I SA/BD 845/24

I SA/Bd 845/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Leszek Kleczkowski /sprawozdawca/
Tomasz Wójcik /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92 c ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 października 2024 r. nr 0401-IOA.4802.59.2024.4 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady, bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] maja 2023 r. na drodze krajowej A1 w miejscowości K. funkcjonariusze służby celno-skarbowej poddali kontroli pojazd silnikowy marki [...] wraz z naczepą marki [...], którym kierował K. M.. W trakcie kontroli drogowej stwierdzono, że transportujący przewoził odpady, które były niewłaściwie oznaczone w karcie przekazania odpadów. Kierowca skontrolowanego pojazdu wyposażony był w papierową kartę przekazania odpadów wygenerowaną z systemu BDO. Z przedstawionej do kontroli karty wynikało, że transport obejmuje odpady o kodzie ex 19 12 09, tj. minerały (np. piasek i kamienie), podczas gdy zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady o kodzie 19 12 12 inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11.
W celu określenie składu morfologicznego odpadów i potwierdzenia wątpliwości zwrócono się do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. delegatura we W. . Na podstawie oceny morfologicznej odpadów Inspektor Inspekcji Ochrony Środowiska stwierdził, że rodzaj transportowanych odpadów nie jest zgodny z kartą przekazania odpadów, którą dysponował kierujący transportem. Inspektor Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska wskazał, że kontrolowanym transportem transportowano odpady o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. W trakcie trwania kontroli kierujący przedstawił kartę BDO w formie elektronicznej już prawidłowo wypełnioną. Przebieg i wyniki kontroli zawarte zostały w protokole kontroli drogowej. W związku z powyższym organ uznał, że podczas kontroli kierujący nie okazał odpowiednio wypełnionej karty przekazania odpadów dotyczącej przewożonego towaru, co skutkuje brakiem dokumentu potwierdzającego przewożony towar.
Organ podkreślił, że karta przekazania odpadów musi odzwierciedlać rodzaj przewożonych odpadów i nie może być to karta, w której ujęto jakiekolwiek odpady. Przewożenie odpadów z kartą, która obejmuje inny rodzaj odpadów, jest równoznaczne z przewożeniem odpadów bez żadnej karty przekazania odpadów. Organ zaznaczył, że wadliwe zaklasyfikowanie odpadu przez zlecającego, nie może stanowić samo w sobie usprawiedliwienia dla przewozu odpadów innego rodzaju, bowiem zgodnie z uprawnieniami wynikającymi z Prawa przewozowego oraz obowiązkami wynikającymi z przepisów dotyczących przewozu odpadów, skarżący powinien zadbać o to, żeby towar przekazany do transportu był zgodny z kartą przekazania odpadów, nie zadawalając się jedynie tym, że jako transportujący, otrzymała dokumenty niezbędne do przewozu.
W opinii organu, rodzaj i wygląd odpadów otrzymanych do przewozu wyraźnie wskazywał, że nie odpowiada on odpadom zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów, tj. ex 19 12 09 minerały (np. piasek i kamienie), co z całą pewnością powinno stanowić dla przewoźnika podstawę do powzięcia wątpliwości i poczynienia ustaleń, co do poprawności dokumentów otrzymanych do ich transportu. Takie działanie nie wymaga specjalistycznej wiedzy czy dokonywania załadunku przez kierowcę lub obecności kierowcy w czasie załadunku, a jedynie odpowiedniej dbałości o wykonywanie obowiązków i przestrzeganie obowiązującego prawa. Skoro zatem strona nie dołożyła należytej staranności przy ustalaniu charakteru przewożonego ładunku, nie można mówić o braku jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a przede wszystkim nie można w niniejszej sprawie twierdzić, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć.
W związku z powyższym organ uznał, że nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, które w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce, tj. niedopełnienia wynikającego z przepisu art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d.") obowiązku posiadania dokumentu wymaganego przy przewozie odpadów. Dokumentem tym w świetle § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów jest karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach. Zgodnie z pozycją 4.4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, wynosi [...] zł.
W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. z dnia [...] sierpnia 2024 r. i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący zarzucił
- rażące naruszenie art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") polegające na odstąpieniu od zasady proporcjonalności (konieczności) przy podejmowaniu decyzji, co skutkowało zastosowaniem wobec strony środków najbardziej uciążliwych podczas, gdy w sprawie zaistniały przesłanki ku temu, aby wybrać środki najmniej uciążliwe takie jak pouczenie, zwłaszcza wobec faktu, iż skarżący nie posiadał jakichkolwiek możliwości faktycznych i technicznych, które pozwalałyby mu na dokonanie rzeczowej analizy składu odpadów, jakie zostały załadowane na należący do niego środek transportu w dniu [...] maja 2023 r. o godz. 21:56 przez spółkę działającą pod firmą G. P. sp. z o.o.;
- rażące naruszenie art. 189f § 1 pkt k.p.a. polegające na braku odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a sam skarżący nie posiadał jakichkolwiek możliwości faktycznych i technicznych, które pozwalałyby mu na dokonanie rzeczowej analizy składu odpadów, jakie zostały załadowane na należący do niego środek transportu w dniu [...] maja 2023 r.;
- rażące naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. przez uznanie, że okoliczność okazania przez kierowcę karty przekazania odpadów zawierającej błędną informację co do kodu przewożonych odpadów winno być kwalifikowane w sposób tożsamy z nieposiadaniem takiej karty i jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 powołanej ustawy;
- rażące naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 92c ust. 1 u.t.d. przez brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a sam skarżący nie posiadał jakichkolwiek możliwości faktycznych i technicznych, które pozwalałyby mu na dokonanie rzeczowej analizy składu odpadów, jakie zostały załadowane na należący do niego środek transportu w dniu [...] maja 2023 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2023 r. w miejscowości K. funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali pojazd marki [...] z naczepą marki [...]. Przewoźnikiem była firma U. T. i H. Z. D.. W trakcie kontroli kierowca pojazdu okazał kartę przekazania odpadów, z której wynikało, że transport obejmuje odpady o kodzie ex 19 12 09, tj. minerały (np. piasek i kamienie). W wyniku oględzin towaru dokonanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz wezwanego na miejsce kontroli inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., Delegatury we [...], stwierdzono natomiast, że transportowane opady nie odpowiadają zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów (por. protokół z kontroli drogowej - k. 3 akt adm.). Inspektor WIOŚ stwierdził, że przewożone były odpady o kodzie 19 12 12 – inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w kodzie 19 12 11, co znalazło wyraz w treści sporządzonego na miejscu kontroli "Formularza określenia składu morfologicznego odpadów" (k. 14-17 akt adm.). W trakcie transportu posiadacz odpadów – spółka G. P. wystawiła kolejną kartę przekazania odpadów, w której zmieniono kod odpadów na właściwy, tj. 19 12 12.
W wyniku kontroli drogowej zostało zatem stwierdzone, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady, którym powinien być przypisany kod 19 12 12, zgodnie z klasyfikacją w katalogu odpadów, zawartą w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów. W konsekwencji organ wymierzył skarżącemu, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., karę pieniężną w wysokości [...] zł. Kwestionując rozstrzygnięcie organu strona twierdzi, ze nie miała możliwości faktycznych i technicznych, które pozwoliłyby na dokonanie analizy składu odpadów. Uważa również, że błędnie wystawiona karta odpadów nie jest tożsama z brakiem takiej karty. Wskazuje na regulację zawartą w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i w art. 189 § 1 pkt 1 k.p.a.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy, odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (dalej: "u.o."), odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 u.o.; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.
W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez stronę przewozu, właściwym dokumentem była karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o. Karta taka powinna zawierać m.in. kod i rodzaj odpadów (art. 67 ust. 3 pkt 9 u.o.). Art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Zgodnie natomiast z pozycją 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d., wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, wynosi 10.000 zł.
Wskazać należy, że celem kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy ustawy o transporcie drogowym stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1095/24).
Jak to już podkreślono w rozpatrywanej sprawie dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów była karta odpadów, przy czym jako rodzaj odpadów w karcie tej powinny być wskazane odpady o kodzie 19 12 12. Bezsprzecznie kierowca nie miał takiej karty. W judykaturze podkreśla się, z czym należy się zgodzić, że podmiot wykonujący transport odpadów winien dysponować dokumentami potwierdzającymi rzeczywisty rodzaj transportowanych odpadów i żądać od podmiotu zlecającego przemieszczanie odpadów odpowiednich dokumentów odpowiadających rodzajowi odpadów oraz prawidłowego sklasyfikowania według kodów (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Przewoźnik nie może wykluczyć tego że odpady, które ma transportować, mogą być wadliwie sklasyfikowane. Zadaniem przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą umożliwiały dokonanie sprawdzenia przewożonych odpadów. Dlatego skarżący nie może zasłaniać się tym, że nie ma wiedzy specjalistycznej i nie mógł zweryfikować rodzaju przewożonych odpadów.
W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ zasadnie wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Żaden z przypadków wymienionych w tym przepisie nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. Przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy (por. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego – k. 10 akt adm.) skarżący zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na niego pełną odpowiedzialność za wykonywany transport. Prowadzący działalność gospodarczą winni dawać rękojmię profesjonalnego i sumiennego realizowania obowiązków prawnych związanych z taką działalnością (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01). Skarżący nie wykazał obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności, które mogły być podstawą do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i uwolnienia go od odpowiedzialności.
Nie można też podzielić stanowiska strony, że w sprawie znajduje zastosowania art. 189f k.p.a., a to z uwagi na treść art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Należy wskazać, że art. 92c ust. 1 u.d.t., jako odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a., reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, na przewoźnika nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.d.t. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym istotne to, że zakres unormowania w przepisach odrębnych zagadnienia określonego w art. 189a § 2 k.p.a. jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny, zbliżony albo odmienny (por. wyroki WSA: w Opolu z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 307/23; w Łodzi z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 606/23; w Gliwicach z dnia 6 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 361/23; w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 520/23). W rezultacie nie było podstaw do odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i poprzestaniu jedynie na pouczeniu.
Skarżący podnosi także, że hipoteza normy sankcjonującej obejmuje wyłącznie wykonywanie przewozu bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, a nie z dokumentem błędnie wypełnionym. W związku z tym brak było podstaw do jej ukarania. Sąd tego poglądu nie podziela. Karta odpadów powinna zawierać dane zgodne ze stanem rzeczywistym, co znajduje potwierdzenie w art. 69 ust. 1a u.o., w myśl którego kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest zobowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym. Gdy karta danych zgodnych ze stanem rzeczywistym nie zawiera nie można jej uznać za dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów. Także w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w przypadku błędnego zakwalifikowania odpadów należy wymierzyć karę na podstawie poz. 4.7. załącznika nr 3 do u.t.d. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 105/23; wyrok WSA z Bydgoszczy z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 453/22).
W konsekwencji, ze wskazanych wyżej względów, nie zostały naruszone wskazane w skardze przepisy prawne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.