I SA/Łd 234/04

I SA/Łd 234/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-11-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Juliusz Antosik /przewodniczący/
Wiktor Jarzębowski /sprawozdawca/
Zbigniew Kmieciak
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA J. Antosik, Sędziowie NSA W. Jarzębowski (spr.), Z. Kmieciak, Protokolant J. Wegner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2004 roku sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie określenia straty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzja z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił M. W. stratę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. w wysokości 9.322,33zł.
Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.
Organ odwoławczy uznał, że odwołanie zostało złożone po terminie, w związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu przedstawiono podjęte przez Inspektora Kontroli Skarbowej próby doręczenia decyzji podatnikowi. W dniu 29 września 2003r. korespondencję obejmującą opisaną wyżej decyzję jak również decyzję tego samego organu w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. w wysokości 92.647,50zł oraz postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodów doręczono sąsiadce podatnika – I. W., która zobowiązała się oddać ją adresatowi. W dniu 2 października 2003r. zawiadomiła jednak Urząd Kontroli Skarbowej, iż nie może skontaktować się z M. W. wobec czego odsyła przekazane jej decyzje.
Organ podatkowy pierwszej instancji wysłał również powyższe decyzje za pośrednictwem poczty. Z "Potwierdzenia odbioru" wynika, że w dniu 1 października 2003r. z powodu niemożności doręczenia adresatowi przesyłkę pozostawiono na okres 7 dni w urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o powyższym pozostawiono w skrzynce pocztowej. Ponowne awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 9 października 2003r.
Powołując się na art. 150 ustawy – Ordynacja podatkowa organ odwoławczy uznał za datę doręczenia decyzji dzień 15 października 2003r. a w konsekwencji przyjął, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 29 października 2003r., Ponieważ odwołanie nadano w urzędzie pocztowym w dniu 26 stycznia 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania i odmówił jego rozpatrzenia.
Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc o jego uchylenie. Powyższe żądanie uzasadnił zarzucając organowi podatkowemu naruszenie art.150 w związku z 148, 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Skarżący podnosi, że od maja 2003r. nie przebywał pod adresem, pod który kierowane były decyzje organu podatkowego ponieważ ze względu na stan jego zdrowia wymagał opieki. Równocześnie poinformował, że mieszka sam. Skarżący podnosi również, że organ podatkowy nie wykorzystał wszystkich możliwości doręczenia decyzji a ponadto, iż nigdy nie odebrał zawiadomienia informującego o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia.
Sąd zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom zawartym w skardze organy podatkowe nie uchybiły przepisom art. 148 i 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)
Stosownie do pierwszego z przywołanych przepisów pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczone:
1) w siedzibie organu podatkowego,
2) w miejscu pracy adresata – osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.
W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.
W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy próbował doręczyć wskazane na wstępie pisma w miejscu zamieszkania adresata tj. w T. przy ul. A 35/3 przez pozostawienie korespondencji u sąsiadki podatnika, która zobowiązała się przekazać ją skarżącemu.
Wobec przedłużającej się nieobecności skarżącego osoba ta zwróciła zaskarżoną decyzję oraz pozostałą korespondencję organowi. Działanie organu należy uznać za zgodne z prawem i logiczne bowiem w trakcie postępowania podatkowego podatnik wskazywał właśnie ten adres jako adres właściwy do kontaktowania się np. pismo z dnia 8 września 2003r. zatytułowane "Sprostowanie wyjaśnień z dnia 18 lipca 2003r.", wniosek z dnia 11 września 2003r., oświadczenie z dnia 23 września 2003r. Skierowanie korespondencji pod wyżej wskazany adres zamieszkania należy zatem uznać za wypełni uzasadnione.
Odnosząc się do wskazanej w skardze okoliczności, iż organ nie wyczerpał wszystkich możliwych sposobów doręczenia bowiem nie próbował doręczyć korespondencji w miejscach prowadzenia działalności tj. w S. i w T., Sąd zważył co następuje. Przywołany przepis art.148 Ordynacji podatkowej przewiduje wyraźnie, że pisma dla osoby fizycznej można doręczyć w miejscu zamieszkania jak i w miejscu pracy. Skarżący jednak sam przyznaje, że od maja 2003r. był chory i przebywał u rodziców a następnie u brata w W. dokąd się ostatecznie przeprowadził (str. 3 skargi). W konsekwencji gdyby nawet Inspektor Kontroli Skarbowej podjął próbę doręczenia korespondencji w miejscach prowadzenia działalności to byłyby to próby nieskuteczne.
Ponadto należy zważyć, iż z brzmienia art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej wynika wyraźnie, że zawiera on odesłanie wyłącznie do art. 148 § 1 i art. 149 tej ustawy. Z treści omawianych przepisów należy wnosić, że organ podatkowy nie musi wykorzystywać wszystkich możliwości doręczenia korespondencji, m in. nie ma obowiązku doręczenia pism w siedzibie organu podatkowego bądź w miejscu pracy adresata – art. 148 § 2 i 3 w/w ustawy przed zastosowaniem instytucji doręczenia zastępczego.
Z powyższego wynika, że wobec niemożności faktycznego doręczenia decyzji w miejscu zamieszkania podatnika organ podatkowy prawidłowo skorzystał z możliwości doręczenia zastępczego.
Oddalając skargę Sąd wziął również pod uwagę, że trudności związane z doręczeniem decyzji wyniknęły na skutek zaniedbań samego podatnika. Jak wskazano powyżej skarżący sam przyznaje, że od maja 2003r., w związku z chorobą nie mieszkał w T. przy ul. A pomimo to zawiadomił organ podatkowy o zmianie miejsca zamieszkania dopiero w listopadzie 2003r. Swoim zaniedbaniem skarżący naruszył art. 146 Ordynacji podatkowej który stanowi, że w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik maja obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie tylko zaniechał poinformowania organu o zmianie adresu ale w pismach kierowanych w okresie, w którym nie mieszkał pod wyżej wskazanym adresem nadal wskazywał nieaktualny adres pobytu w T.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że nie można uwzględnić zarzutu, iż organ nie próbował doręczyć korespondencji w każdym z miejsc w których podatnik mógł przebywać skoro podatnik nie zawiadomił organu o zmianie miejsca, w którym stale przebywa. W sytuacji gdy skarżący zmienia miejsce zamieszkania lub pobytu i dotychczas wykorzystywany w postępowaniu adres, pod który jest kierowana korespondencja staje się nieaktualne podstawowym obowiązkiem podatnika jest niezwłoczne poinformowanie organu o tej zmianie. Zaniedbanie tego obowiązku niesie ze sobą konsekwencje, o których mowa w § 2 art.146 Ordynacji podatkowej a nadto czyni niezasadnym zarzuty dotyczące niewykorzystania przez organ wszelkich sposobów doręczenia korespondencji. Podatnik nie może bowiem skutecznie zarzucić braku starań ze strony organu podatkowego skoro sam na skutek zaniedbania spowodował, że decyzja została doręczona w sposób zastępczy.
Jako nieuzasadniony należy również ocenić zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art.200 Ordynacji podatkowej. Z akt administracyjnych wynika bowiem wyraźnie, że podatnik został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i wniesienia wyjaśnień. W dniu 5 września 2003r. organ wydał postanowienie w tym zakresie, które skarżący podpisał w dniu 9 września 2003r. (str. 441 i 442 akt.).
Mając na uwadze powyższe Sąd był uprawniony skargę oddalić stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) .