I SA/BD 625/24

I SA/Bd 625/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek
Leszek Kleczkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Wiśniewska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 462/25 - Wyrok NSA z 2025-08-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 226
art. 23 ust. 1 pkt 45a lit.a
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2024r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 czerwca 2024 r. nr 0401-IOD1.4102.38.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na rzecz K. D. kwotę 8272 zł (osiem tysięcy dwieście siedemdziesiąt dwa) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f.") w kwocie [...] zł. Organ stwierdził zaniżenie należnego podatku dochodowego za 2018 r. o kwotę [...]zł. Ustalone nieprawidłowości polegały na zawyżeniu przez podatnika kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych od Wzoru Wspólnotowego wraz z prawem z rejestracji w łącznej kwocie [...]zł, co stanowiło naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z dokonanych przez organ ustaleń wynika, że Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w dniu [...] września 2017 r. zarejestrował Wzór Wspólnotowy, którego właścicielem był K. D.. Dla zarejestrowanego Wzoru Wspólnotowego wystawiono Świadectwo Rejestracji. Z dokumentów wynika, że wartość wzoru wspólnotowego w odniesieniu do wartości Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego K. D. wyniosła [...] zł. Następnie w dniu [...] października 2017 r. w formie aktu notarialnego zawarta została umowa darowizny, przez K. D. jako darczyńcę i D. D. (syna) jako obdarowanego. Strony określiły wartość przedmiotu darowizny na kwotę [...]zł netto. Następnie w dniu [...] listopada 2017 r. w formie aktu notarialnego zawarta została kolejna umowa darowizny, przez D. D. jako darczyńcę i K. D. jako obdarowanego. D. D. darował na rzecz skarżącego udział wynoszący 6/10 części w prawie z rejestracji ww. Wzoru Wspólnotowego. Strony określiły wartość przedmiotu darowizny na kwotę [...]zł netto. Współwłaścicielami prawa z rejestracji Wzoru Wspólnotowego zostali w częściach ułamkowych: skarżący w części 6/10 udziału o wartości [...] zł oraz D. D. w części 4/10 udziału o wartości [...] zł.
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2017 r. zawarte zostały kolejne dwie umowy darowizny pomiędzy skarżącym a D. D.. Na podstawie pierwszej umowy podatnik darował na rzecz D. D. 6/10 udziału w prawie z rejestracji Wzoru Wspólnotowego. W. przedmiotu darowizny na dzień [...] grudnia 2017 r. wynosiła [...] zł. Na podstawie drugiej umowy D. D. darował na rzecz podatnika 4/10 udziału w prawie z rejestracji Wzoru Wspólnotowego. W. przedmiotu darowizny na dzień [...] grudnia 2017 r. wynosiła [...] zł. Następnie w dniu [...] stycznia 2018 r. zawarte zostały kolejne dwie umowy darowizny pomiędzy skarżącym a D. D.. Na podstawie pierwszej z nich podatnik darował na rzecz swojego syna 4/10 udziału w prawie z rejestracji Wzoru Wspólnotowego. W. przedmiotu darowizny na dzień [...] stycznia 2018 r. wynosiła [...] zł. Na podstawie drugiej umowy, D. D. darował na rzecz podatnika 6/10 udziału w prawie z rejestracji Wzoru Wspólnotowego. W. przedmiotu darowizny na dzień [...] stycznia 2018 r. wynosiła [...] zł.
Ponadto organ podał, że z materiału dowodowego wynika, iż w dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący zawarł jako licencjodawca, umowę licencyjną wzoru wspólnotowego z K. T. sp. z o.o. sp. kom. jako licencjobiorcą, reprezentowaną przez prezesa zarządu (wspólnika) K. T. sp. z o.o. - K. D.. W treści umowy licencjodawca oświadczył, że posiada w udziale 60% praw autorskich do Wzoru Wspólnotowego, zarejestrowanego przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w Rejestrze Wzorów Wspólnotowych w dniu [...] września 2017 r. Przedmiotem umowy jest udzielenie przez licencjodawcę na rzecz licencjobiorcy licencji do korzystania z udziału w prawie z rejestracji Wzoru Wspólnotowego oraz uregulowanie zasad współpracy stron w związku z korzystaniem ze Wzoru Wspólnotowego w ramach udzielonej licencji. Tytułem udzielenia licencji licencjobiorca będzie płacić licencjodawcy średnie wynagrodzenie w wysokości 2,73% od przychodu netto uzyskanego przez licencjobiorcę w miesiącu poprzedzającym miesiąc wystawienia faktury VAT, przy czym w 2018 r. opłata licencyjna wynosi 0,36% przychodu. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2018 r. podatnik zawarł jako licencjodawca kolejną umowę licencyjną wzoru wspólnotowego z K. T. sp. z o.o. sp. k. jako licencjobiorcą,
Organ wskazał, że w 2018 r. za udzielenie licencji do przedmiotowego Wzoru Wspólnotowego, podatnik (PHU K. D.) wystawił na rzecz K. T. sp. z o.o. sp. k. 12 faktur na łączną kwotę [...]zł.
Organ podał, że z ewidencji środków trwałych Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego K. D., według stanu na [...] grudnia 2018 r., wynika m.in., że [...] grudnia 2017 r. przyjęto do użytkowania jako wartość niematerialną i prawną udział 4/10 w prawie z rejestracji Wzoru Wspólnotowego. Następnie w dniu [...] stycznia 2018 r. przyjęto do użytkowania jako wartość niematerialną i prawną udział 6/10 w prawie z rejestracji tego Wzoru Wspólnotowego. Organ wskazał, że w 2018 r. w ramach indywidualnie prowadzonej działalności gospodarczej, podatnik dokonał odpisów amortyzacyjnych od prawa z rejestracji Wzoru Wspólnotowego kwotę [...]zł, która została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.
Przechodząc do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ stwierdził, że z zawartych umów darowizny wynika, że skarżący nie miał prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w 2018 r. odpisów amortyzacyjnych od prawa z rejestracji Wzoru Wspólnotowego. Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych zarówno od udziału wynoszącego 4/10 w prawie z rejestracji Wzoru Wspólnotowego, jak i udziału wynoszącego 6/10 w tym prawie stanowi naruszenie przepisów art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f. Skarżący nie uzyskał bowiem żadnego przychodu ze zbycia tego prawa, gdyż darowizna uznawana jest jako zbycie nieodpłatne. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny wypełnia dyspozycję powołanego art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f. W rezultacie czego nie przysługiwało podatnikowi prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych naliczonych od posiadanego udziału w wartości niematerialnej i prawnej w postaci prawa z rejestracji Wzoru Wspólnotowego.
Odnosząc się do podniesionej przez podatnika argumentacji, że amortyzacja prawa z rejestracji Wzoru Wspólnotowego nabytego przed 2018 r. przysługuje po 1 stycznia 2018 r. na zasadach obowiązujących do końca 2017 r., organ stwierdził, że z żadnego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wynikało zapewnienie, iż w kolejnym okresie podatkowym nie ulegną zmianie regulacje dotyczące kosztów podatkowych z tytułu odpisów amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych nabytych w drodze darowizny. Tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., nie oznacza naruszenia prawa. Stąd też przedmiotowe odpisy amortyzacyjne nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
Organ za bezpodstawny również uznał zarzut naruszenia art. 23 ust. 9 u.p.d.o.f. przez jego błędną interpretację i jego niezastosowanie. W tym zakresie wskazał, że przepis ten odnosi się wprost do art. 23 ust. 1 pkt 45 lit. a), który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania i nie został powołany w zaskarżonej decyzji.
W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostają powołane przez podatnika interpretacje prawa podatkowego, ponieważ wiążą organ podatkowy jedynie w konkretnej indywidualnej sprawie, w której zostały wydane oraz odnoszą się do odmiennego stanu faktycznego. Ponadto, interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa.
W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie:
1) art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."). w zw. z art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, przez nieprawidłowe uznanie ksiąg podatkowych podatnika za nierzetelne w zakresie dotyczącym zaewidencjonowanych odpisów amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych, a w konsekwencji odmowę mocy dowodowej ksiąg, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że księgi podatkowe były prowadzone rzetelnie i niewadliwe i jako takie winny stanowić dowód w niniejszej sprawie;
2) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy organ odwoławczy powinien uchylić decyzję z dnia 6 listopada 2023 r. i rozstrzygnąć sprawę odmiennie co do istoty;
3) art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na uznaniu, że przepis ten ma zastosowanie do sytuacji podatnika, podczas gdy przepis ten odnosi się do odpłatnego zbycia, co wynika z literalnej, jak i systemowej wykładni, zaś darowizna ma charakter nieodpłatny, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że zaliczone w koszty uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne wypełniają dyspozycję art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a (nabyte nieodpłatnie), który zgodnie z art. 23 ust. 9 u.p.d.o.f. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem podatnik nabył wzór od podmiotu dokonującego odpis amortyzacyjny, co prowadzi do uznania, że podatnik miał prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodu dokonane odpisy amortyzacyjne;
4) art. 14n § 4 i 5 O.p. w zw. z art. 14k § 1 O.p. oraz art. 14m § 1 O.p. przez ich niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu w toku postępowania utrwalonej praktyki interpretacyjnej w zakresie niestosowania przepisów u.p.d.o.f., w brzmieniu nadanym od [...] stycznia 2018 r., do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przyjętych do używania i amortyzowanych przed 2018 r., a w konsekwencji niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od 4/10 prawa z rejestracji wzoru wspólnotowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji, Sąd dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowało koniecznością jej uchylenia.
Spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w świetle ustalonych okoliczności stanu faktycznego i prawnego skarżący miał prawo do zaliczenia w 2018 r. w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości niematerialnej i prawnej, tj. od wzoru wspólnotowego.
Z akt sprawy wynika, że K. D. wytworzył wzór wspólnotowy w postaci symbolu graficznego, który został zarejestrowany w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w dniu [...] września 2017 r.
W dniu [...] października 2017 r. w drodze umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego skarżący darował do majątku osobistego D. D. (syna), prawo do wzoru wspólnotowego, którego wartość ustalono (na podstawie wyceny) na kwotę [...]zł. Następnie:
- w drodze darowizny z dnia [...] listopada 2017 r. skarżący nabył od syna 6/10 udziału prawa do tego wzoru wspólnotowego, którego wartość ustalono na kwotę [...]zł,
- na podstawie umowy z dnia [...] grudnia 2017 r. darował na rzecz swojego syna 6/10 udziału w prawie wzoru wspólnotowego (wartość przedmiotu darowizny wynosiła [...] zł) i w tym samym dniu D. D. darował skarżącemu 4/10 udziału w prawie wzoru wspólnotowego (wartość przedmiotu darowizny wynosiła [...] zł),
- na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący darował na rzecz swojego syna 4/10 udziału w prawie wzoru wspólnotowego (wartość przedmiotu darowizny wynosiła [...] zł), a D. D., w tym samym dniu, darował ojcu 6/10 udziału w prawie wzoru wspólnotowego (wartość przedmiotu darowizny wynosiła [...] zł).
Organ podatkowy uznał, że w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f. i odmówił skarżącemu za 2018 r. zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wzoru wspólnotowego w łącznej kwocie [...]zł. Strona natomiast uważa, że organ dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania powyższego przepisu.
Wskazać należy, że stosownie do art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f: kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f ustawodawca wymienił sytuacje, w których wydatków nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Na podstawie ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2175), od 1 stycznia 2018 r., zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22b ust. 1 pkt 4-7, jeżeli uprzednio te prawa lub wartości były przez podatnika lub spółkę niebędącą osobą prawną, której jest wspólnikiem, nabyte lub wytworzone a następnie zbyte - w części przekraczającej przychód uzyskany przez podatnika z ich uprzedniego zbycia.
Wprowadzenie przez ustawodawcę art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f. miało na celu eliminację korzyści fiskalnych powodowanych zbyt daleko idącą optymalizacją. Jak bowiem zauważono w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 27 października
2017 r. zmiany miały na celu "ograniczenie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów opłat i należności z tytułu nabycia prawa do korzystania z wartości niematerialnych i prawnych oraz odpisów amortyzacyjnych wartości niematerialnych i prawnych nabytych (wytworzonych) i zbytych, a następnie powtórnie nabytych przez ten sam podmiot" (Sejm VIII kadencji, druk sejmowy nr 1878).
Ze wskazanego przepisu wynika, że podatnicy, którzy zbyli wartości niematerialne i prawne i nadal je użytkują w wyniku wtórnego nabycia nie mogą zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tych wartości - w części przekraczającej przychód uzyskany przez podatnika z ich uprzedniego zbycia. Analizowany przepis ma więc zapobiegać takim działaniom optymalizacyjnym, które polegają na zbywaniu przez podatnika praw lub wartości niematerialnych i prawnych, a następnie nabywaniu ich przez tego samego podatnika za znacznie wyższą cenę, która wyznacza wartość początkową dla celów amortyzacji. Należy jednak podkreślić, że przepis ten nie wyklucza możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych, lecz ustanawia ich limit do wysokości przychodu jaki podatnik sam uzyskał ze zbycia prawa lub wartości niematerialnej i prawnej (por. Kowalski, PIT. Komentarz do wybranych przepisów, Lex/el 2020, Art. 23 ust. 1 pkt 45c).
Tymczasem organ uznał, że na podstawie tego przepisu skarżący nie mógł w ogóle dokonywać odpisów amortyzacyjnych, z uwagi na uzyskanie udziału we wzorze wspólnotowym nieodpłatnie – w drodze umowy darowizny. Zdaniem jednak Sądu, stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie odpowiada treści art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f. Cel tej regulacji, jak i jej brzmienie (np. odwołanie się do pojęcia "przychodu") wskazuje, że odnosi się do odpłatnych czynności podatnika. Nadto, gdyby zgodzić się z organem, tzn. pozbawieniem skarżącego w ogóle możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych, to fragment tego przepisu – "w części przekraczającej przychód uzyskany przez podatnika z ich uprzedniego zbycia", byłby w istocie zbędny. Nie wolno jednak interpretować przepisów prawnych tak, by pewna ich część nie miałaby znaczenia normatywnego (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, str. 106-107).
W konsekwencji, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45c u.p.d.o.f., organ nie mógł odmówić skarżącemu za 2018 r. zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wzoru wspólnotowego. Zatem zaskarżona decyzja narusza powyższy przepis.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powinien rozważyć, czy w sprawie nie należy zastosować art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli:
– nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw lub
– dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
– nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub
– nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku.
Jednakże w myśl art. 23 ust. 9 u.p.d.o.f. przepisu ust. 1 pkt 45a lit. a nie stosuje się do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nabytych w drodze darowizny, jeżeli darczyńca dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tych składników. W tym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy art. 22g ust. 12 oraz art. 22h ust. 3 i nie stosuje się przepisu art. 22g ust. 15.
W ocenie organu odwoławczego powyższe przepisy dotyczą takich przypadków, gdy "środek trwały lub wartość niematerialna i prawna została wytworzona lub nabyta przez darczyńcę, który dokonywał od niej odpisów amortyzacyjnych. Została dokonana jedna darowizna, a obdarowany nie był wcześniej właścicielem przedmiotu darowizny i nie dokonał wcześniej jego zbycia" (str. 16 zaskarżonej decyzji). Należy jednak zauważyć, że z orzeczeń tut. Sądu (np. wyroki z dnia 3 października 2023 r., I SA/Bd 306/23 i z dnia 10 października 2023 r., I SA/Bd 305/23) wynika, iż art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a) u.p.d.o.f. ma zastosowanie też do wtórnego nabycia wartości niematerialnej i prawnej. Z zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono również, czy (i kiedy) w przedmiotowej sprawie darczyńca dokonywał odpisów amortyzacyjnych od darowanego udziału w prawie wzoru wspólnotowego.
Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie miał na uwadze wywody Sądu zawarte w tym wyroku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. Na koszty złożył się wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie [...]zł i kwota [...]zł z tytułu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.