Pełny tekst orzeczenia

I SA/Bd 661/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

I SA/Bd 661/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2026-02-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący/
Joanna Ziołek
Leszek Kleczkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatki inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 111
art. 12h i art. 20 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant referent stażysta Anna Szymanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. S., W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. solidarnie na rzecz W. S. i W. S. kwotę 4.018 zł (cztery tysiące osiemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2024r. Burmistrz W. ustalił W.
i W. S. (skarżący) łączne zobowiązanie pieniężne za 2023 r. w kwocie [...]zł. W decyzji wskazano m.in., że wysokość podatku ustalono w oparciu o złożone informacje podatkowe dane zawarte w CEDiG oraz dane w ewidencji gruntów i budynków.
W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestie prawne związane
z podatkiem od nieruchomości uregulowane są przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "u.p.o.l."). Natomiast kwestie prawne związane z podatkiem rolnym uregulowane są przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (dalej: "u.p.r."). Na potrzeby przedmiotowej sprawy organ przywołał m.in. treść art. 2, art. 3 i art. 6 u.p.o.l. oraz art. 1, art. 3 i art. 12 u.p.r. Następnie Kolegium podniosło, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: "u.p.g.k."), podstawę wymiaru podatków i świadczeń czy oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że wspomniana ewidencja jest dokumentem urzędowym, na podstawie którego organ podatkowy określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ewidencja ma moc dokumentu urzędowego, więc zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p.") stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie organ podatkowy, wydając zarówno decyzję wymiarową prawidłowo przyjął, że wiążące dla niego są dane z ewidencji gruntów i budynków.
W skardze do tut. Sądu skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili:
1. naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, tj.:
a) art. 210 § 4 O.p. poprzez wadliwe uzasadnienie skarżonej decyzji, w szczególności nieodniesienie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji,
b) art. 194 § 1 O.p. poprzez pomięcie treści decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. K. oraz pozwolenia na budowę budynku oznaczonego nr [...], z których wynika, że budynek oznaczony nr [...] znajdujący się na działkach oznaczonych w ewidencji nr [...] w części o powierzchni 212,1 m2 posiada funkcję mieszkalną, co spowodowało, błędne przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość we wskazanej wyżej części podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w stawce określonej w § 1 pkt 2) lit, e) uchwały Rady Miejskiej w Więcborku z dnia 30 listopada 2022 r, nr LIII/379/2022,
c) art. 194 § 1 O.p. w zw. z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez przyjęcie, iż jedynie dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków mogą stanowić podstawę do ustalenia funkcji budynku będącego przedmiotem opodatkowania i w konsekwencji wysokości podatku, podczas gdy ostateczne decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. K. oraz pozwolenie na budowę budynku oznaczonego nr [...] jako dokumenty urzędowe stanowią przewidziany w art. 194 § 1 O.p. przeciwdowód przeciwko danym zawartym w ewidencji gruntów i budynków,
2. naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit, a u.p.o.l. w zw. z § 1 pkt 2) lit. a) uchwały Rady Miejskiej w Więcborku z dnia 30 listopada 2022 r. nr LIII/379/2022 poprzez ich niezastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że budynek oznaczony nr [...] znajdujący się na działkach oznaczonych w ewidencji nr [...] w części o powierzchni 202,1 m2 podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w stawce określonej w § 1 pkt 2) lit. e) uchwały Rady Miejskiej w Więcborku z dnia 30 listopada 2022 r. nr LIII/379/2022, tj. 7,78 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej.
Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Inne z dnia [...] września 2025 r. oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Burmistrza W..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji Sąd dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością jej uchylenia.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. Burmistrz W. ustalił W. S. oraz W. S. łączne zobowiązanie pieniężne za 2023 r. w zakresie podatku rolnego i podatku od nieruchomości w łącznej wysokości [...] zł. Po rozpatrzeniu odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podnosili, że w odniesieniu do działek oznaczonych w ewidencji gruntów jako nr [...] z decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. K. oraz pozwolenia na budowę, wynika, że budynek oznaczony numerem [...] w części (o powierzchni 212,1 m2) posiada funkcję mieszkalną. Podkreślono, że decyzja ta i pozwolenie to stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. i znajdują się w aktach sprawy. Burmistrz W. posiadał więc wiedzę o wszystkich funkcjach pomieszczeń znajdujących się w budynku oznaczonym numerem [...]. Wskazano też, że akty te zostały doręczone Staroście S. i miało to miejsce już w 2008 r. Zatem, według strony, Starosta [...] jako podmiot odpowiedzialny za aktualność danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, w sposób niepełny dokonał aktualizacji danych dotyczących działek nr [...], a także budynku na nich posadowionego. W tych okolicznościach, zdaniem skarżących, jeżeli decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. K. oraz pozwolenie na budowę stanowiły podstawę do wpisu w ewidencji gruntów i budynków, dopuszczalne było przeprowadzenie z nich przez organ przeciwdowodu przeciwko danym zawartym w ewidencji. Uważają oni, że nie mogą ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowych działań organu prowadzącego ewidencję. W rezultacie ich zdaniem budynek oznaczony numerem [...] w części mieszkalnej powinien być opodatkowany stawką [...] zł za 1 m2 powierzchni, a nie jak przyjął organ pierwszej instancji według stawki [...] zł za 1m2 powierzchni użytkowej. Podkreślenia wymaga, że takie same zarzuty zostały podniesione w skardze.
W zaskarżonej decyzji Kolegium zacytowało szereg przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy o podatku rolnym (zajmuje to większość stron tej decyzji) i art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, uznając zaskarżoną decyzję za prawidłową, organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że wiążące są dla niego dane z ewidencji gruntów i budynków, bowiem z nich wynika podstawa dla przyjęcia przy opodatkowaniu wskazanych w decyzji nieruchomości.
Podkreślić należy, że jedną z zasad postępowania podatkowego jest zasada przekonywania zawarta w art. 124 O.p., zgodnie z którą organ podatkowy jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia strony. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę (por. wyrok WSA z dnia 9 grudnia 2010 r., I SA/Op 556/10). Organ podatkowy, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 124 O.p. W sytuacji zatem, gdy strona postępowania przypisuje określonym zdarzeniom, faktom czy okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 124 O.p. takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów.
Nadto, uzasadnienie decyzji, o którym mowa w art. 210 § 4 O.p., nie może ograniczać się tylko do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie, niż organ podatkowy. Innymi słowy, skoro przyjęte przez organ przesłanki faktyczne lub prawne budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji organ winien odnieść się do tych wątpliwości (por. wyrok WSA z dnia 12 maja 2009 r., II SA/Kr 340/09).
Zdaniem Sądu, wydając zaskarżoną decyzję Kolegium naruszyło wskazane przepisy w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy, gdyż nie odniosło się do powyższych zarzutów skarżących. Jeżeli organ nie podziela przedstawionej przez nich argumentacji, do czego oczywiście ma prawo, to powinien szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, wyjaśniając, dlaczego zarzuty strony uznaje za niezasadne. Kolegium powinno zatem wytłumaczyć, dlaczego uważa, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. K. oraz pozwolenie na budowę, z których wynika, że budynek oznaczony numerem [...] w części posiada funkcję mieszkalną (czemu organ pierwszej instancji nie zaprzecza) - mimo iż dokumenty te stanowią urzędowe w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. - nie mają znaczenia dla sprawy i nie mógł z nich być przeprowadzony przeciwdowód. Organ powinien też odnieść się do twierdzenia strony, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniechania przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków aktualizacji danych wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. K. oraz pozwolenia na budowę.
Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium będzie miało na uwadze wywody i wskazania Sądu zawarte w tym wyroku.
Ze wskazanych wyżej względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi ([...]) zł, wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).