I SA/Bd 197/22

I SA/Bd 197/22 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2022-05-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Tomasz Wójcik
Urszula Wiśniewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2105/22 - Postanowienie NSA z 2026-03-19
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art 92a ust 2, lp.15.1 zał nr 4
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Inne z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na K. L. ("Skarżący", "Strona"), karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego oraz skrócenie przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy niż 4 godziny i 30 minut.
W złożonym odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie przepisu lp. 15.1 zał. nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej: "u.t.d.") przez jego błędne zastosowanie wynikające z nieprawidłowo przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary za stan faktyczny nieobjęty dyspozycją przywołanej normy sankcjonującej oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") przez niewyczerpującą analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, przejawiającą się nierozpatrzeniem możliwości zastosowania przepisu uchylającego i umniejszającego odpowiedzialność strony, tj. art. 189 f k.p.a. w oparciu o kryteria wymienione w art. 189 d k.p.a.
Decyzją z dnia [...]. Inne utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ podał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego organ wskazał na treść przepisów art. 71 ust. 1, art. 81, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2020 r., poz. 110, dalej: "u.p.r.d."), które regulują kwestię badań technicznych pojazdów. Organ podał, że konsekwencją treści tych przepisów jest treść lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego karą pieniężną w wysokości [...] zł.
Organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w spółce A. [...] [...] sp. z o. o., na podstawie okazanej dokumentacji (oświadczenia osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, protokołu nr [...] z posiedzenia Zarządu [...] [...] [...] sp. z o. o., uchwały nr [...] Zarządu [...] [...] [...] sp. z o.o.) ustalono, że jedną z osób zarządzającą transportem w kontrolowanym przedsiębiorstwie, w odniesieniu do oddziałów w: G., E., K. , T. , W. - od dnia [...] r., jest K. L., legitymujący się certyfikatem kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym osób. Podczas kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy [...] [...] [...] sp. z o. o. w T. przy ul. [...]. [...], dokonano analizy terminowości wykonywania badań technicznych. Zakres kontroli obejmował okres od [...] r. do [...] r. Sprawdzenia dokonano w systemach Centralna Ewidencja Pojazdów oraz na stronie www.historiapojazdu.gov.pl. W przypadku wystąpienia braku ciągłości posiadania aktualnych badań technicznych, organ I instancji wezwał kontrolowaną spółkę do wskazania powodów braku niezbędnych badań, oraz w przypadku gdy w okresach luk wykonywane były przewozy drogowe, do wskazania rodzaju świadczonych przewozów. Dodatkowo, przedstawione przez spółkę informacje zweryfikowane zostały z okazanymi do kontroli kartami drogowymi kierowców wykonującymi na rzecz spółki przewozy drogowe a w przypadku wystąpienia braku badania technicznego w autobusach, w których zainstalowano cyfrowe urządzenie rejestrujące, wykonywanie bądź nie wykonywanie przewozów drogowych w okresach luk zweryfikowano analizując dane znajdujące się w pamięci tachografów. Nieprawidłowości stwierdzono w stosunku do następujących autobusów z uwzględnieniem poszczególnych oddziałów:
- Oddział W. [...], brak aktualnego badania technicznego stwierdzono w okresie 1-6.05.2020 r. Z wyjaśnień złożonych przez kontrolowaną spółkę wynika, iż w ww. okresie wykonane zostały przewozy drogowe
- Oddział E.: [...], brak aktualnego badania technicznego stwierdzono w okresie 21-27.01.2020 r. Z wyjaśnień złożonych przez kontrolowaną spółkę wynika, iż w ww. okresie wykonane zostały przewozy drogowe.
Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. została nałożona na Stronę zasadnie.
Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na skróceniu przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy niż 4 godziny i 30 minut organ wskazał na treść art. 14 ust 1. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1412 ze zm., dalej:" u.c.p.k.") stanowiący, że w każdej dobie kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 13 załącznika nr 4 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości [...] zł sankcjonuje skrócenie przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy niż 4 godziny i 30 minut. Ponowna analiza kart pracy i karty drogowej kierowcy D. M. wykazała, iż kierowcy w dniu [...]. o godzinie 13:41 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 4 godziny i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 00:06 dnia [...] r. do godziny 04:13 dnia [...]. Oznacza to, iż skrócony został dzienny czas odpoczynku o 6 godzin i 53 minuty. W niniejszym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin, gdyż kierowca w dniu 20/21.06.2020 r. wykonywał tylko i wyłącznie przewozy drogowe na linii regularnej, której trasa nie przekracza 50 km, a więc wyłączone ze stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006. W niniejszym przypadku zastosowanie miała zatem ustawa o czasie pracy kierowców. Przedsiębiorstwo podczas kontroli nie okazało dokumentu (wykresówki/ wydruku/ karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 13 załącznika nr 4 do u.t.d.
W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. przez jego błędne zastosowanie wynikające z nieprawidłowo przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary za stan faktyczny nieobjęty dyspozycją przywołanej normy sankcjonującej, co w ocenie Skarżącego stanowi także naruszenie zasad praworządności oraz legalizmu i przejawia się nałożeniem sankcji za wykonywanie przejazdu jednostkami transportowymi nie posiadającymi aktualnych badań technicznych, podczas gdy owe badania nie potwierdzają zdatności pojazdu do ruchu drogowego, jak i przejawia się faktem nałożenia kary na podmiot, który nie wykonywał przewozów.
Zdaniem Strony, okresowe badanie techniczne nie potwierdza zdatności jednostki drogowej do uczestnictwa w ruchu. Zagadnienie okresowych badań technicznych jest opisane w rozdziale 3 u.p.r.d. oraz przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosownych przy tych badaniach. Z żadnego z przywołanych aktów prawnych nie wynika jednak, aby okresowe badanie techniczne potwierdzało zdatność pojazdu do ruchu drogowego - nie ma w żadnym z tych aktów prawnych jakiegokolwiek zapisu, na podstawie którego dało by się wyciągnąć taki wniosek. Tym samym zastosowanie przepisu sankcjonującego zadekretowanego pod Ip. 15.1. do obydwóch stanowiących przedmiot sporu przypadków, jest naruszeniem tej właśnie normy materialnej. Została ona bowiem zastosowana do stanów faktycznych odległych od przesłanek nałożenia kary w niej określonej. Tym samym decyzja w zakresie kary nałożonej w wysokości łącznej [...] zł za omawiany delikt administracyjny jest wadliwa i wymaga uchylenia.
Drugim argumentem powodującym w ocenie Strony konieczność uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest możliwość zastosowania normy sankcjonującej zapisanej pod Ip. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. jedynie do podmiotów wykonujących przewóz. Wynika to jasno z treści przywołanej normy ustalonej w drodze wykładni I stopnia. Stanem podlegającym reakcji prawnej jest wykonywanie przewozu pojazdem nieprzedstawionym w wymaganym czasie do okresowych badań technicznych. Skarżący nie wykonywał przejazdów pojazdami opisanymi w uzasadnieniu decyzji z [...] r. Były one prowadzone przez: [...] [...] [...] sp. z o. o. Tym samym to nie Strona powinna być adresatem sankcji opartej o zapis Ip. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. Skarżący podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych w sposób jednoznaczny przyjmuje się,
iż podmiotem wykonującym przejazd jest przedsiębiorca transportowy - a nie zarządzający transportem, czy też kierowca.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 848/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę strony, a następnie rozpatrując wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi tut. Sąd postanowieniem z dnia [...] r. przywrócił stronie termin do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wstępnie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020r. (sygn. akt II OPS 6/19 i II OPS 1/20) stwierdzono, że powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 329.; dalej: "p.p.s.a."), dający podstawę do odstąpienia od rozpoznania sprawy w sposób jawny. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, co przewiduje także art. 31 ust. 3 Konstytucji, który stanowi o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz gdy jest to konieczne ze względu na ochronę zdrowia. Należy mieć również na uwadze, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o zwalczaniu COVID-19 jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego, a stan pandemii nakazuje ich uwzględnianie w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...]. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że strona Skarżąca została poinformowana o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, a także o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za podstawę dalszych rozważań ustalenia faktyczne poczynione przez organy w sprawie oraz dokonaną przez nie ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja nakładającą na Skarżącego jako zarządzającego transportem karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 92a ust. 2 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w czasie przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z tym przepisem zarządzający transportem, osoba o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 8 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do u.t.d. Według Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego, aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem – która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.
Z akt sprawy wynika, że podczas kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy [...] [...] [...] Sp. z o.o. w T. stwierdzono nieprawidłowości w stosunku do następujących autobusów z uwzględnieniem poszczególnych oddziałów:
- Oddział W. [...], brak aktualnego badania technicznego stwierdzono w okresie 1-6.05.2020 r. Z wyjaśnień złożonych przez kontrolowaną spółkę wynika, iż w ww. okresie wykonane zostały przewozy drogowe
- Oddział E.: [...], brak aktualnego badania technicznego stwierdzono w okresie 21-27.01.2020 r. Z wyjaśnień złożonych przez kontrolowaną spółkę wynika, iż w ww. okresie wykonane zostały przewozy drogowe.
Organ ustalił, że osobą zarządzającą transportem w spółce [...] w odniesieniu do wskazanych powyżej oddziałów jest Skarżący.
Wobec powyższego, zasadnie organ orzekający w sprawie na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia lp.15.1 załącznika nr 4 do u.t.d.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, pomimo braku zarzutu w tym zakresie w skardze, zgodzić się należy z organem, iż nie ma racji Skarżący podnosząc na etapie postępowania odwoławczego, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli m.in. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przepisy te stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. (art. 92c ust. 1a u.t.d.). Powyższe uregulowanie stanowi, że przesłanką egzoneracyjną wyłączającą odpowiedzialność za naruszenie przepisów transportu drogowego jest sytuacja, gdy okoliczności i dowody wskazują, iż podmiot wykonujący przewóz lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na ich powstanie, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie mógł przewidzieć. Zatem dla zastosowania tej normy prawnej niezbędne jest zaistnienie obydwu przesłanek łącznie. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji, takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1189/18; z 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 889/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl)
Jak zasadnie przyjął organ w niniejszej sprawie Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów mogących wskazywać, iż na powstałe naruszenie nie miał wpływu bądź nastąpiło ono wskutek zdarzeń czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia. Zauważyć jednocześnie należy, że jak wynika ze wskazanych wyżej przepisów art. 2 pkt 5 i art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 do zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa w sposób rzeczywisty i ciągły. Wyznaczenie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie transportowym ma na celu zapewnienie odpowiedniej jakości usług przewozowych oraz ich zgodności z przepisami z zakresu transportu drogowego, zarówno unijnymi jak i krajowymi. Obowiązkiem zarządzającego transportem jest znajomość przepisów w tym zakresie. Sprawowanie funkcji zarządzającego transportem wiąże z odpowiedzialnością za naruszenia w transporcie drogowym. Fakt ten oznacza, że zarządzający przed zleceniem zadania przewozowego powinien upewnić się, czy przy jego wykonywaniu nie zostaną naruszone obowiązujące przepisy prawa. Nie do przyjęcia jest sytuacja, gdy tak jak w niniejszej sprawie, zarządzający transportem akceptuje wykonanie usługi transportowej bez ważnego badania technicznego pojazdu. Podkreślenia wymaga, że dbanie o sprawność techniczną pojazdów m.in. poprzez zapewnienie terminowego wykonywania badan technicznych pojazdów należy do podstawowych obowiązków osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie. Z kolei stwierdzone w kontroli wykonywanie transportu drogowego pojazdem, który nie posiada ważnych badań technicznych świadczy jedynie o braku właściwej organizacji pracy i nadzoru tej osoby nad wykonywaniem usług przewozowych. Powinnością zarządzającego transportem jest takie zorganizowanie pracy pracownikom i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych w firmie, które pozwolą stwierdzić przed wyjazdem danego pojazdu, że jest on sprawny technicznie, posiada ważne badania techniczne, a jednocześnie kierowca zastosował się do wszystkich poleceń przełożonego. Tymczasem, jak podkreślił organ, Skarżący nie wykazał, że podjął rozwiązania organizacyjne, z których by wynikało, że sprawował w ramach swoich obowiązków rzeczywisty prawidłowy nadzór nad terminem ważności okresowych badań technicznych pojazdów w przedsiębiorstwie, w którym pełnił funkcję zarządzającego transportem. Nie wykazał, że w sprawie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, na powstanie których nie miał wpływu i których jako doświadczony i profesjonalny podmiot zarządzający przewozem drogowym, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Tym samym w sprawie nie wykazano wystąpienia przesłanki egzoneracyjnej z art. 92 c ust.1 u.t.d., która wyłączałaby odpowiedzialność osoby zarządzającej transportem za stwierdzone naruszenie przepisów transportu drogowego. W konsekwencji brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. w oparciu o tę przesłankę.
Zasadniczy spór między stronami dotyczy zagadnienia braku aktualnych badań technicznych autobusów. Skarżący podnosi, że obowiązkowe i okresowe badanie techniczne odzwierciedlone w dowodzie rejestracyjnym nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu. W konsekwencji uważa, że w przypadku nieaktualnych badań okresowych, nie może zostać zastosowana kara zapisana pod Ip. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. Wskazany przepis nie obejmuje bowiem stanu faktycznego, w którym danym pojazdem wykonywany jest przewóz drogowy bez aktualnego badania okresowego. Sprawdzenie to - choć bez wątpienia obowiązkowe - nie przesądza bowiem o zdatności pojazdu do ruchu drogowego.
Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że stanowisko Strony jest nieuprawnione. Podać należy, że na podstawie art. 92a ust. 8 u.t.d.: wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy.
Z kolei zgodnie z lp. 15.1. załącznika nr 4 wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. Zasadnie organ odwołał się także do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, która w art. 81 określa rodzaje badań technicznych, zakres obowiązku i terminy przeprowadzenia badań. I tak na podstawie art. 81:
- ust. 1. "Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego",
- ust. 2. "Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi",
- ust. 3. "Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej",
- ust. 4. "Badaniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega:
1) nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE, świadectwo zgodności, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu;
2) zarejestrowany pojazd:
a) na którego typ wydano świadectwo homologacji typu WE pojazdu - w okresie od dnia pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu okresowego badania technicznego, ustalonego na podstawie ust. 5, lub
b) w którego dowodzie rejestracyjnym lub innym dokumencie wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego przedstawionym do rejestracji, zawarta jest informacja o wykonanym badaniu technicznym i jego terminie ważności
- z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego;
- ust. 5. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10’
Z powyższego wynika, że według przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym istnieje wymóg przedstawienia aktualnego badania technicznego. Oczywistym jest, że badanie techniczne służy sprawdzeniu czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Nie można przyjąć, że skoro brak jest dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego, to można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu. Przeciwnie brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Taki brak jest sankcjonowany przepisami ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1 i lp. 15.1. załącznika nr 4 do tej ustawy). Odrębna natomiast jest kwestia warunków rejestracji pojazdów (art. 71 u.p.r.d.), czy zatrzymania dowodu rejestracyjnego (art. 132 ust. 2 u.p.r.d.). Z punktu widzenia zastosowania kary w niniejszej sprawie istotne są przepisy art. 81 u.p.r.d. i przywołana treść lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. Podkreślić należy, że z załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym (lp. 15.1.) jednoznacznie wynika, że aktualne okresowe badanie techniczne ma potwierdzać zdatność do ruchu drogowego. Strona miałaby rację, gdyby ustawodawca stwierdził, że karze podlega wykonywanie przewozu drogowego nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego i niemającego potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Jednakże treść lp.15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. nie została tak sformułowana. Ustawodawca bowiem – jak już wyżej podano – wymaga okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Stąd brak aktualnego badania technicznego wiąże się automatycznie z brakiem potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego.
W związku z tym stanowisko organów co do podstaw nałożenia kar z tytułu braku ww. aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdów do ruchu drogowego zasługuje na akceptację.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji i decyzji organu I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w przepisach procesowych. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe bezspornie wykazało, że Skarżący dopuścił się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego, które uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie brak było wątpliwości co do treści normy prawnej, które podlegałaby rozstrzygnięciu na korzyść strony. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a, wskazując podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając jego motywy oraz odnosząc się w wystarczającym stopniu do argumentów odwołania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.