I SA/Bd 842/24

I SA/Bd 842/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-03-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Leszek Kleczkowski /sprawozdawca/
Tomasz Wójcik /przewodniczący/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 87
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 18 października 2024 r. nr 0401-IOA.4802.55.2024 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2023 r. na drodze ekspresowej S10 w miejscowości S., funkcjonariusze służby celno-skarbowej poddali kontroli ciągnik samochodowy marki S. wraz z naczepą marki I. C., kierowany przez l. M. . Kierujący pojazdem okazał do kontroli wypis z licencji z dnia [...] lutego 2019 r. dotyczący międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy przez P.T.C. sp. z o.o. z siedzibą w W., natomiast w okazanej w trakcie kontroli karty przekazania odpadów w systemie BDO wygenerowanej w dniu [...] maja 2023 r., o godz. 17:41, jako transportujący odpady wskazany był podmiot Przedsiębiorstwo Wielobranżowe H. sp. z o.o. sp. k. Kontrolujący stwierdzili naruszenie przepisów prawa, polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., dalej: "u.t.d.") oraz wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Powyższe zostało udokumentowane w protokole kontroli drogowej sporządzonym w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu, przekazano kierowcy.
Biorąc pod uwagę ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej, Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzją z [...] sierpnia 2024 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężna w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach.
Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] października 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ podał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia [...] września 2001 r. o transporcie drogowym, ustawy z dnia [...] grudnia 2012 r. o odpadach, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że z opisu stanu faktycznego w załączniku nr [...] do protokołu kontroli wynika, że do kontroli kierujący pojazdem okazał wypis z licencji dotyczący międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy dla firmy P.T.C. sp. z o.o., oraz kartę przekazania odpadów, zgodnie z którą transportującym odpad o kodzie 10 01 80, było Przedsiębiorstwo Wielobranżowe H. sp. z o.o. sp. k. W związku z powyższym nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, gdyż kontrolowany transport odpadów wykonywany był przez transportującego na podstawie nieprawidłowo wypełnionej karty przekazania odpadów, w której nie wskazano jako transportującego spółki P.T.C.. Powyższe nie jest również kwestionowane przez skarżącą.
Odnosząc się natomiast do wskazanych przez spółkę okoliczności nieprawidłowego wypełnienia danych dotyczących transportującego odpady organ wyjaśnił, że przewożenie odpadów z kartą czy też potwierdzeniem z karty, w której wskazano nieprawidłowe dane, jest równoznaczne z przewożeniem odpadów bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów. Podmiot zajmujący się przemieszczaniem odpadów, w świetle przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, nie odpowiada na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, w tym przypadku brak stosownego dokumentu podczas wykonywania transportu drogowego, gdyż odpowiedzialność przewidziana art. 92a ust.1 u.t.d. ma charakter obiektywny, co oznacza, że dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara, nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem.
Organ stwierdził, że skarżąca będąc transportującym odpady, zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na nią pełną odpowiedzialność za wykonywany transport i do jej obowiązków należało posiadanie wszystkich dokumentów potrzebnych do wykonania przewozu odpadów i przekazanie ich kierowcy wykonującemu przewóz.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej okoliczności objęte hipotezą art. 92c ust. 1 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które mają uwalniać go od odpowiedzialności za stwierdzone wykroczenia kierowcy pojazdu. Spółka, jako profesjonalista świadczący usługi przewozu, powinna przed rozpoczęciem transportu zweryfikować informacje zawarte w karcie przekazania odpadów i upewnić się, czy wszystkie dane są prawidłowe. Skoro skarżąca, działając osobiście czy to przez swojego kierowcę, nie dołożyła należytej staranności w tym zakresie, to nie można mówić o braku jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, a przede wszystkim nie można twierdzić, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Spółka powinna zadbać o przekazanie właściwego dokumentu do transportu odpadów.
W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzuciła naruszenie:
- art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 81a k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach w zw. z art. 92a ust. 1 u.o.t.d. i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., wyrażające się w braku umorzenia postępowania, pomimo tego, że w sprawie wystąpiły przesłanki opisane w ww. przepisie, co wynika z zebranego materiału dowodowego i w ocenie strony organ błędnie zinterpretował i ocenił zgromadzony w sprawie materiał, na skutek czego niezasadnie nie zastosował instytucji z art. 92c u.t.d.;
- art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189d k.p.a. wyrażające się w jego niezastosowaniu w sytuacji, w której, gdyby nawet przyjąć (z czym skarżąca się nie zgadza), że nie wystąpiły przesłanki nakazujące umorzyć postępowanie, to i tak, w dalszej kolejności, należałoby stwierdzić, że naruszenie pozostawało znikome, zaś zasady logicznego rozumowania oraz prawidłowe rozumienie ratio legis powołanego przepisu nakazuje w takiej sytuacji zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary;
- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 189e k.p.a. i art. 189f k.p.a. wyrażające się w całkowicie błędnej wykładni ww. przepisów polegającej na tym, że organ nieprawidłowo przypisuje instytucji odstąpienia od wymierzenia kary z art. 189f k.p.a. taki sam zakres zastosowania jak instytucji umorzenia postępowania z art. 92c u.t.d., podczas gdy te dwa przepisy można stosować alternatywnie, zaś art. 92c u.t.d., w żadnym razie nie wyczerpuje zakresu art. 189f k.p.a., bowiem reguluje odmienną instytucję uregulowaną owszem w dziale IV k.p.a., ale w art. 189e k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2023 r. w miejscowości S. funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali pojazd marki S. z naczepą. Powyższym zespołem pojazdów przewożone były odpady o kodzie 10 01 80 – Mieszanki popiołowo-żużlowe z mokrego odprowadzenia odpadów paleniskowych, na podstawie karty przekazania odpadów z systemu BDO. Z karty tej wynika (k. 6 akt adm.), że transportującym było Przedsiębiorstwo Wielobranżowe H. sp. z o.o. sp. k. Natomiast z przedstawionej przez kierującego licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jednoznacznie wynikało, że transportującym odpady był P.T.C. sp. z o.o. W toku kontroli kierowca przedstawił wygenerowaną w systemie BDO kartę odpadów, która zawierała już prawidłowe dane transportującego, tj. P.T.C. sp. z o.o. Powyższe zostało udokumentowane w protokole kontroli drogowej (k. 2-5 akt adm.).
W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie prawa polegające na braku dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów w postaci potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO. Mając powyższe na względzie, Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. Po rozpatrzeniu odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy, odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (dalej: "u.o."), odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 u.o.; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.
W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez stronę przewozu, właściwym dokumentem była karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o. Karta taka powinna zawierać m.in. nazwę posiadacza odpadów, w tym wykonującego usługę transportu odpadów, siedzibę oraz adres miejsca prowadzenia działalności (art. 67 ust. 3 pkt 1 u.o.). Art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr [...] do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie z pozycją 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, wynosi 10.000 zł.
Jak to już podkreślono w rozpatrywanej sprawie dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów była karta odpadów, przy czym w karcie tej jako transportujący odpady powinna być wskazany P.T.C. sp. z o.o. Bezsprzecznie kierowca nie miał takiej karty. Karta odpadów powinna zawierać informacje zgodne ze stanem faktycznym. Znajduje to potwierdzenie w art. 69 ust. 1a u.o., w myśl którego kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest zobowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym.
W rozpatrywanej sprawie doszło zatem do naruszenia przez skarżącą przepisów prawa (§ 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w zw. z art. 67 ust. 3 pkt 1 u.o.). Wysokość kary za stwierdzony w niniejszej sprawie delikt administracyjny została przez ustawodawcę ustalona (ściśle) kwotowo. Organy orzekające nie mają w tym zakresie swobody decyzyjnej. Co więcej odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do naruszenia prawa określonego w u.t.d. jest niezależna od zaistnienia winy po stronie osoby dokonującej naruszenia. Wystarczające jest ustalenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Stwierdzenie naruszenia prawa powoduje odpowiednią, zgodną z przepisami kwalifikację tego naruszenia, a w konsekwencji nałożenie kary w przewidzianej ustawą wysokości. Istotą tej kary jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa (por. wyroki NSA z dnia: 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1703/18; 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1202/19; 3 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1488/19; wyrok NSA z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt II GSK 709/24; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 667/23). Prowadzi to do konstatacji, że odpowiedzialność wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter odpowiedzialności obiektywnej. Tym samym podnoszona w skardze kwestia braku zawinienia spółki w naruszenia prawa, czy braku jej celowego działania, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ zasadnie wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Żaden z przypadków wymienionych w tym przepisie nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. Przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Sprawdzenie przez spółkę, czy karta odpadów została prawidłowo wypełniona wymagało zachowania przez nią minimum staranności, co w przypadku osoby zawodowo trudniącej się świadczeniem usług transportowych nie wydaje się wymaganiem nadmiernym. Jest to tym bardziej uzasadnione, że prowadzący działalność gospodarczą winni dawać rękojmię profesjonalnego i sumiennego realizowania obowiązków prawnych związanych z taką działalnością (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01).
Organ słusznie też stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f k.p.a. Wynika to z treści art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Należy wskazać, że art. 92c ust. 1 u.d.t., jako odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a., reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, na przewoźnika nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym istotne to, że zakres unormowania w przepisach odrębnych zagadnienia określonego w art. 189a § 2 k.p.a. jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki NSA: z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt II GSK 938/20; z dnia 9 stycznia 2024r., sygn. akt II GSK 732/23; wyroki WSA: w Opolu z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Op 307/23; w Łodzi z dnia 29 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 606/23; w Gliwicach z dnia 6 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 361/23; w Bydgoszczy z dnia 22 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 520/23). Te same spostrzeżenia należy odnieść co do możliwości zastosowania w postępowania dotyczącym nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów u.t.d., art. 189e czy art. 198d k.p.a.
W odniesieniu do uchwały NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21 zwrócić trzeba uwagę, że została ona podjęta na gruncie relacji pomiędzy przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie regulującymi wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy a przepisem art. 189f k.p.a., a więc w istocie jej tezy nie mogły stanowić wzorca normatywnego w niniejszej sprawie, w której przepisy ustawy o transporcie drogowym zawierają odrębną regulację wyłączającą stosowanie działu IVa k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2024r., sygn. akt II GSK 732/23).
Organ nie naruszył też wskazanych w skardze przepisów k.p.a., w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ podjął wszelkie kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z treści skargi wynika, że spółka w istocie nie zgadza się z oceną prawną tego materiału dokonaną przez organ. Oczywiście strona ma prawo do własnego przekonania o zasadności swojego stanowiska, jednakże przekonanie to nie musi mieć oparcia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.