrot nadpłaty z 1 lipca 2021 r. organ pierwszej instancji nie wydał jeszcze decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, mimo iż zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu.
Organ odwoławczy dodał, ze Wójt Gminy Krzyżanów zakończył wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. decyzją z 29 listopada 2021 r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. na kwotę 535.135 zł. Na skutek wniesionego odwołania Spółki, SKO w Skierniewicach decyzją z 30 marca 2022 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozparzenia.
Organ odwoławczy podkreślił, że w każdym przypadku złożony przez podatnika wniosek powinien podlegać wstępnej ocenie organu, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego. Jak stanowi art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użycie przez ustawodawcę sformułowania: "nie może być wszczęte" wskazuje na to, że aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie, określona w art. 165a § 1 O.p. przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc wynikać z treści wniosku albo też być znana organowi z urzędu.
Jedną z przesłanek stanowiących podstawę odmowy wszczęcia postępowania podatkowego jest sytuacja, gdy wszczęciu tego postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie wszczęciu postępowania stał na przeszkodzie zarówno art. 79 ust. 1 O.p., jak również art. 77 § 1 ust. 1 O.p. Zakaz wszczęcia postępowania nadpłatowego w trakcie procedur wymiarowych, skutkuje bowiem bezprzedmiotowością postępowania na podstawie art. 208 § 1 O.p. i to niezależnie od tego, na jakim etapie przesłanka bezprzedmiotowości się ujawniła. Innymi słowy, po wszczęciu postępowania podatkowego jego umorzenie następuje zarówno wtedy, gdy przesłanka bezprzedmiotowości zaistniała w jego toku, jak i wtedy, gdy istniała w dacie wniesienia żądania, ale wcześniej nie została ujawniona. Jeżeli jednak organ pierwszej instancji pomimo braku podstaw do wszczęcia postępowania prowadził postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty wraz z odsetkami, to organ odwoławczy, wobec zaistnienia przesłanek wynikających z art. 208 § 1 O.p. zobligowany jest zatem zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.
Biorąc powyższe pod uwagę decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić w całości, a wszczęte postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty umorzyć jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na proceduralny charakter wydanego orzeczenia, Kolegium nie odniosło się do zarzutów merytorycznych Podatnika sformułowanych w odwołaniu.
Na powyższą decyzję Podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzuty skargi obejmują:
1. naruszenie art. 138e § 1 i 3 w związku z art. 138a § 4 i art. 120, art. 121 § 1 O.p. oraz w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych, dalej: "KSH", poprzez brak poddania merytorycznej ocenie i milczące zaakceptowanie oparcia się przez organ I instancji na dokumencie z 15 lutego 2017 r., tj. propozycji korekty deklaracji złożonej za 2016 r. i potraktowaniu jej jako skutecznej i wiążącej w stosunku do pierwotnie złożonej deklaracji za 2016 r.
2. naruszenie art. 72 § 1-2 i art. 75 § 1 O.p. w związku z art. 247 § 1 pkt 1 i art. 247 § 1 pkt 3 O.p. i w związku z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. oraz w związku z art. 15 § 1-2, art. 17 i art. 197 § 1 O.p w związku z art. 4 ust. 9 u.p.o.l., poprzez umorzenie postępowania zamiast przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji z uwagi na decyzję SKO z 22 czerwca 2021 r., stwierdzającą nieważność decyzji wymiarowej za 2016 r. i wymagającą wydania nowej decyzji wymiarowej określającej zobowiązanie podatkowe Spółki za 2016 r.
Zdaniem skarżącej Spółki organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji, powinien orzec o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem stwierdzenia nadpłaty Spółki w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości wskazanej we wniosku o zwrot nadpłaty i dokonania jej zwrotu na rzecz Podatnika. W związku z podniesionymi zarzutami pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania z nakazem stwierdzenia i zwrotu na rzecz Spółki nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r.; a także o zasądzenie na rzeczy strony skarżącej kosztów postępowania.
W uzupełnieniach skargi z 3 maja 2022 r. oraz z 6 maja 2022 r. Spółka, powołując się na pisma Wójta Gminy Krzyżanów z 27 kwietnia 2022 r. oraz 13 kwietnia 2022 r. wskazała, że skarga jest zasadna, gdyż wniosek Spółki o zwrot nadpłaty z 15 lipca 2021 r. nie został rozpoznany co do istoty w żadnym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podtrzymało stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
Przedmiotem sporu jest ocena zasadności uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji odmawiającej Podatnikowi zwrotu nadpłaty w podatku
od nieruchomości za 2016 r. oraz umorzenia postępowania wpadkowego wszczętego wnioskiem Spółki o zwrot nadpłaty tego podatku.
Postępowanie wymiarowe dotyczące podatku od nieruchomości za 2016 r. zostało przez Wójta Gminy Krzyżanów wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia 17 lutego 2017 r. i zakończyło się decyzją wymiarową tego organu z 15 marca 2017 r., określającą Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2015 r. w kwocie 579.289 zł., zgodnie z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości
za 2015 r. dokonaną przez Spółkę w dniu 15 lutego 2017 r.
Decyzja wymiarowa dla Spółki w podatku od nieruchomości za 2015 r. została jednak wyeliminowana z obrotu decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z 22 czerwca 2021 r. stwierdzającą nieważność ostatecznej decyzji Wójta Gminy Krzyżanów z 15 marca 2017 r.
Należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wymiarowej z 22 czerwca 2021 r. otwierała przed organem podatkowym możliwość przeprowadzenia powtórnych ustaleń i wydania dla Podatnika kolejnej decyzji określającej wymiar podatku od nieruchomości. W obrocie prawnym pozostało bowiem postanowienie Wójta Gminy Krzyżanów z 17 lutego 2017 r. wszczynające postępowanie w przedmiocie określenia Podatnikowi podatku od nieruchomości za 2015 r. Wobec powyższego, wnioskiem z 15 lipca 2021 r. o zwrot nadpłaty podatku od nieruchomości za 2015 r. z odsetkami i opłatą prolongacyjną Spółka w istocie, w toku trwającego ciągle postępowania wymiarowego dotyczącego tego samego zobowiązania podatkowego, zainicjowała postępowanie wpadkowe w zakresie zwrotu nadpłaty tego podatku.
Wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2015 r. złożony został w trybie art. 75 § 1 O.p. Rozpoznając merytorycznie ten wniosek, organ I instancji za podstawę prawną procedowania przyjął art. 75 § 4a O.p. stwierdzając, że kwota wynikająca z wyeliminowanej z obrotu decyzji określającej wysokość zobowiązania za 2015 r. odpowiada wysokości tego zobowiązania wykazanej w korekcie deklaracji podatkowej za 2015 r. z 15 lutego 2017 r., zaakceptowanej przez organ podatkowy. Przedmiotowy podatek od nieruchomości za 2016 r. nie został zatem nadpłacony, jak wskazuje Podatnik.
Kontrolując powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowe postępowanie w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku w niniejszej sprawie nie mogło jednak zostać wszczęte z uwagi na treść art. 79 § 1 O.p. i powinno było zakończyć się wydaniem postanowienia w trybie art. 165 a § 1 O.p.
Sąd podziela powyższą ocenę wyrażoną przez organ odwoławczy.
Zgodnie z brzmieniem art. 79 § 1 O.p., postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej – w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu.
Mając na uwadze brzmienie wyżej cytowanego przepisu, w rozpoznawanej sprawie postępowanie wpadkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie mogło zostać w ogóle wszczęte, a co za tym idzie przedmiotowy wniosek o zwrot nadpłaty nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany w postępowaniu wpadkowym z uwagi na ciągle trwające postępowanie główne w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. Cytowany przepis wskazuje dodatkowo, że gdy postępowanie wymiarowe zostało wszczęte z urzędu, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, rozpoznając sprawę wymiarową organ wypowiada się także w przedmiocie złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Brak prawnej możliwości załatwienia żądania zawartego we wniosku z 15 lipca 2021 r. uniemożliwiał zatem organowi prowadzenie postępowania i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty.
Aby organ mógł rozpatrzyć merytorycznie żądanie zwrotu nadpłaty podatku za 2015 r. winien przecież najpierw ustalić czy nadpłata faktycznie istnieje, a do tego konieczne było nie tylko porównanie kwoty z decyzji, której nieważność została stwierdzona z ostatnią deklaracją podatkową złożoną przez Spółkę, ale również uwzględnienie skutków stwierdzenia nieważności uprzedniej decyzji wymiarowej w postaci określenia na nowo zarówno podstawy wymiaru podatku, jak i wysokości zobowiązania podatkowego.
W takiej sytuacji, wobec stwierdzenia, że postępowanie wpadkowe o zwrot nadpłaty nie mogło się w niniejszej spawie w ogóle toczyć, a przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie obarczone było wadami uniemożliwiającymi wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, organ odwoławczy prawidłowo umorzył to postępowanie w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p.
Zdaniem sądu, organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że w dacie złożenia przez Spółkę wniosku o zwrot nadpłaty za 2016 r. z urzędu toczyło się postępowanie wymiarowe dotyczącego tego samego podatku i za ten sam rok, prowadzone w oparciu o funkcjonujące w obiegu prawnym postanowienie Wójta Gminy Krzyżanów z 17 lutego 2017 r., wszczynające z urzędu postępowanie podatkowe za 2016 r., które z chwilą prawomocności stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Krzyżanów z 15 marca 2017 r. określającej wysokość tego zobowiązania, otwierało organowi podatkowemu drogę do nowej oceny materialnoprawnej faktów powstałych na podstawie unieważnionej decyzji, tzn. nowego określenia podstawy opodatkowania i wymiaru podatku.
Dodatkowo, organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że w dacie złożenia wniosku o zwrot nadpłaty za 2016 r., obowiązek zwrotu nadpłaty nie wynikał również z art. 77 § 1 pkt 1 O.p., gdyż nie minął jeszcze ustawowy termin zwrotu nadpłaty, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 1 O.p., ponieważ nie wydano jeszcze nowej decyzji wymiarowej, a trwające postępowanie podatkowe mogło zakończyć się ustaleniem innej wysokości podatku, niż w decyzji unieważnionej.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi, należy podkreślić, że dotyczą one w głównej mierze wymiaru przedmiotowego podatku, natomiast zaskarżona do sądu decyzja ma charakter proceduralny. Decyzja umarzająca postępowanie wpadkowe w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie rozstrzyga o istocie sprawy, nie określa wymiaru podatku, a wywiera tylko skutek procesowy w postaci zakończenia postępowania wpadkowego wszczętego w przedmiocie zwrotu nadpłaty. Zarzuty skargi w znacznej mierze wykraczają zatem poza zakres i treść aktu zaskarżonego do Sądu. W przedmiotowym postępowaniu odwoławczym nie dokonywano bowiem wykładni prawa materialnego w świetle skuteczności korekty deklaracji podatkowej Podatnika za 2016 r. z 15 lutego 2017 r.
Zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 138e § 1 i 3 w związku z art. 138a § 4 O.p. i art. 205 § 1 ustawy – Kodeks spółek handlowych, poprzez brak poddania merytorycznej ocenie i zaakceptowanie oparcia się przez organ I instancji na dokumencie z 15 lutego 2017 r., tj. propozycji korekty deklaracji złożonej za 2015 r. jest zatem nieuzasadniony, gdyż organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie oceniał merytorycznie skuteczności wskazanej korekty deklaracji złożonej przez pełnomocnika Podatnika 15 lutego 2017 r. Sformułowane w skardze argumenty sprowadzające się do wykazywania, że korekta ta jest prawnie nieskuteczna, ponieważ została podpisana przez osobę nie posiadającą właściwego umocowania mogą być oceniane w głównym postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku, a nie w postępowaniu wpadkowym w przedmiocie zwrotu nadpłaty.
Z podobnych powodów nieuzasadnione pozostają zarzuty naruszenia art. 15 § 1-2, art. 17 i art. 197 § 1 O.p w związku z art. 4 ust. 9 u.p.o.l. Zarzuty te dotyczą kwestii merytorycznych, związanych z wymiarem podatku i nie odnoszą się do zasadności umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego zwrotu nadpłaty.
Analogicznie, zarzuty naruszenia art. 72 § 1-2 i art. 75 § 1 O.p. są nieuzasadnione, gdyż zgodnie z art. 79 § 1 zd. drugie O.p. wniosek Podatnika o stwierdzenie nadpłaty podatku, w razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, podlega rozpatrzeniu w głównym postępowaniu wymiarowym.
Nie są także uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 O.p. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie realizowało zasadę zaufania do organów, wyrażoną w art. 121 O.p. a uchylając zaskarżoną decyzję organu I instancji i umarzając postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty organ odwoławczy postąpił prawidłowo, działając w oparciu o adekwatny do zaistniałej sytuacji procesowej przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U.
z 2002 r. poz. 329 ze zm.), skargę oddalił.
lp