II SA/Rz 2022/23

II SA/Rz 2022/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /przewodniczący/
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Paweł Zaborniak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 1553/24 - Wyrok NSA z 2025-02-13
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art 134 § 1, art 145 § 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 81 ust.1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2201
art.7, art. 92a ust.2 i ust w zw z zał nr 4 poz. 15.1. 8,art. 92c ust. 1 - 1a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 3 ust.1 lit b i d
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 30 października 2023 r. nr 18/2023 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SA/Rz 2022/23
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 30 października 2023r. nr 18/2023 Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Jak wynika z akt sprawy, 6 czerwca 2023 r. funkcjonariusz Placówki Straży Granicznej w [...] w drogowym przejściu granicznym w [...] na kierunku wyjazdowym z Polski do Ukrainy dokonał kontroli ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową marki [...] o nr rej. [...]. Kierowcą pojazdu był ob. UA A. H. Do kontroli kierowca okazał m.in. wypis z licencji nr [...] dotyczącej wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz świadectwo kierowcy nr [...].
W toku kontroli funkcjonariusz Straży Granicznej stwierdził, że kierowca wykonywał przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Nie został dopełniony obowiązek przeprowadzenia w terminie badania technicznego naczepy ciężarowej o nr rej. [...]. Termin ważności badania technicznego ww. pojazdu na podstawie bazy CEPIK został określony do 10.05.2023 r. Na okoliczność stwierdzonego naruszenia sporządzony został protokół kontroli nr [...] w [...] wraz z załącznikami nr 1 i 2. Kierowca podpisał protokół kontroli i nie wniósł uwag ani zastrzeżeń.
Jak wynikało z pisma Biuro ds. Transportu Międzynarodowego GITD nr [...], osobą zarządzającą transportem w tej spółce na dzień 6 czerwca 2023 r. był T. P., posiadający certyfikat nr [...].
W dniu [...] sierpnia 2023 r. Komendant PSG w [...] wydał decyzję nr [...] i zgodnie z lp. 15.1. zał. nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 z późn. zm. zwanej dalej u.t.d.) nałożył na zarządzającego transportem karę pieniężną w wysokości 200,00 zł.
T. P. wniósł odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu Odwołujący zaznaczył, że pełnił funkcję osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie S. Sp. z o.o. do 10 sierpnia 2023 r. W ramach wykonywania swoich obowiązków, na bieżąco informował prezesa zarządu o terminie ważności wymaganych badań technicznych. Poinformował również, że w każdym przedsiębiorstwie, z którym nawiązuje współpracę wprowadza jako obowiązujący dokument [...], z którego wynika m. in., że to firma jest odpowiedzialna za przeprowadzanie badań technicznych pojazdów. Zdaniem odwołującego powstanie naruszenia stwierdzonego 6 czerwca 2023 r. spowodowane było błędem ludzkim, gdyż pomimo poinformowania prezesa spółki o konieczności wykonania badania technicznego naczepy [...] przed datą 24.05.2023 r., nie zostało ono wykonane. Odwołujący dodał, że w przedsiębiorstwie S. Sp. z o.o. pełnił funkcję osoby zarządzającej transportem na podstawie umowy o pracę na [...] etatu raz że od 10 sierpnia 2023 r. nie jest pracownikiem ww. spółki i nie pełni funkcji osoby zarządzającej transportem.
Według strony nie można mówić o umyślnym czy nieumyślnym dopuszczeniu do powstania naruszenia m. in. dlatego, że zarządzający transportem z przyczyn o charakterze obiektywnym jest pozbawiony realnej możliwości bieżącego sprawdzenia czy badanie techniczne zostało wykonane. Odwołujący wskazał prezesa zarządu (osobę zarządzającą poszczególnymi operacjami) jako odpowiedzialnego za powstałe naruszenie, ponieważ to jemu w dniu 8.05.2023 r. została przekazana informacja o konieczności wykonania badania technicznego pojazdu. Nie zgadzając się z argumentacją zawartą w decyzji organu pierwszej instancji Odwołujący zaznaczył, że prezes zarządu samodzielnie kieruje poszczególnymi operacjami transportowymi. Do zarządzającego transportem należy jedynie sprawdzenie prawidłowości ich realizacji względem przepisów. Zarządzający na zlecenie prezesa zarządu udzielał wszelkich rad odnośnie wątpliwości czy realizowany przewóz będzie realizowany zgodnie z przepisami prawa jak również informował o terminie wykonania wymaganych badań technicznych. Zarządzający nie jest jednak osobą, która ma udać się z pojazdem na stację kontroli pojazdów i wykonać badanie techniczne. Odwołujący dodał, że od 22.05.2023 r. do 9.06.2023 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym i nie mógł zarządzać w sposób ciągły operacjami transportowymi, gdyż pozostawałoby to w sprzeczności z normami prawa pracy.
Opisaną na wstępie decyzją z 30 października 2023r. Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej k.p.a.) w związku z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 z późn. zm., dalej u.t.d.), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że Odwołujący był podmiotem, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. tj. zarządzającym transportem u przedsiębiorcy S. Sp. z o.o., co wynika z pisma Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD nr [...].
Zdaniem Organu II instancji kluczowe znaczenie dla oceny decyzji organu I instancji odgrywa treść art. 92a ust. 2 i 4 u.t.d. Otóż w świetle tej regulacji zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki [pic]przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z definicją z art. 2 pkt 5 rozporządzenia 1071/2009, pod pojęciem zarządzającego transportem należy rozumieć wyłącznie osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną, lub w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.
Według organu II instancji, prawodawca unijny poprzez treść przytoczonej definicji, nałożył na osoby zarządzające transportem obowiązek zarządzania operacjami transportowymi przedsiębiorcy w sposób rzeczywisty, czyli faktycznie odziaływujący na pracę poszczególnych kierowców. Innymi słowy, zarządzanie operacjami transportowymi nie może przyjmować postaci fikcyjnej. Obowiązek ustanowienia osoby zarządzającej nie ma bowiem na celu tworzenia wyłącznie fikcji mającej dowodzić wywiązania się przedsiębiorcy przewozowego z nakazu wyznaczenia przynajmniej jednej osoby zarządzającej transportem. W takim przypadku zostanie wypełniony warunek odpowiedzialności zarządzającego transportem w postaci naruszenia obowiązków przewozu drogowego, o jakim mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d.
W niniejszej sprawie skarżący podjął próbę wskazania okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność, niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego jest ona nieskuteczna. Nietrafionym jest argument przebywania strony na urlopie wypoczynkowym od 22.05.2023 r. przede wszystkim dlatego, że badanie techniczne naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...] dobiegło końca 10.05.2023 r., więc zarządzający miał realny wpływ na powstanie naruszenia poprzez brak należytego nadzoru nad upływem terminu badań technicznych pojazdu. Organ Il instancji podkreślił, że obowiązek dopilnowania terminowego przeprowadzenia badań technicznych pojazdów spoczywa nie tylko na właścicielu pojazdów, ale także na osobie wykonującej obowiązki zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie przewoźnika. Osoba zarządzająca transportem jest zobowiązana znać formalności związane z przeglądem technicznym pojazdów, co wynika z pkt 3 części G załącznika nr 1 do rozporządzenia 1071/2009. Od zarządzającego transportem wymaga się, aby dołożył wszelkich starań mających na celu zapewnienie, aby realizowane przewozy odbywały się zgodnie z przepisami prawa. Monitorowanie upływu terminów okresowych badań technicznych floty pojazdów należących do przedsiębiorcy, jak również właściwy nadzór nad tym czy w określonym terminie wykonano badania techniczne pojazdu w stacji diagnostycznej, winno być jednym z podstawowych elementów transportem. Odwołujący ze swoich obowiązków nie wywiązał się, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany pojazdem nieposiadającym ważnego okresowego badania technicznego.
Zdaniem Organu II instancji nie zachodzą również przesłanki z art. 92c ust. 1 i 92c ust. 1a u.t.d., gdyż Odwołujący miał wpływ na powstanie naruszenia poprzez brak należytego nadzoru nad formalnościami związanymi z przeglądem technicznym pojazdów, o których mowa w pkt 3 części G załącznika nr I do rozporządzenia 1071/2009. Z literalnego brzmienia przepisu art. 92c ust. I pkt I u.t.d. wprost zdaniem organu odwoławczego wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność.
W związku z powyższym organ II instancji rozpoznając sprawę i działając w oparciu o obowiązujące przepisy u.t.d., rozporządzenia nr 1071/2009 oraz k.p.a. stwierdził, że zgodnie z art. 92a ust. 2, art. 92a ust. 4 oraz na podstawie lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. istniała podstawa prawna do nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji zgodne było z przepisami k.p.a., materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został w sposób prawidłowy, co skutkowało wydaniem decyzji administracyjnej o nałożeniu na zarządzającego transportem kary pieniężnej.
T. P. wniósł skargę na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału straży Granicznej nr 18/2023 z 30 października 2023 r., wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z decyzją Organu I instancji oraz o [pic]zasadzenie zwrotu kosztów postępowania.
Zdaniem Skarżącego organy I i II instancji uwzględniając naruszenie określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w oparciu o nie dający do tego podstaw materiał dowodowy, w sposób rażący naruszyły następujące przepisy prawa:
- art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 u.t.d., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie ww. naruszenia,
- art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominiecie w zaskarżonym akcie wagi przedkładanych wyjaśnień,
- art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego,
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a, poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione,
- art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego bezzasadne niezastosowanie, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w każdym przedsiębiorstwie, z którym nawiązuję współpracę wprowadza jako obowiązujący dokument [...] (w załączeniu). W punkcie 5 w/w dokumentu znajduje się zapis zgodnie z którym, to firma transportowa jest odpowiedzialna za przeprowadzanie przed wyjazdem w trasę badania technicznego pojazdu i naczepy, jeżeli badanie już straciło swoją ważność lub jest taka potrzeba. Firma również jest zobowiązana do spisania terminów badań technicznych w sposób umożliwiający łatwą kontrolę terminów. Skarżący był przekonany, że było to działanie wystarczające dla zapewnienia aby nie doszło do powstania naruszenia. W przypadku kontrolowanego naruszenia zawiódł czynnik ludzki tj. pomimo poinformowania tak jak zawsze do tej pory Prezesa Spółki o konieczności wykonania badania technicznego pojazdu [...], badanie nie zostało wykonane przed upływem terminu. Zdaniem Skarżącego jest to jedyne możliwe rozwiązanie w sytuacji gdy firma zatrudnia kierowców z Ukrainy a on sam nie posługuję się językiem ukraińskim, zaś kierowcy posługują się językiem polskim w stopniu podstawowym lub w ogóle. Skarżący nie ma więc możliwości bezpośredniego porozumienia się z kierowcami. Z wyjaśnień uzyskanych od Prezesa Zarządu wynikało, że przekazał on kierowcy polecenie wykonania badania technicznego naczepy. Kierowca w wyniku swojego niedbalstwa zlekceważył to polecenie. Skarżący argumentował, że zarządzający transportem z przyczyn o charakterze obiektywnym jest pozbawiony realnej możliwości bieżącego sprawdzenia czy badanie techniczne zostało wykonane. To zgodnie z umową Prezes Zarządu ustalał kto, w jakim miejscu i kiedy miał wykonać badanie techniczne pojazdu i to on jako osoba zarządzająca poszczególnymi operacjami transportowymi - jest odpowiedzialny za powstanie naruszenia. Z tego powodu Skarżący stwierdził, że wobec niego nie powinien zostać zastosowany art. 92a ust. 2 u.t.d. Ponadto jako osoba zarządzająca transportem nie ma możliwości korzystania z systemu CEPIK i może opierać się jedynie na zapisie w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Kserokopie dowodów rejestracyjnych otrzymał od Prezesa Spółki i na ich podstawie podjął wszelkie możliwe działania aby badanie techniczne zostało wykonane w terminie wskazanym w dowodzie rejestracyjnym.
W odpowiedzi na skargę Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że na skutek kontroli, jaka odbyła się 6 czerwca 2023r. na drogowym przejściu granicznym w [...] na kierunku wyjazdowym z Polski do Ukrainy stwierdzono, że naczepa ciężarowa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie posiadała aktualnego okresowego badania technicznego, wymaganego na podstawie przepisów art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z adnotacją zamieszczoną w dowodzie rejestracyjnym seria i nr [...] ważność badań technicznych naczepy ciężarowej upłynęła w dniu 24 maja 2022 r. Kierowca nie okazał innego dokumentu potwierdzającego przebycie okresowego badania technicznego z wynikiem pozytywnym. W wyniku dodatkowo sprawdzenia w systemie CEPiK stwierdzono, że naczepa ciężarowa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] ostatnie pozytywne badania techniczne przeszła w dniu 10 maja 2022 roku z terminem ważności do 10 maja 2023 roku.
Nie budzi więc wątpliwości, że w dniu kontroli wykonywano przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Powyższe naruszenie wyszczególnione jest w załączniku nr 4 do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją 15.1.
Nie budzi również wątpliwości, że Skarżący na dzień stwierdzonego naruszenia był zarządzającym transportem w spółce, na rzecz której wykonywano międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy kontrolowaną naczepą.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 51 z późn. zm.), przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która:
a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;
b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz
c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.
Z pełnieniem funkcji zarządzającego transportem wiąże się odpowiedzialność za naruszenia w przewozie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.
Art. 92a ust. 8 u.t.d stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2 [a więc dotyczących zarządzającego transportem], wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.
Jak już powyżej wskazano, w załączniku nr 4 do u.t.d. pod pozycją 15.1 wprost wskazano, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego jest naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, za które przewidziano karę pieniężną w wysokości 200 zł.
W niniejszej sprawie Organy ustaliły w sposób niebudzący przesłanki przedmiotowe do wymierzenia kary pieniężnej – w postaci ujawnionego naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, które polegało na wykonywaniu międzynarodowego przewozu rzeczy naczepą nie posiadająca aktualnego badania technicznego. Ustalono również prawidłowo podmiot, na którym ciąży odpowiedzialność za ujawnione naruszenie. Stwierdzono bowiem, że w dniu ujawnienia naruszenia osobą zarządzającą transportem był Skarżący, co stanowi podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 92a ust. 2, ust. 8 u.t.d. w zw. z poz. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d.
Przedstawiona przez Skarżącego argumentacja nie przemawia za zastosowaniem zwolnienia z odpowiedzialności.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Stosownie do art. 92c ust. 1a u.t.d., przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 a więc osób zarządzających transportem.
Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot, wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (tu zarządzającego transportem) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 grudnia 2023 r. III SA/Kr 1157/23, LEX nr 3667715). Przepis art. 92c u.t.d. nie może być interpretowany w sposób dopuszczający możliwość zwolnienia przedsiębiorcy z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jego niedbalstwa. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienia terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych badań technicznych pojazdu należącego do przewoźnika, który nie przeprowadza w terminie, nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego nadzoru w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych zgodnie z prawem (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 grudnia 2023 r., LEX nr 3649384).
Zdaniem Sądu przedstawiona przez Skarżącego argumentacja w żaden sposób nie wskazuje, by w okolicznościach ujawnionego naruszenia doszło do sytuacji wyjątkowej, nadzwyczajnej, która świadczyłaby o wystąpieniu przesłanek z art. 92c ust. 1 w zw. z ust. 1a u.t.d. Bez znaczenia dla zakresu odpowiedzialności Skarżącego pozostają te argumenty, które dotyczą przebywania na urlopie od 22 maja 2023 r. To bowiem do Skarżącego jako zarządzającego transportem należało takie zorganizowanie pracy, aby zapewnić spełnianie wymogów związanych z terminowym badaniem technicznym pojazdów. Przywołany powyżej art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 wymaga bowiem, aby zarządzający transportem zarządzał operacjami transportowymi w sposób rzeczywisty i ciągły. Z tego też powodu Skarżący nie może również zasłaniać się faktem wprowadzenia dokumentu [...], jak również informowaniem o konieczności wykonania badania Prezesa Spółki. Z przepisów zawartych w art. 92a ust. 2, ust. 8 i załącznika nr 4 do u.t.d. wynika, że to podmiot zarządzający transportem jest bezpośrednio odpowiedzialny za zapewnienie terminowości wykonywania odpowiednich badań technicznych. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Skarżącego, że informowanie Prezesa Spółki o konieczności wykonywania badania było jedynym możliwym rozwiązaniem z uwagi na brak znajomości języka ukraińskiego. Sprawowanie funkcji zarządzającego transportem w sytuacji braku możliwości bezpośredniej komunikacji z kierowcami z powodu bariery językowej pozostaje w wyłącznej sferze ryzyka Skarżącego i z całą pewnością nie może prowadzić do zastosowania wobec Skarżącego przesłanek zwalniających z odpowiedzialności, wymienionych w art. 92c u.t.d.
Wobec stwierdzenia, że Skarżący nie wykazał by w kontrolowanej sprawie zaistniały nadzwyczajne okoliczności zewnętrzne, wyłączające jego odpowiedzialność za popełnienie naruszeń, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.