I SA/Bd 410/25

I SA/Bd 410/25 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2025-09-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Joanna Ziołek /sprawozdawca/
Leszek Kleczkowski /przewodniczący/
Tomasz Wójcik
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art.92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wójcik Asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2025 r. nr 0401-IOA.4802.22.2025 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] marca 2025 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. nałożył na D. M. (dalej także jako: "Skarżący") karę pieniężną w wysokości [...] zł z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] maja 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej także jako: "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu DIAS podał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy: ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej także jako: "u.t.d."), ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988; dalej także jako: "u.p.r.d.") oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51; dalej także jako: "Rozporządzenie nr 1071/2009").
DIAS podał, że [...] stycznia 2024 r. o godzinie 13:30 w Miejscu Obsługi Podróżnych [...] przy drodze ekspresowej [...] funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. poddali kontroli pojazd silnikowy marki [...] wraz z naczepą marki [...], kierowany przez W. T.. Ww. zestawem pojazdów realizowany był międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy w postaci odpadów o kodzie 12 0101 przez "[...]" Sp. z o.o. na trasie P. – G.. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Termin ważności badania technicznego dla ciągnika samochodowego marki [...] upłynął [...] grudnia 2023 r. Przebieg i wyniki kontroli zawarte zostały w protokole kontroli drogowej.
DIAS podkreślił, że to Skarżący jako zarządzający transportem w firmie, w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzając operacjami transportowymi i realizując zadania związane z bezpieczeństwem, przez prewencyjnie działania winien wprowadzić w przedsiębiorstwie rozwiązania mające na celu zapobieganie wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Tym samym to zarządzający transportem ponosi konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje. Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, co do zasady oderwana od kwestii winy. Do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia przepisów obowiązującego prawa, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Podmiot zajmujący się przewozem drogowym nie odpowiada bowiem na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa.
Analizując przesłanki wyłączenia odpowiedzialności z art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z art. 92c ust. 1a u.t.d. DIAS uznał, że Skarżący jako zrządzający transportem nie dołożył należytej staranności i nie uczynił wszystkiego, czego można od niego rozsądnie wymagać przy realizacji kontrolowanego transportu. Zarządzający transportem winien sprawdzić i zweryfikować, czy pojazd posiada ważne badanie techniczne i dopiero wtedy przystąpić do transportu, jednakże tego nie uczynił. Działania takie mieszczą się w zakresie pojęcia szczególnej staranności. Skoro zatem Skarżący działając osobiście czy to przez nadzorowanego kierowcę, nie dołożył należytej staranności przy ustalaniu, czy pojazd posiada aktualne okresowe badanie techniczne potwierdzające zdolność do ruchu drogowego, nie można mówić o braku jego odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a przede wszystkim nie można twierdzić, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć.
W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie:
- art. 92c ust 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. przez nałożenie na zarządzającego transportem kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że zarządzający nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których zarządzający nie mógł przewidzieć;
- art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej także jako: "k.p.a.") i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. przez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte, pomimo że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje (pkt 1).
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje.
W kontrolowanej sprawie było bezsporne, że podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2024 r. stwierdzono brak aktualnych okresowych badań technicznych ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego. Termin ważności badania technicznego dla tego pojazdu upłynął bowiem [...] grudnia 2023 r. (k. 3 akt administracyjnych).
Spór w sprawie dotyczy natomiast tego, czy w stanie faktycznym sprawy zasadne było nałożenie na zarządzającego transportem kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Skarżący negując nałożenie na niego kary pieniężnej wskazuje na regulacje art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. oraz przepisy k.p.a., w tym art. 6, art. 7 i art. 8 § 1, art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. oraz art. 189f k.p.a.
W ocenie Sądu, DIAS prawidłowo uznał, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVa k.p.a. (m.in. art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. oraz art. 189f k.p.a.) dotyczące odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Wyjaśnić bowiem należy, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia - przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się (art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.). Ogólna reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. daje zatem pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. wynika, że samo istnienie przepisów odrębnych (w tym przypadku - przepisów ustawy o transporcie drogowym) regulujących odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wyłącza stosowanie przepisów działu IVa k.p.a. bez konieczności stosowania kolejnych działań interpretacyjnych czy porównywania zakresów stosowania poszczególnych przepisów. Uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych w art. 189a § 2 k.p.a. jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa k.p.a., tj., aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach działu IVa k.p.a. Oznacza to, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w art. 189 § 2 k.p.a. w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa k.p.a. lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa k.p.a. nie ma zastosowania (por.: A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX/el. 2021).
Z przepisów odrębnych w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, tj. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się. Istotne jest przy tym, że stosownie do art. 92c ust. 1a u.t.d., przepis art. 92a ust. 1 u.t.d stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. W art. 92a ust. 2 u.t.d. wskazano natomiast, że zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.
Uzasadniony jest zatem wniosek, że - jako przepis odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a. - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną i zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności zarządzającego transportem i innych osób wymienionych w art. 92c ust. 1a u.t.d. nie jest nakładana kara pieniężna, gdyż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. W związku z powyższym, zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. w praktycznym wymiarze ma ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f k.p.a., gdyż za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa kara ta nie jest nakładana. Jak podkreślono na wstępie, dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a. uregulowano w przepisach odrębnych i nie jest istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa k.p.a. lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 717/21).
Prawidłowe było zatem, zdaniem Sądu, stanowisko DIAS, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVa k.p.a. dotyczące odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.
Zgodzić się należy również ze stanowiskiem DIAS, że nie ziściły się przesłanki zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowiącego, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Na podstawie art. 92c ust. 1a u.t.d. przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2, czyli m.in. wobec zarządzającego transportem.
Sąd zauważa, że obie okoliczności wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. muszą wystąpić łącznie, na co wskazuje spójnik "a", tzn. "okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia", a zarazem "naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć". Konieczność wystąpienia obu przesłanek - dla uwolnienia od odpowiedzialności - jest akceptowana w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II GSK 1025/20). Podkreślić należy, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1095/24). Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym za określoną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. okoliczność egzoneracyjną, w pierwszej kolejności przyjmuje się siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność taką przyjmuje się też wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania pracownika przedsiębiorcy, którym posługuje się on przy realizacji danego zadania przewozowego, nawet gdyby było ono zawinione (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 280/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3353/16). Zatem określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, trudno uznać, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych badań technicznych potwierdzających jego zdatność do ruchu drogowego stanowi niedające się przewidzieć przez przedsiębiorcę wyjątkowe okoliczności i zdarzenia. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem dotyczącym lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. były bowiem okolicznościami, na które Skarżący, należycie kontrolując i nadzorując realizację obowiązku dokonywania okresowych badań technicznych pojazdów, miał wpływ i mógł je przewidzieć. Skarżący nie wskazał zaś wystąpienia żadnych innych, nadzwyczajnych okoliczności, na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. W ocenie Sądu okolicznością uwalniającą od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków administracyjnych w zakresie dokonywania okresowych badań technicznych pojazdów nie jest wprowadzenie w przedsiębiorstwie Skarżącego procedur mających zapobiegać powstawaniu naruszeń.
Wskazać zatem dla porządku należy, że stosownie do art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Według lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., wysokość kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego wynosi 200 zł.
Obowiązek przeprowadzenia badania technicznego uregulowano w art. 81 ust. 1 u.p.r.d. stanowiącego, że właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru, przyczepy lub samochodu osobowego przeznaczonego do zawodów sportowych jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie (art. 81 ust. 5 u.p.r.d.).
Pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane, z wyjątkiem urządzenia wspomagającego ruch (art. 2 pkt 31 u.p.r.d.). Pojazd silnikowy to pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru, pojazdu szynowego, roweru, wózka rowerowego, hulajnogi elektrycznej, urządzenia transportu osobistego i wózka inwalidzkiego (art. 2 pkt 32 u.p.r.d.). Pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego (art. 2 pkt 33 u.p.r.d.). Ciągnik samochodowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy (art. 2 pkt 42a u.p.r.d.).
Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu (art. 82 ust. 1 i 2 u.p.r.d.).
Powyższe przepisy wskazują, że ciągnik samochodowy powinien posiadać aktualne okresowe badanie techniczne. W kontrolowanej sprawie wykonywano przewóz drogowy w dniu [...] stycznia 2024 r. z wykorzystaniem ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...], którego badanie techniczne było przeprowadzone [...] grudnia 2022 r. a termin następnego badania technicznego upływał [...] grudnia 2023 r. (k. 3 akt administracyjnych).
Tym samym zasadnie, w ocenie Sądu, organ nałożył na Skarżącego karę za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem bez aktualnego okresowego badania technicznego.
W ocenie Sądu, nie naruszono wskazanych w skardze przepisów prawa. Organy podjęły wszelkie konieczne czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a przebieg postępowania, ustalenia w zakresie stanu faktycznego oraz jego ocenę prawną zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję z urzędu w granicach sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., nie dostrzegł innych wad, które powodowałyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji DIAS z [...] maja 2025 r.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl
J. Ziołek L. Kleczkowski T. Wójcik