I SA/Bk 428/25

I SA/Bk 428/25 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2025-12-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Małgorzata Anna Dziemianowicz /przewodniczący/
Marcin Kojło
Paweł Janusz Lewkowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
art. 116
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr 2001-IEW.4123.1.2025 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako byłego członka zarządu za zaległości Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 sierpnia 2025 r. nr 2001-IEW.4123.1.2025 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej powoływany jako: "DIAS", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach (dalej powoływany jako: "Naczelnik US", "organ I instancji") z 5 listopada 2024 r. nr 2012-SEW.4123.1.2024.6 w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej M. Z. (dalej powoływany jako skarżący) jako byłego członka zarządu B. Sp. z o.o. (dalej powoływana także jako Spółka) za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2019 r. w łącznej wysokości 865.510,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości w kwocie 547.440,00 zł (liczonymi na dzień wydania ww. decyzji przez organ I instancji).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS w pierwszej kolejności omówił kwestię przedawnienia przedmiotowej zaległości Spółki. Wskazał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2019 r. rozpoczął się 1 stycznia 2020 r., a ww. zobowiązania przedawniłyby się z końcem 2024 r., o ile nie zaistniałyby okoliczności skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym 18 lutego 2019 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązań Spółki, bowiem w tym dniu wszczęto postępowanie karne skarbowe związane z niewykonaniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2018 r. do kwietnia 2020 r. Pismem z 10 października 2022 r. nr 2012-SEW.802.4.2022 Naczelnik US zawiadomił Spółkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2019 r. w związku z prowadzonym postępowaniem karnoskarbowym, a tym samym o nierozpoczęciu biegu.
Dalej DIAS wskazał, że Spółka, ówcześnie z siedzibą w Suwałkach, została założona na podstawie umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zawartą 27 września 2016 r. Udziały w Spółce zgodnie z § 6 objęli skarżący i B. Z. Natomiast zgodnie z § 15 ww. umowy w skład pierwszego zarządu Spółki powołano skarżącego na stanowisko Prezesa Zarządu. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt [...] skarżący 4 marca 2021 utracił mandat członka zarządu Spółki w związku ze skazującym prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt [...] z 18 marca 2020 r. za przestępstwo z rozdziału XXXV Kodeksu karnego. Zatem, funkcję Prezesa Zarządu Spółki skarżący pełnił od 27 września 2016 r. do 4 marca 2021 r. Zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2019 r. wynikają z decyzji ostatecznej Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku (dalej powoływany także jako Naczelnik PUCS) z 10 marca 2023 r. nr 318000-CKK1-2.5001.35.2023.42, określającej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za ww. okresy. Terminy płatności ww. podatku od towarów i usług Spółki przypadał za styczeń 2019 r. na 25 lutego 2019 r., za luty 2019 r. na 25 marca 2019 r. oraz na 10 kwietnia 2019 r. i 9 maja 2019 r. (w związku z nienależnym zwrotem podatku), za marzec 2019 r. na 25 kwietnia 2019 za kwiecień 2019 r. na 27 maja 2019 r., za maj 2019 r. na 25 wrzesień 2019 r. (w związku z należnym zwrotem podatku). Zatem, w okresie, kiedy skarżący pełnił w ww. Spółce funkcje Prezesa Zarządu. Naczelnik PUCS decyzją z 28 lutego 2022 r. Nr 318000-CKKl-1.500.2020.25.S określił Spółce przybliżone kwoty: zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 720.539,00 zł, nienależnie wykazanych zwrotów podatku VAT, o których w art. 52 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: o.p.) za luty, kwiecień, maj 2019 r. w łącznej wysokości 103.786,00 zł, przybliżoną kwotę odsetek za zwłokę od zaległych zobowiązań podatkowych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2019 r. na dzień wydania decyzji 28 lutego 2022 r. w łącznej wysokości 187.739,00 zł dodatkowych zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 112c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej jako: u.p.t.u.) za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2019 r. w łącznej wysokości 824.325,00 zł, oraz orzekł o zabezpieczeniu na majątku Spółki ww. przybliżonych zobowiązania w podatku od towarów i usług za ww. okresy w łącznej wysokości 720.539,00, nienależnie wykazanych zwrotów podatku VAT w łącznej wysokości 103.786,00 zł, odsetek za zwłokę od ww. zobowiązań w łącznej wysokości 187.739,00 zł oraz kwoty dodatkowego zobowiązania podatkowego w łącznej wysokości 824.325,00 zł przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług, z uwagi na uzasadnioną obawę niewykonania ww. zobowiązań. Spółka, nie godząc się z powyższym złożyła odwołanie, w którym wniosła m.in. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy. Decyzją z 7 czerwca 2022 r. nr 2001-IEW.4253.1.2022 DIAS utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Naczelnik US wystawił 17 marca 2022 r. zarządzenia zabezpieczenia stosowane przy zabezpieczeniu należności pieniężnych ZZ-1, nr 318000-CKK3-2.500.12.2019.279.2, 318000-CKK3-2.500.12.2019.279.1, obejmujące kolejno miesiące: styczeń-maj 2019 r. związku z wydaniem przez Naczelnika PUCS decyzji z 10 marca 2023 r. nr 318000-CKK1-2.5001.35.2023.42, określającej Spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za ww. okresy, których Spółka nie uregulowała. Naczelnik US prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych, wystawionych 25 maja 2023 r. obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług nr 2012-723.442700.2023 za styczeń, luty, marzec, kwiecień 2019 r. oraz Nr 2012-723.442708.2023 za maj 2019 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik US zajął m.in. wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Spółki w mBank S.A. W zawiadomieniu o przeszkodzie w realizacji zajęcia - zbieg egzekucji z 24 maja 2023 r. Bank poinformował, że wierzytelności z rachunku bankowego Spółki zostały zajęte przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Przasnyszu Kamila Karwowskiego, na podstawie [...], na kwotę 386,18 zł oraz przez Naczelnika US, na podstawie tytułu wykonawczego nr 2012-SEE.7111.74303760.2023.1.PZU na kwotę 1.329.567,86 zł, w związku z czym środki będą pokazywane do ww. Komornika. Ustalono, że zgodnie z Centralną Ewidencją Pojazdów i Kierowców Spółka nie figuruje jako właściciel pojazdów. Naczelnik US ustalił również że, zgodnie z danymi w Elektronicznych Księgach Wieczystych Spółka nie figuruje jako właściciel lub współwłaściciel nieruchomości. W bazach danych brak było informacji o innych składnikach majątku Spółki, z których możliwe było prowadzenie egzekucji. W oparciu o dane zawarte w plikach JPK_VAT ustalono, że Spółka nie wykazuje sprzedaży, nie ma kontrahentów. Postanowieniem z 21 marca 2024 r. nr 2012-SEE.7113.2.2024.1034 Naczelnik US umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne. DIAS stwierdził więc, że Spółka nie posiada składników majątkowych, z których możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Tym samym, egzekucja ww. zaległości z majątku Spółki była bezskuteczna.
Według ustaleń organów Spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań od 25 lutego 2019 r., bowiem pomimo obowiązku, nie uregulowała zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2019 r., której termin płatności mijał 25 lutego 2019 r., następnie nie uregulowała kolejnego zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2019 r., którego termin płatności przypadał na 25 marca 2019 r. Stan nieregulowania zobowiązań podatkowych pogłębiał się z upływem kolejnych terminów zapłaty zobowiązań w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj 2019 r. Zdaniem organów Spółka utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań najpóźniej 25 czerwca 2019 r., tj. z upływem trzech miesięcy od terminu płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2019 r. i od ww. daty Spółka miała 30 dni na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Zatem Spółka powinna najpóźniej do 25 lipca 2019 r. złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub otworzyć postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzić układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu. Stwierdzono, że Spółka nie występowała z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego ani otwarcie postępowania o zatwierdzenie układu. Zatem w ocenie organów skarżący, pełniąc obowiązki członka zarządu Spółki, nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości ani wniosku o wszczęcie postępowania układowego. Według organów w toku postępowania podatkowego skarżący nie wskazał również, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy skarżącego. Ponadto pomimo możliwości nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, w związku z czym złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na ww. decyzję DIAS. Zaskarżył decyzję DIAS w całości i podniósł zarzuty naruszenia:
1) art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b) o.p., przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące bezpodstawnym odebraniem skarżącemu prawa do wyłączenia jego odpowiedzialności za zaległe zobowiązania podatkowe Spółki, przewidzianego przedmiotowym przepisem, choć stoi to w oczywistej sprzeczności z zebranymi w toku postępowania dowodami;
2) art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 2344 ze zm., dalej jako: P.u.) w zw. z art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b) o.p., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące bezpodstawnym odebraniem skarżącemu prawa do wyłączenia jego odpowiedzialności za zaległe zobowiązania podatkowe Spółki, przewidzianego przedmiotowym przepisem, choć stoi to w oczywistej sprzeczności z zebranymi w toku postępowania dowodami;
3) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż zaległości podatkowe Spółki powstały w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu, tj. przed dniem 30 czerwca 2021 r. będącym datą odwołania go z tej funkcji, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika niezbicie, iż zobowiązania z tytułu należnego podatku od towarów i usług Spółki powstały dopiero 10 marca 2023 r., tj. w dniu wydania przez Naczelnika PUCS decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług; co w konsekwencji doprowadziło do kolejnego uchybienia przepisom prawa, czyli,- naruszenia prawa materialnego, a to art. 116 § 2 w zw. z art. 107 § 1 o.p., przez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z tytułu zobowiązań, których termin płatności powstał dopiero po 10 marca 2023 r., czyli po prawie dwóch latach od odwołania go z funkcji Prezesa Zarządu Spółki;
4) art. 121 § 1 o.p. poprzez przekroczenie granic swobody działania organu podatkowego prowadzącej do dowolnej oceny dowodów i ustalenia błędnego stanu faktycznego w trakcie postępowania podatkowego, polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, iż w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu Spółki zachodziły samoistne przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego lub postępowania układowego, choć nie znajduje to uzasadnienia w zebranym w postępowaniu materiale dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do kolejnego uchybienia przepisom prawa, czyli naruszenia prawa materialnego, a to przepisu art. 10 i art. 11 P.u. w zw. z art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b) o.p. przez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że na skarżącym, w okresie piastowania przez niego funkcji Prezesa Zarządu Spółki, ciążył obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego lub układowego wobec złej sytuacji finansowej firmy, co nie znajduje odzwierciedlenia w zebranych w postępowaniu podatkowym dowodach.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy podatkowe a priori przyjęły, że skoro przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne to znaczy, że wyłudził on podatek VAT, a one same niejako "zwolnione" są z obowiązku przeprowadzenia wnikliwego i obiektywnego postępowania podatkowego w tym przedmiocie, przyjmując ustalenia prokuratury w znaczącym zakresie jako własne. Zdaniem skarżącego owyższą narrację organu podatkowego skutecznie zniweczył wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu, III Wydział Karny z dnia z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt [...], uniewinniający skarżącego od zarzutów wyłudzenia podatku VAT w okresie pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu Spółki, w okresie od stycznia do maja 2019 roku – co stoi w oczywistej sprzeczności z ustaleniami faktycznymi organów podatkowych dokonanymi w postępowaniu podatkowym.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I Instancji.
Ponadto skarżący wniósł o:
1) przeprowadzenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania skarżącego na okoliczność sytuacji ekonomicznej i finansowej sytuacji Spółki w roku 2019 i 2020 oraz planów i nowych projektów Zarządu Spółki na lata kolejne uzasadniających prowadzenie przez Spółkę działalności gospodarczej, a także przyczyn i okoliczności w jakich doszło do odwołania go z Zarządu Spółki i ich wpływu na postępowanie podatkowe, co zdaniem podatnika ma niezwykle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty sprawy, w szczególności ocenę przesłanek, o których mowa w art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b) o.p. oraz art. 10 i art. 11 P.u.
2) dopuszczenie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt [...] na okoliczność treści, w szczególności uniewinnienia skarżącego od zarzutów wyłudzenia podatku VAT w okresie pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu Spółki, za okres od stycznia do maja 2019 roku - co stoi w oczywistej sprzeczności z ustaleniami faktycznymi organów podatkowych dokonanymi w postępowaniu podatkowym.
Skarżący wniósł również o:
1) zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania odrębnej skargi zawisłej przed tutejszym sądem w sprawie o sygn. akt: I SA/Bk 285/25, z uwagi na fakt, iż pomiędzy oboma postępowaniami istnieje związek takiego rodzaju, że wynik postępowania w sprawie skargi o wznowienie postępowania podatkowego wobec Spółki ma bezpośredni wpływ na niniejsze postępowanie dotyczące odpowiedzialności za zaległości podatkowe tejże Spółki przez jej byłego Prezesa Zarządu, tj. skarżącego, albowiem po ewentualnym uznaniu przez Sąd zasadności skargi i wznowieniu postępowania podatkowego wobec Spółki jest wielce prawdopodobne, iż zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług przestaną istnieć i tym samym odpadnie podstawa faktyczna do orzekania odpowiedzialności skarżącego za nieistniejące zobowiązania Spółki
2) zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu, Wydział III Karny sygn. akt [...] z uwagi na fakt, iż pomiędzy oboma postępowaniami istnieje związek takiego rodzaju, że wynik postępowania karnego wobec skarżącego ma bezpośredni wpływ na niniejsze postępowanie dotyczące odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki przez jej byłego Prezesa Zarządu, tj. skarżącego, albowiem po ewentualnym utrzymaniu w mocy wyroku uniewinniającego wydanego przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu jest wielce prawdopodobne, iż zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług przestaną istnieć i tym samym odpadnie podstawa faktyczna do orzekania odpowiedzialności skarżącego za nieistniejące zobowiązania Spółki.
W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z 19 listopada 2025 r. sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 107 § 1 O.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Natomiast, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz za koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 2 pkt 2 i pkt 4 ww. ustawy). Zgodnie z art. 116 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2022 r. poz. 2309 oraz z 2023 r. poz. 1723 i 1860) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W myśl art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji (art. 116 § 4 O.p.). Należy zaznaczyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazano przesłanki pozytywne odpowiedzialności Pana M. Z. tj.: pełnienie obowiązków członka zarządu spółki w dacie upływu terminu płatności zobowiązań w podatku od towarów i usług za styczeń - maj 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Wykazano również, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki egzoneracyjne, zawarte w art. 116 O.p., tj. że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu lub członek zarządu wskazał mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zdaniem Skarżącego, zaskarżona decyzja nie powinna się ostać z uwagi na rażące błędy popełnione przez organ podatkowy zarówno w trakcie ustalania stanu faktycznego sprawy, jak też na etapie subsumpcji poczynionych ustaleń faktycznych pod konkretne normy prawne wynikające z przepisów prawa, w szczególności ordynacji podatkowej oraz ustawy prawo upadłościowe i naprawcze. Skarżący wskazał, że Naczelnik, a za nim Dyrektor nadmiernie posiłkowali się ustaleniami Prokuratury, która zarzuciła mu szereg fałszerstw faktur VAT w celu uniknięcia płatności należnego na rzecz Skarbu Państwa podatku VAT, zaniedbując obowiązek poczynienia własnych dogłębnych ustaleń stanu faktycznego i jego wnikliwej analizy. Na podstawie tak poczynionych ustaleń faktycznych obarczonych istotną wadą wynikającą z "przyjęcia stronniczego, z natury rzeczy, podejścia prokuratury", organ podatkowy wydał wobec spółki decyzję wymierzającą obowiązek zapłaty należnego podatku VAT, odmawiając jej bez realnej podstawy prawnej prawa do odliczenia podatku naliczonego. Tożsamy tok rozumowania, w ocenie Skarżącego, organ podatkowy przeniósł na postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia jego odpowiedzialności z tytułu jego odpowiedzialności jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe B. Sp. z o.o. Organ podatkowy uznał, że skoro Skarżący ma postawione zarzuty przez prokuraturę w przedmiocie "wyłudzenia" podatku VAT w okresie od stycznia do maja 2019 r., to jest winny zarzucanych mu czynów, a stan faktyczny w sprawie jest klarowny. W praktyce wyglądało to tak, że organy podatkowe a priori przyjęły, że skoro przeciwko niemu toczy się postępowanie karne to znaczy, że wyłudził on podatek VAT, a one same niejako "zwolnione" są z obowiązku przeprowadzenia wnikliwego i obiektywnego postępowania podatkowego w tym przedmiocie, przyjmując ustalenia prokuratury w znaczącym zakresie jako własne. Skarżący podkreślił także, że powyższą narrację skutecznie zniweczył wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu III Wydział Karny z 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt [...], uniewinniający go od postawionych zarzutów wyłudzenia podatku VAT w okresie pełnienia przez niego funkcji Prezesa Zarządu B. Sp. z o.o., od stycznia do maja 2019 r. - co stoi w oczywistej sprzeczności z ustaleniami faktycznymi organów podatkowych dokonanymi w postępowaniu podatkowym. Skarżący podkreślił również, że wyrażone przez Dyrektora, w zaskarżonej decyzji twierdzenie będące w istocie podstawą przyjęcia jego odpowiedzialności za zobowiązania B. Sp. z o.o., że Spółka kierowana przez niego od stycznia do maja 2019 roku deklarując i realizując swoje zobowiązania podatkowe zgodnie z przepisami prawa, w rzeczywistości generowała zaległości podatkowe, których w konsekwencji nie uregulowała jest niezasadne. Pamiętać jednak należy, że z treści art. 116 O.p. wprost wynika, że w toku postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie fakt istnienia zaległości podatkowych, z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu i bezskuteczność prowadzonej w stosunku do majątku spółki egzekucji. Natomiast wskazanie przesłanek zwalniających, tj. wykazanie przez członka zarządu, że zgłoszono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub, że w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne, czy też zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, albo wykazanie braku winy, gdy działania w tych kierunkach nie zostały podjęte oraz wskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie w znacznej części jej zaległości podatkowych należy do członka zarządu. Zatem, zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy w toku postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego, nie były zobowiązane do badania postawionych Skarżącemu zarzutów przez Prokuraturę w przedmiocie "wyłudzenia" podatku VAT. Co więcej, wbrew twierdzeniom Skarżącego, ani organ I instancji ani organ odwoławczy w istocie nie przyjął ustaleń prokuratury "w znaczącym zakresie jako własne". Należy pokreślić, że postępowanie prokuratorskie jest odrębnym postępowaniem, a prowadzone przez Dyrektora postępowanie odwoławcze dotyczyło wyłącznie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Suwałkach z 5 listopada 2024 r. Nr 2012-SEW.4123.1.2024.6 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Pana M. Z. jako byłego członka zarządu B. Sp. z o.o. za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj 2019 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za koszty postępowania egzekucyjnego. Wbrew oczekiwaniom Skarżącego, Dyrektor nie był zatem, zdaniem Sądu, zobowiązany do weryfikowania ustaleń zawartych w decyzji ostatecznej wydanej wobec Spółki przez Naczelnika PUCS, ani ustaleń poczynionych przez Prokuraturę, jak i nie był właściwy do oceny zasadności wniosku Skarżącego o wznowienie postępowania prowadzonego wobec Spółki, które zostało rozpatrzone przez Dyrektora decyzją odmowną z 2 maja 2025 r. Nr 2001-IOV-2.4103.35.2025, na którą Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrokiem z 21 października 2025 r. sygn. akt I SA/Bk 285/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę w przedmiocie wznowienia postępowania. Należy podkreślić, że zaległości objęte zaskarżoną decyzją, których terminy płatności upływały, kiedy Pan M. Z. pełnił funkcję członka zarządu wynikają z decyzji ostatecznej, która pozostaje w obrocie prawnym. Jak słusznie organ wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja ostateczna definitywnie rozstrzyga sprawę i służy jej domniemanie mocy obowiązującej. Decyzja taka obowiązuje do chwili, kiedy nie zostanie uchylona lub zmieniona, albo nie zostanie stwierdzona jej nieważność. Co więcej, każda decyzja ostateczna posiada w swoim założeniu cechy trwałego rozstrzygnięcia i przysługuje jej przedmiot domniemania prawdziwości ustaleń faktycznych, poczynionych w danej sprawie i stanowiących podstawę decyzji. Zatem fakt, że Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny wyrokiem z 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt [...], uniewinnił Skarżącego od zarzucanych mu czynów przez Prokuraturę nie świadczy, że postępowanie w ww. zakresie zostało ostatecznie zakończone, co więcej nie oznacza, że decyzja ostateczna Naczelnika PUCS z 10 marca 2023 r. nie jest wiążąca. Zatem, ww. okoliczności nie stanowiły i nie stanowią przeszkody do orzeczenia odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Skarżący podniósł, że w wyroku z 27 lutego 2025 r., w sprawie C-277/24, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) wskazał, że na etapie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu konieczne jest umożliwienie byłemu członkowi zarządu dostępu do akt postępowania prowadzonego wobec spółki, które toczyło się już po odwołaniu byłego prezesa zarządu oraz przyznania prawa do kwestionowania ustaleń tego postępowania wymiarowego, prowadzonego w czasie, gdy nie pełnił on już funkcji prezesa zarządu. Skarżący wskazał, że odnosząc ww. wyrok TSUE na grunt polskiego prawa, należy przyjąć, że na obecnym etapie postępowania podatkowego prowadzonego wobec niego, jedynym trybem prawnym, w którym możliwe jest zastosowanie dyrektywy wskazanej w wyroku w prawie polskim, jest wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją podatkową wobec zobowiązanej B. Sp. z o.o. Skarżący, jako Strona postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania B. Sp. z o.o., ma prawo do kwestionowania ustaleń postępowania wymiarowego wobec Spółki, a skoro to postępowanie wymiarowe zostało już zakończone decyzją ostateczną, bez jego udziału, to ma on prawo do żądania wznowienia tegoż postępowania — inaczej zostanie on de facto pozbawiony swojego prawa podmiotowego określonego w ww. wyroku TSUE. Skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom Dyrektora, zrobił on wszystko co w jego mocy prawnej, aby zakwestionować ustalenia postępowania wymiarowego przeprowadzonego przez organ podatkowy w czasie gdy nie był on w zarządzie ww. Spółki. Należy podkreślić, że w interpretacji ogólnej Nr DTS2.8012.5.2025 Ministra Finansów i Gospodarki z 29 sierpnia 2025 r. w sprawie stosowania art. 116 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej m.in. z 27 lutego 2025 r. w sprawie C-277/24 (Adjak) (Dz. Urz. MFiG z 2025 r. poz. 10) wskazano, że członek zarządu w ramach przysługującego mu prawa do obrony powinien posiadać uprawnienie do podnoszenia zarzutów względem ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, które zostały dokonane przez organ podatkowy w postępowaniu wymiarowym skierowanym do spółki, a na które organ ten powołuje się w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności tego członka zarządu. TSUE wskazał, że dla celów zapewnienia prawa członka zarządu do obrony nie jest konieczne, ani zasadne: 1) dopuszczenie go do udziału w postępowaniu wymiarowym skierowanym do spółki (co rodziłoby systemowe zagrożenie dla praw i interesów samej spółki jako strony tego postępowania), ani 2) umożliwienie mu zaskarżenia decyzji wymiarowej skierowanej do spółki (decyzja ta uzyskuje charakter ostateczny i podlega ochronie prawnej ze względu na zasadę pewności prawa). Realizacja prawa członka zarządu do obrony następuje przede wszystkim w fazie dowodowej postępowania w sprawie jego odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe. Istnienie i wysokość zaległości podatkowej spółki, za którą ma odpowiadać członek zarządu, stanowią bowiem dla potrzeb postępowania w sprawie odpowiedzialności tego członka zarządu za tę zaległość jedynie okoliczności faktyczne, których zaistnienie wraz z zaistnieniem pozostałych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu wypełnia hipotezę normy wynikającej z art. 116 O.p. Członek zarządu ma również prawo wypowiedzieć się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 O.p.), w tym przedstawiając swoją ocenę prawnopodatkową ustalonego stanu faktycznego w kwestii istnienia i wysokości zaległości. Zarówno decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, jak i deklaracja podatkowa, cieszą się domniemaniem wiarygodności. Domniemanie to nie wyklucza jednak możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu (np. na zasadzie art. 194 § 3 O.p.). Właśnie w tej płaszczyźnie realizuje się prawo członka zarządu do obrony. Jest więc ono zapewnione, jeżeli tylko w postępowaniu dotyczącym jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki - na podstawie art. 188 O.p. - będzie miał możliwość zgłaszania wniosków dowodowych przeciw ustaleniom faktycznym lub kwalifikacjom prawnym poświadczonym w decyzji wymiarowej skierowanej do spółki, na które powołuje się organ podatkowy. Członek zarządu może, ale nie musi skorzystać z tego uprawnienia. Organ podatkowy, badając celowość przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, powinien zweryfikować, czy żądany przez członka zarządu dowód został już przeprowadzony w postępowaniu wymiarowym skierowanym do spółki na okoliczność tezy dowodowej przez niego wskazanej. Nie jest zatem konieczne powtarzanie w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności członka zarządu dowodów przeprowadzonych w postępowaniu wymiarowym prowadzonym w stosunku do spółki. Powołanie się przez organ podatkowy na dowód przeprowadzony w innym postępowaniu nie ogranicza prawa członka zarządu do zgłaszania wniosków o przeprowadzenie przeciwdowodu w danym zakresie na zasadach ogólnych, o których mowa w art. 188 O.p. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach z 5 marca 2025 r., sygn. akt iii FSK 1561/23, sygn. akt III FSK 503/24, w których wskazano, że "nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa do obrony Skarżącego jako osoby trzeciej w ramach postępowania w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej, ponieważ w ramach tego postępowania Skarżący nie występował o zapoznanie z dowodami pochodzącymi z postępowania wymiarowego oraz mimo uwzględniania w materiale dowodowym wskazanej decyzji, nie podjął jakiejkolwiek próby podważenia ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych dokonanych w tym postępowaniu." Jak wynika z akt sprawy i jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani w odwołaniu, ani we wniosku o wznowienie postępowania wymiarowego prowadzonego wobec Spółki pomimo, że jak twierdzi Skarżący nie brał on udziału w postępowaniu wymiarowym prowadzonym wobec Spółki, to nie wystąpił on z wnioskiem o zapoznanie się z materiałami dowodowymi z tego postępowania, a mimo zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przez Naczelnika (w toku postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na Skarżącego prowadzonego przez organ I instancji), w tym z treścią decyzji wymiarowej wydanej wobec Spółki, nie powołał, żadnych nowych dowodów podważających zawarte w tej decyzji ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez Naczelnika PUCS w tym postępowaniu. Podkreślenia wymaga, że odwołując się Skarżący zwrócił się z wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy w celu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania go na okoliczność sytuacji ekonomicznej i finansowej B. Sp. z o.o. w roku 2019 i 2020 oraz planów i nowych projektów zarządu Spółki na lata kolejne uzasadniających prowadzenie przez Spółkę działalności gospodarczej, a także przyczyn i okoliczności w jakich doszło do odwołania go z zarządu Spółki i ich wpływu na postępowanie podatkowe, co jego zdaniem miało niezwykle istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty sprawy, w szczególności ocenę przesłanek zwalniających o których mowa w art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b O.p. oraz art. 10 i art. 11 P.u., tj. wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu. Organ ponadto dopuścił do akt sprawy szereg dowodów pozwalających na określenie, w jakim czasie B. Sp. z o.o. na podstawie ustawy z 28 lutego 2013 r. Prawo upadłościowe stała się niewypłacalna i utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ustalono również, że Spółka nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości. Natomiast, jak wskazano już wyżej, ciężar wykazania wystąpienia przesłanek uwalniających od odpowiedzialności jest przeniesiony na członka zarządu - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3531/16. Zatem, twierdzenie Skarżącego, że "zrobił wszystko co w jego mocy prawnej, aby zakwestionować ustalenia postępowania wymiarowego przeprowadzonego przez Organ podatkowy w czasie gdy nie był on w zarządzie Spółki B." nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący nie powołując żadnych nowych okoliczności ani dowodów, oczekuje, że to Naczelnik PUCS lub organ odwoławczy ponownie przeprowadzi obszerne postępowanie dowodowe i ustali nowe okoliczności, które będą świadczyły na korzyść Spółki oraz Skarżącego, wbrew wcześniejszym ustaleniom w toku kontroli oraz postępowania podatkowego prowadzonego wobec Skarżącego. Należy podkreślić, że jeżeli strona nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego, może przedstawić dowody popierające swoje stanowisko. Wobec tego ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia. Dodać należy, iż nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli skarżący kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną, przyjętą przez organ, to również na nim ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji, m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu np. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 29 września 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 217/21. Odnosząc się do zarzutu pominięcia w sprawie niezwykle istotnej okoliczności faktycznej, tj. że Skarżący w dniu powstania zobowiązania B. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług nie był już Prezesem Zarządu ww. Spółki, ani nawet jej udziałowcem podtrzymuje stanowisko, że zobowiązania w podatku od towarów i usług nie powstają z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tych zobowiązań (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.), ale z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie tych zobowiązań (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Dlatego też, późniejsze wydanie decyzji określającej zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług zobowiązań tych nie kreuje, a jedynie stwierdza, że zobowiązania te istnieją już od dnia dostawy towarów lub usług względnie wystawienia faktury i winny być zadeklarowane oraz rozliczone w datach właściwych dla składania deklaracji podatkowych za poszczególne miesiące, zatem w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu B. Sp. z o.o. Zatem, wywód Skarżącego, że organy błędnie uznały, iż zaległości B. Sp. z o.o. powstały w czasie pełnienia przez niego funkcji Prezesa Zarządu, tj. przed 30 czerwca 2021 r. (datą odwołania go z tej funkcji), podczas gdy z decyzji Naczelnika PUCS wynika niezbicie, iż zobowiązania w podatku od towarów i usług Spółki powstały dopiero 10 marca 2023 r., tj. w dniu wydania decyzji wymiarowej wobec Spółki, a tym samym organy naruszyły art. 116 § 2 w zw. z art. 107 § 1 O.p., jest całkowicie niezasadny. Skarżący nie wykazał przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 O.p., tj. że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu lub członek zarządu wskazał mienie spółki. Skarżący podkreślił, że w 2019 r. nie było w ogóle okoliczności uzasadniających złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, a w 2023 r. kiedy Spółka nie była w stanie spłacić należności podatkowych wobec Skarbu Państwa w podatku od towarów i usług, nie był już on Prezesem Zarządu Spółki, więc nie mógł złożyć stosownego wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego i tym samym niezłożenie takiego wniosku przez następny zarząd nie wynikało z jego winy. Zdaniem Skarżącego, żadna z przesłanek niewypłacalności wymienionych w art. 10 i 11 Prawa upadłościowego nie znajduje uzasadnienia w zebranych przez organ podatkowy dowodach w stosunku do B. Sp. z o.o. w latach, w których Prezesem Zarządu był Skarżący tj. od 2019 r. do 2021 r. Należy podkreślić, że z punktu widzenia kwoty zaległości podatkowej, za którą odpowiada członek zarządu spółki kapitałowej, nie ma znaczenia kwota faktycznie zadeklarowana przez podatnika, jeżeli została ona skutecznie podważona przez organ podatkowy w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zobowiązania podatkowe powstające z mocy prawa stają się zaległościami podatkowymi na skutek nieuiszczenia ich w terminie płatności. Należna w świetle przepisów prawa kwota zobowiązania podatkowego ma charakter obiektywny, niezależny od deklaracji podatnika. W takiej też kwocie zobowiązanie podatkowe powstaje i staje się wymagalne w określonym ustawą podatkową terminie płatności. Samo wydanie deklaratoryjnej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego stanowi jedynie potwierdzenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego, które winno zostać uregulowane przez podatnika w terminie płatności. Nieskuteczne jest zatem odwołanie się do daty wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe spółki, bowiem w sytuacji, gdy decyzja ta ma tylko deklaratoryjny charakter i zobowiązania podatkowego nie kreuje, członek zarządu spółki nie może uniknąć odpowiedzialności wskutek zaniżania wysokości zobowiązania podatkowego spółki w składanych w jej imieniu deklaracjach (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lipca 2021 r., sygn. akt III FSK 3581/21; z 12 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1143/18; z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 1633/21). Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, B. Sp. z o.o. nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań od 25 lutego 2019 r., bowiem pomimo obowiązku, nie uregulowała zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2019 r., której termin płatności mijał 25 lutego 2019 r., następnie nie uregulowała kolejnego zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2019 r., którego termin płatności przypadał na 25 marca 2019 r. Stan nieregulowania zobowiązań podatkowych pogłębiał się z upływem kolejnych terminów zapłaty zobowiązań w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj 2019 r. Zatem, Spółka utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań, na co słusznie wskazuje organ, najpóźniej 25 czerwca 2019 r., tj. z upływem trzech miesięcy od terminu płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2019 r. i od ww. daty Spółka miała 30 dni na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Spółka powinna najpóźniej do 25 lipca 2019 r. złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub otworzyć postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzić układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu. Z akt sprawy wynika, że B. Sp. z o.o. nie występowała z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego ani otwarcie postępowania o zatwierdzenie układu. Zatem, zarzut Skarżącego naruszenia art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b O.p., art. 10 i art. 11 ustawy Prawo upadłościowe, przez odebranie mu prawa do wyłączenia jego odpowiedzialności za zaległości Spółki jest niezasadny. Zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji prowadziły postępowanie w sposób nieuchybiający zasadzie budzenia zaufania, podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i jej załatwienia, zebrały dostateczne dowody pozwalające na prawidłowe ustalenie istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, oceniły te dowody nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. W toku prowadzonych postępowań organy podatkowe wykazały: bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki w części, natomiast Strona nie wykazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Dyrektor podkreśla, że Skarżący ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jego zarzutów, jednakże przekonanie to nie ma odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Tym samym, niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 121 O.p. Podobnie wniosek Skarżącego o przeprowadzenie uzupełniającego przesłuchania M. Z. nie ma oparcia w przepisach P.p.s.a. Natomiast wniosek o dopuszczenie dowodu z wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt [...] pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie, o czym mowa była powyżej. Nieuzasadniony jest także wniosek o zawieszenie postępowania, gdyż sprawa będąca powodem zawieszenia została już rozpoznana.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.