I SA 2682/03

I SA 2682/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Lenart /przewodniczący sprawozdawca/
Gabriela Nowak
Monika Nowicka
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędzia WSA Monika Nowicka Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r., o nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz G. G. kwotę 30 (trzydzieści) zł., tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - po rozpatrzeniu odwołań J. G., G. G., S. G. i M. K. – decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] zatwierdzającą z urzędu projekt podziału nieruchomości KW [...] o powierzchni [...] m², położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów nr "A" z obrębu [...] na działki: nr "B" o powierzchni [...] m², nr "C" o powierzchni [...] m² i nr "D" o powierzchni [...] m².
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia.
Prezydent W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą KW Nr [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr "A" z obrębu [...] o powierzchni [...] m², położoną w W. przy [...], będącej własnością G. G. w 1/8 części, S. G. w 1/8 części, J. G. w 1/8 części oraz M. K. w 5/8 części, z urzędu zatwierdził projekt podziału tej nieruchomości na działkę nr "B" o powierzchni [...] m² , nr "C" o powierzchni [...] m² i działkę nr "D" o powierzchni [...] m². W decyzji podziałowej wskazano, że mapa z projektowanym podziałem terenów pod Trasę [...] - stanowiąca integralną część niniejszej decyzji - została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 16 sierpnia 2001 r. pod numerem [...].
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ w pierwszej kolejności zajął się zbadaniem stanu prawnego nieruchomości stwierdzając, że z odpisu z księgi wieczystej KW Nr [...] z dnia 11 kwietnia 2001 r., nr [...] wnika, że właścicielem nieruchomości, której dotyczyło postępowanie podziałowe była Gmina W., a następnie na mocy art. 20 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz.361 ze zm.) przedmiotowa nieruchomość stała się własnością miasta W.
Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w W. Wydziału [...] Cywilnego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. akt. [...] własność nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr "A" o powierzchni [...] m2 wykazaną na mapie z dnia 17 czerwca 1999 r. numer [...] nabyli przez zasiedzenie F. S. i R. G. po 1/2 części każde z nich. Zaś z postanowienia Sądu Rejonowego w W. Wydział [...] Cywilny z dnia 15 września 1998 r., sygn. akt [...] wynika że, spadek po R. G. zmarłym dnia 18 czerwca 1996 roku nabyli G. G., S. G., J. G. i M. K. po 1/4 części każde z nich. Aktem notarialnym umowy darowizny z dnia 5 kwietnia 2001 r. Rep. [...] F. S. darowała M. K. przysługujący jej udział w wysokości 1/2 części we własności nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr "A" z obrębu [...].
Prezydent W. stwierdził, że ustalenie aktualnych wpisów w księdze wieczystej KW Nr [...] nie jest możliwe, ponieważ księga od dnia 28 grudnia 2001 r. znajduje się na sesji i jest niedostępna.
Organ nadmienił, że sprawa podziału przedmiotowej nieruchomości była już wcześniej przedmiotem postępowania administracyjnego, najpierw przed Burmistrzem Gminy W., który decyzją z dnia [...] lutego 2002 r., nr [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości KW Nr [...] wykazany na mapie [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 16 sierpnia 2001 r., a następnie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W., które na skutek wniesionego przez współwłaścicieli nieruchomości odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] lutego 2002 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent W. wskazał na treść art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46, poz. 543 ze zm.), który to przepis stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać z urzędu jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych, jak również odwołał się do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15 poz. 139 tekst jednolity z 1999 r. ze zm.) zgodnie z którym, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a stosownie do treści art. 10 ust.1 pkt 2 i 3 tej ustawy w planie ustala się tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych oraz linie rozgraniczające ulic, placów, dróg publicznych wraz z urządzeniami pomocniczymi. Ponadto organ powołał się na zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Warszawa Centrum z dnia 28 sierpnia 2000 r. nr 496/XXXVI/2000 (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 134, poz. 1277 z dnia 9 listopada 2000 r.), gdzie w rozdziale [...] dziale [...] wskazano, że teren stanowiący nieruchomość objętą KW Nr [...], położony jest w obszarach MW/U 14 - tereny mieszkalnictwa wielorodzinnego i usług, U4 - tereny usługowe, EE2 - tereny infrastruktury technicznej z zakresu elektroenergetyki i 37 KD(D) - projektowana droga dojazdowa. Wydzielona część nieruchomości KW Nr [...] położona była w projektowanym pasie drogowym Trasy [...] i służyła do realizacji celu publicznego o jakim mowa w art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Organ powoływał się również na treść § 4 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 roku w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25 z 1998 roku, poz. 130), który stanowi, że w przypadku dokonywania podziału nieruchomości z urzędu do opracowania projektu podziału nie jest wymagana opinia o której mowa w art. 93 ust. 4, 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami - dlatego też w prowadzonym przez niego postępowaniu taka opinia (w formie postanowienia na które służy zażalenie) nie została sporządzona.
Ponadto wskazał, że zawiadomieniem z dnia 20 sierpnia 2001 r., właściciele nieruchomości objętej księgą wieczystą KW Nr [...] zostali poinformowani o wszczęciu postępowania w sprawie podziału nieruchomości położonej w projektowanym pasie drogowym Trasy [...], granice zostały okazane stronom w dniu 18 lipca 2001 r. zgodnie z § 6 powołanego rozporządzenia, a projektowane działki nr "B" oraz nr "D" położone są w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej działki nr "C", która stanowi część zapisanej w planie projektowanej ulicy [...] (ul. [...]).
Mając na uwadze powyższe, Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] zatwierdził z urzędu projekt podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...] o powierzchni [...] m².
Od powyższej decyzji J. G., G. G., S. G. i M. K. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji z uwagi na;
- nieprawdziwe przyjęcie, iż powstałe na skutek podziału działki będą miały dostęp do drogi publicznej, gdyż jedna z działek stanowić będzie drogę tj. ulicę [...],
- nie wyjaśnienie zarzutów stron dotyczących wadliwości czynności geodezyjnych związanych z przeniesieniem granic działek ujawnionych w ewidencji na grunt,
- nie doręczenie stronom mapy dla każdej nieruchomości jako mapy odrębnej,
- nie zbadanie treści księgi wieczystej nieruchomości,
- brak uprawnień do wydania decyzji po zmianie ustroju W.
W toku prowadzonego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło brak podstaw do uwzględnienia odwołania.
Powołało się przy tym na treść art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że podziału nieruchomości dokonuje się z urzędu, jeżeli jest on niezbędny dla realizacji celu publicznego. Kolegium zaznaczyło, że mimo, iż zasadą jest, że jeżeli projektowany podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nikt poza właścicielem nieruchomości nie może decydować o sposobie przebiegu granic działek na jego nieruchomości, to jednak na mocy wyraźnego przepisu, podział nieruchomości może być dokonany z urzędu lub na wniosek osoby, która nie jest właścicielem nieruchomości - co powoduje ograniczenie uprawnień właściciela. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie właśnie taka sytuacja wystąpiła, bowiem w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego budowa trasy [...] oznaczona została jako cel publiczny. Wobec powyższego organ pierwszej instancji miał prawo, powołując się na art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wszcząć z urzędu procedurę podziałową w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Kolegium wskazało również, że zarzut, iż wydzielone działki nie będą miały dostępu do drogi publicznej nie znalazł potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Przeciwnie, kwestia ta została przez organ pierwszej instancji dokładnie wyjaśniona. Kolegium powołało się na to, że dostęp do drogi publicznej, w rozumieniu ustawy, nie oznacza bezpośredniego dostępu do już istniejącej drogi, ale również takie rozwiązania, które w przyszłości umożliwią połączenie wydzielonej działki z drogą publiczną. Dlatego może to być również ustanowienie służebności dla wydzielonych działek lub wydzielenie drogi wewnętrznej, o czym jednoznacznie przesądza treść art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Działka nr "B" obecnie ma dostęp do drogi biegnącej do ulicy [...], a w przyszłości będzie miała dostęp do projektowanego dojazdu oznaczonego symbolem [...]. Działka nr "D" ma zapewniony dostęp do ulicy [...], a w przyszłości będzie miała dostęp do projektowanego ciągu pieszo-jezdnego oznaczonego symbolem [...] oraz projektowanego dojazdu o symbolu [...]. Natomiast działka nr "C" stanowi część zapisanej w planie projektowanej ulicy [...] - ul. [...].
Kolegium zaznaczyło również, że w prowadzonym postępowaniu nie zajmowało się zarzutami stron dotyczącymi wadliwości czynności geodezyjnych związanych z przeniesieniem granic działek ujawnionych w ewidencji, ponieważ jest to zagadnienie, które jest badane w odrębnym postępowaniu, zaś w postępowaniu podziałowym organ korzysta z aktualnych danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
Organ drugiej instancji stwierdził też, że na mocy art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 z p. zm.), mówiącego, że pełnomocnictwa udzielone przez dotychczasowe rady, zarządy gmin warszawskich, związku komunalnego m. st. Warszawy, gminy Wesoła, powiatu warszawskiego, burmistrzów gmin i Prezydenta m. st. Warszawy zachowują moc do dnia upływu 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, jeżeli nie zostaną zmienione lub uchylone przez Radę m. st. Warszawy lub Prezydenta m. st. Warszawy - Prezydent W. był uprawniony do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2002 r.
Kolegium uznało również, że Prezydent W. wywiązał się z obowiązku dostarczenia stronom załącznika graficznego do decyzji podziałowej, bowiem wymagane kryteria, w tym również z punktu widzenia przesłanek z art. 76 § 1 kpa, spełnia potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia mapy przedmiotowej nieruchomości z określonym jej podziałem.
Ponadto Prezydent W. – w miarę swoich możliwości – badał treść księgi wieczystej nieruchomości.
Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] zatwierdzającą z urzędu projekt podziału nieruchomości objętej księgą wieczystą KW [...] o powierzchni [...] m² .
Na tę decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. wniosła G. G. domagając się jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.
Podniosła, że w sytuacji, gdy organ odwoławczy - w toku prowadzonego postępowania - nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, lecz utrzymuje w mocy taką naruszającą prawo decyzję, to tym samym jego decyzja również narusza prawo. Wskazała na wynikający z art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. obowiązek wyrażenia opinii o zgodności podziału przedmiotowej nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, który to obowiązek dotyczy nie tylko podziału dokonywanego na wniosek, ale również podziału dokonywanego z urzędu. Podniosła, że w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana bez uzyskania takiej opinii, która winna mieć formę postanowienia, przez co naruszono art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. G. G. wskazała również, że organ II instancji uchylił się od rozpatrzenia podniesionego w odwołaniach zarzutu, że błędnie przeniesiono na grunt ujawnione w ewidencji gruntów granice przedmiotowej działki, motywując to tym, że zarzuty te nie dotyczą przedmiotowego postępowania. Mając jednak na uwadze fakt, iż zgodnie z § 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziału nieruchomości oraz sposobów sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. nr 25, poz. 130) ostateczna decyzja o której mowa w art. 96 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi podstawę do utrwalenia na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych znakami granicznymi, to zarzuty o których mowa powyżej, winny być rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym zakończonym zaskarżoną decyzją.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, stwierdzając, że skarga jest nieuzasadniona, bowiem w treści decyzji Kolegium wyjaśniło stronie motywy podjętego rozstrzygnięcia, natomiast skarżąca nie powołała w skardze żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę stanowiska organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na dwa zagadnienia o charakterze procesowym. Po pierwsze stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły w życie przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po drugie z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna aczkolwiek z innych względów niż te, które podniesiono w jej treści.
W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu - pod względem jej zgodności z prawem - była decyzja Prezydenta W. zatwierdzająca z urzędu projekt podziału nieruchomości i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.
Stosownie do treści art. 93 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi, przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczyła zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 94 i art. 95 opiniował wójt, burmistrz albo prezydent miasta.
Z powyższego uregulowania wynika więc, że przed wydaniem decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości istnieje obowiązek wyrażenia opinii o zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że decyzja zatwierdzająca z urzędu projekt podziału została wydana bez przeprowadzenia trybu opiniodawczego. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Prezydent W. wyjaśnił, że powodem nie wydania postanowienia o możliwości podziału nieruchomości o którym mowa w art. 93 ust. 4, 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami był przepis § 4 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 roku w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 25, poz. 130), który stanowił, że w przypadku dokonywania podziału nieruchomości z urzędu, do opracowania projektu podziału nie jest wymagana opinia o której mowa w powołanym wyżej art. 93 ust. 4 i 5.
Takie postępowanie Prezydenta W. było prawidłowe. Organy administracji publicznej mają obowiązek stosować przepisy prawa, co obejmuje zarówno stosowanie przepisów ustaw, jak i przepisów aktów wykonawczych (w tym rozporządzeń Rady Ministrów), wydanych na podstawie delegacji ustawowych. Natomiast organy te nie są uprawnione do kontroli i oceny zgodności przepisu aktu wykonawczego z przepisami ustawowymi, a w szczególności nie mogą oceniać, czy przepisy wykonawcze zostały wydane w ramach upoważnienia ustawowego, czy też z jego przekroczeniem – organy nie mają takiego obowiązku ani takich kompetencji. Z tej przyczyny organy orzekające w niniejszej sprawie (zarówno Prezydent W. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.) nie mogły odmówić zastosowania § 4 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 roku w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu, ponieważ był to przepis istniejący w obowiązującym porządku prawnym.
Dopiero sąd jest uprawniony do badania, czy akt podustawowy jest zgodny z ustawą i w przypadku stwierdzenia niezgodności może odmówić - w konkretnej sprawie - zastosowania przepisu aktu wykonawczego niższego rzędu niezgodnego z ustawą.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przepis § 4 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 roku nie może być zastosowany, gdyż jest on sprzeczny z przepisem ustawowym - art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543).
Przepis art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest kategoryczny. Ustanawia on obowiązek wyrażenia przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta opinii, o jakiej mowa w ust. 4, w formie przewidzianej w ust. 5. Opinia powinna być wyrażona w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Postanowienie to podlega zatem kontroli instancyjnej oraz kontroli sądowej. Dzięki temu opinia co do zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego przestaje być rozstrzygnięciem arbitralnym, a zainteresowana strona (osoba mająca w tym interes prawny) może je kwestionować w wyniku wniesienia zażalenia. Obowiązek wyrażenia opinii nie może być różnicowany w zależności od tego, czy podział nieruchomości jest dokonywany na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny (art. 97 ust. 1 i 2), czy z urzędu (art. 97 ust. 3, 4 i 5). Nie chodzi przy tym o ogólną regułę (zasadę), od której odstępstwa (wyjątki) musiałyby wyraźnie wynikać z przepisu ustawy - lecz o skonkretyzowany obowiązek organu prowadzącego postępowanie w sprawie podziału nieruchomości i wydającego decyzję zatwierdzającą projekt podziału (art. 96 ust. 1 ustawy), dotyczący wyrażenia opinii o zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, według kryteriów określonych w art. 93 ust. 2 ustawy. Wniosek taki wynika z dosłownego brzmienia art. 97 ust. 3, 4 i 5 ustawy, które nie przewidują jakiegokolwiek zwolnienia lub odstępstwa od tego obowiązku w sytuacji, gdy podział dokonywany jest z urzędu. Z żadnego z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynikają przesłanki pozwalające na różnicowanie tego obowiązku w zależności od sposobu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie podziału nieruchomości.
Takie stanowisko wyrażone jest również w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie sygn. akt III RN 50/01OSNP 2002/20/476: "Obowiązek wyrażenia opinii o zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) dotyczy zarówno podziału dokonywanego na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny (art. 97 ust. 1 i 2 tej ustawy), jak i podziału dokonywanego z urzędu (art. 97 ust. 3, 4 i 5 tej ustawy).
Z tego względu Sąd uchylił zaskarżone decyzje, bowiem koniecznym stało się ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego zgodnego z zasadami wynikającymi z przepisów powołanej ustawy oraz kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd nie oceniał zasadności zarzutów skarżącej, gdyż nie było to konieczne z uwagi na uchylenie zaskarżonych decyzji z innego powodu. Dopiero nowa decyzja wydana w niniejszej sprawie przez Prezydenta W będzie podlegała - ewentualnie - kontroli przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.