I SA/Bk 288/24

I SA/Bk 288/24 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2024-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Dariusz Marian Zalewski
Justyna Siemieniako /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Kojło
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji w części
Umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 240 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji organu I instancji i ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2023 r. nr[...], 2. umarza postępowanie wznowieniowe, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 19 czerwca 2024 r., nr 405.198/D-2/XX/24, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku (dalej: "SKO", "Kolegium"), działając, m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "o.p.") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. (dalej: "Wójt", organ I instancji") z 11 grudnia 2023 r. nr 3123.170046.1.2018.2023 uchylającą ostateczną decyzję z 11 października 2021 r. nr 3123.170046.1.2018.2023 i ustalającą M. K. (dalej: "skarżąca") zobowiązanie podatkowe w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2018 r. w kwocie 9.607,00 zł.
Z akt sprawy oraz z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...]położonej w obrębie P., gmina M., powiat s. o powierzchni 7,0728 ha, dla której Sąd Rejonowy w B. X Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr[...]. Grunty te sklasyfikowane są w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne i lasy.
Na podstawie decyzji Starosty S.z 2 stycznia 2003 r. znak: [...]oraz z 23 lutego 2006 roku znak: [...]grunty objęte były koncesją na wydobycie kruszywa. Natomiast na podstawie decyzji z 30 maja 2018 r. M.K. (mąż skarżącej) otrzymał koncesję na wydobycie w obrębie obszaru górniczego metodą odkrywkową kruszywa naturalnego ze złoża "P.", znajdującego się na ww. działce nr [...].
Przedmiotowa nieruchomość została wydzierżawiona przez skarżącą na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 20 kwietnia 2018 r. M.K. figuruje CEiDG jako przedsiębiorcą prowadzący firmę pod nazwą: S.M.K., której profilem działalności jest między innymi wydobywanie żwiru i piasku, gliny i kaolinu.
Pismem z 7 lipca 2021 r. organ podatkowy wezwał skarżącą do złożenia korekty informacji podatkowej, zobowiązując ją do wykazania powierzchni gruntów rolnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
W dniu 2 sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, z której wynikało m.in., że grunty działki nr [...] stanowią użytki rolne, w tym pow. 1000 m2 zajęta jest pod działalność gospodarczą.
Decyzją z 11 października 2021 r. nr 3123.170046.1.2018.2021 Wójt zmienił decyzję własną z 6 lutego 2018 r. nr 3123.170046.1.2018 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego w ten sposób, że m.in. dodatkowo opodatkowano (6/12) 1.000 m2 powierzchni związanej z działalnością gospodarczą. Wymiar podatku wyniósł 1.421,00 zł (podatek od nieruchomości 520 zł; podatek rolny 663 zł, podatek leśny 238 zł). Jednocześnie organ stwierdził, że decyzja z 6 lutego 2018 r. nr 3123.170046.1.2018 ustalająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 1.054 zł została uchylona poprzez ustalenie nowej kwoty na 2018 r.
Zawiadomieniem z 8 maja 2023 r. FN.3123.170046.1.2023 Wójt poinformował skarżącą oraz M. K., że w dniu 23 maja 2023 r. zostanie przeprowadzony dowód z oględzin ww. nieruchomości.
W dniu 23 maja 2023 r. przeprowadzono oględziny na ww. nieruchomości. Z protokołu oględzin wynika, że na nieruchomości nr [...] znajduje się zakład górniczy "P." oraz, że na terenie zakładu są drzewa i w tej chwili cały teren górniczy jest wykorzystywany pod działalność gospodarczą.
Postanowieniem z 5 lipca 2023 r. nr FN.3123.170046.1.2018.2023 Wójt, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. Organ podniósł, że przyczyną wznowienia była inwentaryzacja działki nr [...] wykonana na jego zlecenie i dotycząca powierzchni terenu zakładu górniczego, wydanej koncesji na kopaliny oraz zrzutu z geoportalu, z której wynika inna niż wskazywana przez podatnika powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.
Następnie, postanowieniem z 15 września 2023 r. Wójt powołał biegłego T.T. w celu wydania opinii mającej na celu wykonanie mapy poinwentaryzacyjnej, na której oznaczona i zmierzona zostanie powierzchnia gruntu zajęta na wyrobiska, place manewrowe, place składowe, budynki, drogi dojazdowe, urobek - przy pomocy i na podstawie ortofotomap archiwalnych z 2018 r. Organ wskazał, że przedmiotem opinii winno być stworzenie mapy, z zaznaczeniem na niej powierzchni gruntu, na której widać ślady jej zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej.
Po otrzymaniu opinii, wymienioną na wstępie decyzją z 11 grudnia 2023 r. Wójt uchylił w całości ostateczną decyzję z 11 października 2021 r. w zakresie ustalenia wymiaru podatku rolnego, leśnego i podatku od nieruchomości za 2018 r. i ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. w kwocie 9.607,00 zł. Podatkiem rolnym objęto 5,0538 ha przeliczeniowych. gruntów, podatkiem od nieruchomości budynki mieszkalne o pow. 85 m2 i grunty zajęte pod działalność gospodarczą o pow. 18.990,00 m2, zaś podatkiem leśnym 5,4928 ha lasów. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w wyniku kontroli przeprowadzonej przez Regionalną Izbę Obrachunkową organ podatkowy dokonał analizy dokumentów dotyczących prowadzonej przez skarżącą na nieruchomości nr [...] działalności gospodarczej. Natomiast analizując przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wskazał, że ustalenie po wydaniu decyzji ostatecznej, iż deklarowana powierzchnia nieruchomości jest odmienna od tej, która została wskazana w złożonej przez Skarżącą informacji, jest nową okolicznością faktyczną, mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz ma zasadniczy wpływ na ustalenie wysokości opodatkowania. Wójt podniósł, że skarżąca na działce nr [...] zajęła na działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego - piasku ze żwirem powierzchnię 18.990 m2 - na co dostała koncesję - wydobycie kopaliny ze złoża "P". Organ wyjaśnił, że wydobycie kruszywa na gruncie oznacza automatycznie, że grunt ten będzie traktowany jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Jedynie zakończona rekultywacja gruntu zwalnia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek określonych zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 , dalej: "u.p.o.l.").
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku zaskarżoną decyzją z 19 czerwca 2024 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Zdaniem Kolegium, przedmiotem kontrowersji w omawianej sprawie jest powierzchnia terenu zakładu górniczego faktycznie zajmowana na wydobycie kruszywa. Zdaniem organu ww. grunty o powierzchni 18.990,00 m2 były przez 6 miesięcy 2018 r. zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podatkowy ustalił, że powierzchnia gruntów zajmowanych na prowadzenie działalności gospodarczej jest inna niż deklarowana przez skarżącą w informacji przedstawionej w dniu 2 sierpnia 2021 r. Wskazało, że już na datę sporządzania pomiarów przez uprawnionego geodetę, tj. na "8 maja 2018 r." powierzchnia zajęta na działalność gospodarczą wynosiła 18.789 m2. Zajęcie dużo większej niż deklarowana powierzchni na działalność gospodarczą, jest nową okolicznością, nieznaną organowi, który wydawał decyzję dnia 11 października 2021 r., a która wyszła na jaw po wydaniu decyzji i ma istotny wpływ na wymiar podatku. Wyjście na jaw tej okoliczności uzasadniało wznowienie postępowania podatkowego.
Kolegium podniosło, że ustalając wymiar podatku za 2018 r. organ wziął pod uwagę datę udzielenia koncesji mężowi strony, tj. 30 maja 2018 r. i przyjął zobowiązanie za 6 miesięcy roku podatkowego określając je: (01-06), podobnie w decyzji zmieniającej wskazując 6 miesięcy z dwunastu (vide decyzja "6/12"). Zatem poprawnie ustalono zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej od lipca 2018 r. do grudnia
2018 r., w kwocie 8.640,45 zł, choć organ mógł opodatkować te grunty już od czerwca 2018 r.
SKO wskazało, że dowodem w sprawie jest protokół kontroli podatkowej wraz z materiałem zdjęciowym i wynikami pomiarów powierzchni gruntów dokonanych przez uprawnionego geodetę oraz koncesja na wydobycie kruszywa. Na materiale zdjęciowym utrwalono obrazy świadczące o prowadzonym wydobyciu kruszywa. W ocenie Kolegium, materiał zdjęciowy sporządzony w wyniku oględzin, jak też ocena przedstawionych ortofotomap z Geoportalu pozwala uznać omawiany teren za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.
2. art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
3. art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 o.p.
4. interesu prawnego - "wadliwa decyzja narusza pewność sytuacji prawnej i prowadzenia działalności, ponieważ najpierw decyzje nie były wydawane, natomiast teraz w jednakowym stanie faktycznym mają odmienne rozstrzygnięcia."
W uzasadnieniu autorka skargi podniosła, że Kolegium "w ogóle nie wzięło pod uwagę argumentów podatnika", a decyzja nie odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu. W ocenie skarżącej naruszono również art. 210 § 4 o.p. "W powołanej decyzji zamiast dowodów i faktów powoływane są wycinki z artykułów odnalezionych w internecie, a organ odwoławczy "idąc za organem pierwszej instancji uznaje za bezsprzecznie wiarygodny i przesądzający dowód mapę (de facto wydruk z Geoportalu) sporządzony przez geodetę w dniu 20 października 2023 r. przedstawiającą "stan na dzień 8 maja 2018 r."(!)." Skarżąca nie rozumie również
"w jaki sposób zdjęcie z 8 maja ma świadczyć o areale zajętym na działalność w 2 połowie roku".
Zdaniem skarżącej organ nie wziął też pod uwagę specyfiki działalności wydobywczej i możliwości ewoluowania eksploatacji w kolejnych latach, co ma potwierdzenie w korektach informacji o gruntach zajętych na działalność składanych w urzędzie gminy w kolejnych latach.
Końcowo autorka skargi podniosła, że dodatkowo sprawę komplikuje fakt "istnienia na omawianym obszarze starego wyrobiska będącego wynikiem eksploatacji (w tym "dzikiej" eksploatacji) jeszcze w ostatniej dekadzie XX w., kiedy nieruchomość należała do poprzedniego właściciela.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna, choć uchylenie decyzji organów wydanych w wyniku wznowionego postępowania i umorzenie tego postępowania nastąpiło z innych przyczyn, niż w niej wyartykułowane. Na takie rozstrzygnięcie pozwala sądowi przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2024 r. poz. 935 ze zm, dalej: "P.p.s.a", zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd rozpoznając sprawę w jej granicach uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (podstawa uchylenia decyzji z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a.). Jednocześnie z koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji istniała potrzeba uchylenia także poprzedzającej zaskarżoną ostateczną decyzję, decyzji organu pierwszej instancji a także umorzenia postępowania.
Sąd uznał, że wznowienie postępowania podatkowego w sprawie ustalenia skarżącej podatku od nieruchomości za 2018 rok z powołaniem się na nowe fakty i dowody nastąpiło z naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Postępowanie to toczy się w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy wystąpiły wyjątkowe okoliczności, precyzyjnie wyliczone w art. 240 § 1 o.p. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 o.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 o.p. Jeżeli postępowanie podatkowe było dotknięte jedną z tych wad, otwiera to prawną możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową.
Aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z tego przepisu, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami; 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji; 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona, wtedy gdy: (–) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; (–) okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego; (–) powyższe okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (zob.: S. Presnarowicz, Art. 240 [w:] L. Etel (red.) i inni, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Tom II. Procedury podatkowe. Art. 120-344, WKP 2022 i powołane tam orzeczenia).
Zgodnie z art. 243 o.p., w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (ust. 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (ust. 2). Wśród możliwych następstw przeprowadzenia postępowania określonego w cytowanym przepisie, art. 245 § 1 pkt 1 o.p. wskazuje na uchylenie przez właściwy organ w całości lub w części decyzji dotychczasowej, jeżeli stwierdzi on istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. Z taką sytuacją procesową mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy.
W sprawie organy uznały, że ustalenie po wydaniu decyzji ostatecznej, iż deklarowana powierzchnia nieruchomości jest odmienna od tej, która została wskazana w złożonej przez skarżącą informacji, jest nową okolicznością faktyczną z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz ma zasadniczy wpływ na ustalenie wysokości opodatkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła podstawa do wznowienia postępowania na podstawie wymienionego przepisu art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Chociaż powierzchnia nieruchomości w kontekście jej opodatkowania jest istotną okolicznością, jednak nie może ona sama w sobie stanowić przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego.
Sąd wskazuje, że w tym zakresie istnieje ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wskazano (wyroki: z dnia 10 kwietnia 2019 r. II FSK 1090/17, z dnia 18 sierpnia 2021 r., III FSK 3974/21; z dnia 16 listopada 2022 r., III FSK 1646/21; z dnia 21 czerwca 2023 r., III FSK 2189/21; z dnia 28 sierpnia 2023 r., III FSK 413/23), że w przypadku zobowiązań podatkowych powstających w trybie przewidzianym w art. 21 § 1 pkt 2 o.p., a więc w następstwie wydania decyzji ustalającej wysokość tych zobowiązań, do zadań organu podatkowego należy zgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego na zbudowanie podstawy faktycznej takiej decyzji oraz zweryfikowanie przekazanych przez podatnika informacji dotyczących przedmiotu opodatkowania. Informacje te, np. składane na podstawie art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, stanowią jedynie punkt odniesienia do czynionych następnie ustaleń faktycznych pozwalających na wykreowanie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, a nie wiążącą organ podatkowy podstawę faktyczną. W konsekwencji, jeśli organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w ramach którego mógł ustalić istotne okoliczności, nie może w przypadku zaniechania tej czynności odwoływać się do nieznajomości ważnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych.
W konsekwencji należy przyjąć, że po wydaniu decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. nie mogą stanowić okoliczności faktyczne, z którymi organ podatkowy mógł i powinien zapoznać się już w toku postępowania wymiarowego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z III FSK 3974/21). Należy zauważyć, że sporny grunt od 2006 r. jest objęty koncesją na wydobycie kruszywa. Skoro tak, to fakt prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej (wydobywania kruszywa) na należących do niej gruntach był organowi podatkowemu znany. Zatem wielkość zajętej w danym roku na tę działalność powierzchni nie może być uznana za nową okoliczność w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 o.p poprzez jego zastosowanie w sprawie, w stopniu mogącym mieć na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). To czyniło koniecznym uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też decyzji ją poprzedzającej (art. 135 P.p.s.a.).
Uznając natomiast, że wszczęte i prowadzone postępowanie wznowieniowe na podanej podstawie nie powinno było się toczyć i nie może być dalej prowadzone, sąd, w oparciu o przepis art. 145 § 3 P.p.s.a. umorzył to postępowanie.
Przyjmując taką podstawę rozstrzygnięcia sąd uznaje za zbędne odnoszenie się do zarzutów skargi, które koncentrują się na prawidłowości dokonanych przez organy ustaleń w zakresie powierzchni gruntów zajętych na działalność gospodarczą.
W ten sposób w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wójta Gminy M.z 11 października 2021 r. zmieniająca decyzję własną z 6 lutego 2018 r. Poza granicami tej sprawy pozostaje prawidłowość jej wydania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 P.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się uiszczony wpis w wysokości 200 zł.