I SA 2061/03

OSK 976/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Antosiewicz /sprawozdawca/
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący/
Leszek Włoskiewicz
Symbol z opisem
6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
I SA 2061/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-03-09
Skarżony organ
Minister Edukacji Narodowej i Sportu
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
art. 97 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 135, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Łukasz Celiński, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mirosława S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt I SA 2061/03 w sprawie ze skargi Jadwigi i Mirosława S. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 sierpnia 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Leśnych w L. o skreślenie Mirosława S. z listy uczniów 1) oddala skargę kasacyjną 2) odstępuje od zasądzenia od skarżącego Mirosława S. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Ministra Edukacji Narodowej i Sportu.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2004 r. I SA 2061/03 oddalił skargę Jadwigi i Mirosława S. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Leśnych o skreśleniu Mirosława S. z listy uczniów.
W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na ustalenia z akt sprawy i uzasadnienia kontrolowanych decyzji, z których wynika, że decyzją z dnia 12 lutego 2003 r. Dyrektor Zespołu Szkół Leśnych w L. skreślił Mirosława S. z listy uczniów w związku z jego zachowaniem niezgodnym z przepisami par. 27 ust. 4 pkt b i d statutu Szkoły, na podstawie których dyrektor skreśla ucznia z listy uczniów w przypadku złamania zakazu spożywania alkoholu i używania środków odurzających, a także działania mogącego stworzyć zagrożenie dla zdrowia lub życia uczniów.
Pismem z dnia 3 marca 2003 r., powołując się na art. 157 par. 2 Kpa, Jadwiga S. w imieniu swojego syna złożyła do (...) Kuratora Oświaty wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Dyrektora.
(...) Kurator Oświaty błędnie potraktował wniosek strony jako odwołanie i rozpatrzył go w trybie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, wydając w dniu 3 kwietnia 2003 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Szkoły.
Na tę decyzję (...) Kuratora Oświaty oraz decyzję Dyrektora Zespołu Szkół Leśnych w L. z dnia 12 lutego 2003 r. strona złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie ich nieważności.
Na podstawie art. 38 par. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ (...) Kurator Oświaty decyzją z maja 2003 r. uchylił w całości swoją decyzję z dnia 3 kwietnia 2003 r. i umorzył postępowanie odwoławcze.
Następnie w dniu 24 czerwca 2003 r. (...) Kurator Oświaty wydał decyzję, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Leśnych w L. z dnia 12 lutego 2003 r. W ocenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, który utrzymał w mocy decyzję Kuratora, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki, określone w art. 156 par. 1 Kpa, do stwierdzenia nieważności decyzji.
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, iż Dyrektor Szkoły przeprowadził postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie i oparł swoją decyzję na pisemnych oświadczeniach świadków zdarzenia w dniu 22 stycznia 2003 r., dodatkowych zeznaniach świadków i zeznaniach Jadwigi S. złożonych na posiedzeniu Rady Pedagogicznej w dniu 11 lutego 2003 r. Z protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej wynika, iż strony miały możliwość złożenia wyjaśnień w sprawie, a także że rodzice skreślonego z listy ucznia nie przybyli na ogłoszenie uchwały Rady Pedagogicznej w tej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ II instancji nie stwierdził w zakresie przeprowadzonego przez Dyrektora Zespołu Szkół Leśnych w L. postępowania wyjaśniającego nieprawidłowości, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, uzasadniające podjęcie decyzji o stwierdzeniu nieważności zaskarżonych decyzji, jak również nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Ponadto zdaniem organu nadzorczego, Dyrektor Zespołu Szkół Leśnych w L. podjął swą decyzję w oparciu o przesłanki zawarte w statucie Szkoły, na podstawie uchwały Rady Pedagogicznej i po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego, a zatem zgodnie z art. 39 ust. 2a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /t.j. Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./.
Skargę na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu wnieśli Jadwiga S. i Mirosław S., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji Kuratora Oświaty w R. z dnia 24.06.2003 r.
Minister Edukacji Narodowej i Sportu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując skargę na podstawie art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał jej za zasadną.
W przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów zastosowanie ma przepis art. 39 ust. 2 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz.U. 1996 nr 67 poz. 329 ze zm./, stanowiący, iż dyrektor szkoły może w drodze decyzji skreślić ucznia z listy uczniów w przypadkach określonych w statucie szkoły. Skreślenie następuje na podstawie uchwały rady pedagogicznej, po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego.
Sąd stwierdził, że zarówno decyzja Dyrektora Zespołu Szkół Leśnych w L. z dnia 12 lutego 2003 r., jak i decyzja Kuratora Oświaty w R. z dnia 24.06.2003 r., wydana w trybie nadzoru, powołują jako podstawę prawną decyzji m.in. art. 39 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy, to jednakże w swojej treści w ogóle nie powołują się na treść opinii samorządu uczniowskiego. Natomiast zaskarżona decyzja w uzasadnieniu wprost stwierdza, że Dyrektor Zespołu Szkół Leśnych w L. podjął swoją decyzję po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego.
Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że opinia samorządu uczniowskiego w sprawie skreślenia z listy uczniów Zespołu Szkół Leśnych w L. Mirosława S. nie została wyrażona w formie postanowienia - jak tego wymaga przepis art. 106 par. 1 i 5 Kpa. Brak jest bowiem takiego postanowienia w materiale dokumentacyjnym, jak również żaden z organów w swoich decyzjach na takie postanowienie się nie powołuje. Wyrażenie opinii przez samorząd uczniowski w innej formie, niż przewidziana jest dla tej czynności przepisem art. 106 Kpa, pozostaje w sprzeczności z tym przepisem oraz z przepisem art. 39 ust. 2 ustawy o systemie oświaty. Jednakże wydanie decyzji bez uzyskania wymaganej prawem opinii innego organu stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 par. 6 Kpa.
Zaskarżona decyzja została natomiast wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Leśnych w L. z dnia 12 lutego 2003 r., o co wnosiła Jadwiga S. we wniosku z dnia 3 marca 2003 r. Przesłanka wznowieniowa nie może być jednak przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji. Dlatego też Sąd uznał zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kuratora Oświaty za zgodne z prawem, a skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Mirosław S., reprezentowany przez adwokata Stanisława L. i zaskarżając wyrok w całości zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowania, a to:
- art. 7 i 8 Konstytucji RP oraz art. 6, 7 i 97 Kpa, wobec nieprzekazania przez Dyrektora Szkoły sprawy, której przedmiotem był czyn zagrożony odpowiedzialnością karną, do rozpoznania przez kompetentny organ państwowy, jako kwestii prejudycjalnej;
- art. 2, 8 i 42 ust. 3 Konstytucji RP, wobec podjęcia środków represyjnych w stosunku do skarżącego za czyn zagrożony odpowiedzialnością karną bez udowodnienia winy przez niezawisły sąd;
- art. 6-16, 31, 40, 67, 68, 69, 81, 107 Kpa, wobec prowadzenia przez Dyrektora Szkoły czynności wyjaśniających w sprawie według nieznanych procedur i form postępowania, z pominięciem takich procedur i form przewidzianych prawem;
- art. 15 i 16 Kpa, wobec wydania przez Kuratora Oświaty decyzji z dnia 24 czerwca 2003 r. po wyczerpaniu toku instancji, gdy sprawa była już w NSA OZ w Rzeszowie;
- art. 63, 65, 128, 140 Kpa, wobec niedopełnienia przez Kuratora Oświaty obowiązku prawidłowego ustalenia w jakim trybie winno być rozpatrzone pismo odwoławcze skarżącego na decyzję Dyrektora Szkoły.
- art. 3 ust. 1, art. 135 i 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec nierozważenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2004 r. całokształtu materiału dowodowego, nieustosunkowania się do wniosków dowodowych skarżącego, pominięcia istotnych dla sprawy rozstrzygnięć NSA OZ w Rzeszowie z dnia 12 listopada 2003 r. oraz zaszłości zaistniałych z mocy prawa;
- art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, wobec nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniach NSA OZ w Rzeszowie SA/Rz 574/03 i SA/Rz 946/03, które to orzeczenia zapadły przed 1 stycznia 2004 r.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności obu decyzji wydanych w postępowaniu nadzorczym oraz rozpatrzenie skargi "w kontekście" wyroku NSA OZ w Rzeszowie z 12 listopada 2003 r. SA/Rz 946/03, lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W obszernym uzasadnieniu skargi wywodzi się, iż organ administracji nie określił prawidłowo przedmiotu sprawy i swoich kompetencji do rozpatrzenia jej poszczególnych aspektów, gdy czyn stanowił przedmiot postępowania karnego i wywoływał konieczność zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Dyrektor nie przekazał sprawy do ponownego rozpoznania. Wydał więc decyzję bez ustalenia w sposób prawem przewidziany jej podstawy faktycznej, czym naruszył konstytucyjną zasadę, stanowiącą o tym, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Stwierdzenia dyrektora o pozostawaniu ucznia pod wpływem alkoholu nie zostały poparte żadnymi dowodami, jak również pozostałe argumenty przytoczone w uzasadnieniu decyzji nie zostały poparte wiarygodnymi dowodami. Naruszenie licznych przepisów procedury polegało zaś na tym, że prowadząc postępowanie dyrektor nie stosował procedur i form przewidzianych w Kpa, zaś było to nie tylko naruszenie prawa procesowego, ale naruszając art. 7 Kpa, będący wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, rażąco naruszył prawo.
Naruszenie art. 15 i 16 Kpa polegało na tym, że decyzja (...) Kuratora z 24 czerwca 2003 r. została wydana w tym czasie, gdy Kurator wyczerpał już tok instancyjny, a sprawa była w NSA OZ w Rzeszowie. Stanowi to rażące naruszenie prawa, co potwierdza wyrok NSA z 15 maja 1989 r. I SA 1003/88. Sąd w wyroku tym wyraził pogląd, iż wniesienie skargi do NSA na decyzje organu administracji wyłącza do czasu zakończenia postępowania sądowego możliwość wznowienia postępowania przez organ w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Wniesienie skargi do NSA wyłącza zresztą postępowanie administracyjne z urzędu. W orzeczeniu tym nieprzestrzeganie tej zasady określono jako rażące naruszenie prawa z art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, a więc kwalifikujące do stwierdzenia nieważności decyzji. Jest faktem bezspornym, że zarówno decyzja Kuratora Oświaty w R., jak i podtrzymująca ją decyzja Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2003 r. wydane zostały w nawiązaniu do skargi ucznia w trakcie rozpatrywania jego skargi przez NSA w Rzeszowie, zakończonej wyrokiem z dnia 12 listopada 2003 r. Obie te decyzje są więc nieważne.
Organ naruszył art. 63, 65, 128 i 140 Kpa wprowadzające zasadę odformalizowania postępowania na korzyść strony. Kurator błędnie zakwalifikował wniosek strony jako odwołanie, a więc uchybił także powinności trafnego określenia procedury załatwienia tego wniosku. Minister mimo rozważania uchylenia decyzji nie uczynił tego, jak również Sąd, który dopatrzył się w wyroku takiej podstawy wobec naruszenia art. 106 Kpa, a uchylenie byłoby zgodne z intencją skarżącego.
Sąd naruszył przepisy art. 3 ust. 1 i 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonych decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Leśnych w L., (...) Kuratora Oświaty i Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w Warszawie nie rozważył całokształtu materiału dowodowego, nie ustosunkował się do wniosków dowodowych skarżącego, pominął istotne dla sprawy rozstrzygnięcia, które wcześniej zapadły w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, nie uwzględnił zaszłości prawnych, które nastąpiły z mocy samego prawa, a to:
a/ wobec zupełnego pominięcia wniosków dowodowych skarżącego, stanowiących podstawę zaskarżenia decyzji Dyrektora Szkoły,
b/ wobec zupełnego pominięcia faktu, że (...) Kurator Oświaty w R. wydał decyzję w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, w której wbrew intencji tego zapisu nie uwzględnił w całości żądań skargi. Stwierdził to jednoznacznie w orzeczeniu z dnia 12 listopada 2003 r. NSA OZ w Rzeszowie. Takie "pozorne" załatwienie sprawy oznacza, że skorzystanie z nadzwyczajnego trybu postępowania, zamiast przekazania sprawy do NSA, przesądza z mocy prawa o uznaniu skargi w całości za słuszną. Jednoznacznie na ten temat wypowiada się NSA w wyroku z dnia 29 stycznia 1988 r. III SA 823/87 cyt.: "Strona postępowania administracyjnego, której skarga nie została przekazana do NSA, lecz załatwiona została w trybie art. 38 ust. 2, ma prawo domniemywać, że skarga została uznana w całości za słuszną",
c/ wobec nieuwzględnienia faktu, że Kurator Oświaty w decyzji z dnia 24 czerwca 2003 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Szkoły określił siebie jako organ II instancji i wydał ją bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem strony, gdy decyzja taka winna być wydana w I instancji po przeprowadzeniu postępowania z udziałem strony.
Powyższe postępowanie wyczerpuje przesłanki rażącego naruszenia prawa /vide wyrok SN - III RN 58/02/.
Sąd naruszył także art. 99 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec nieuwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniach NSA OZ w Rzeszowie z 12 listopada 2003 r. SA/Rz 574/03 i SA/Rz 946/03, a więc wydanych przed dniem 1 stycznia 2004 r.
Naruszenie art. 141 par. 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący uzasadnia pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarzutów strony skarżącej. Podobnej obrazy prawa dopuścił się Kurator we wszystkich swych decyzjach oraz Minister w decyzji z 29 sierpnia 2003 r.
Zaskarżone akty prawne wydane przez wymienione organy nie zawierają żadnego odniesienia się do zarzutów strony i są aktami pozornymi, a więc wydanymi z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, iż zarzuty naruszenia przepisów Kpa i Konstytucji RP strona podnosiła w odwołaniu od decyzji Kuratora z 24 czerwca 2003 r., a odniósł się do nich organ odwoławczy. Organ nie podzielił także zarzutów skierowanych przeciwko wyrokowi Sądu. Nadto zamieścił wniosek o zasądzenie od skarżącego na rzecz Ministra kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Rozpatrując skargę wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jako sądu jednoinstancyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając wyrok w dniu 9 marca 2004 r., zgodnie z art. 97 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, stosował przepisy nowej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odmiennie niż obowiązująca poprzednio ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nowa ustawa nie zawiera odesłania do przepisów Kpa. Wszelkie więc zarzuty odnoszące się do naruszenia przez Sąd przepisów Kpa, a w związku z nimi Konstytucji RP są niezasadne, bowiem Sąd przepisów tych nie stosował.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 3, 135 i 141 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, iż są one pozbawione słuszności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę strony nie naruszył zasad procesowych zamieszczonych w powołanej wyżej ustawie.
Kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały decyzje organów nadzoru wydane w wyniku rozpatrzenia wniosku strony z dnia 3 marca 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora szkoły z dnia 12 lutego 2003 r. Sąd podzielił pogląd organu, że nie zachodziły przesłanki z art. 156 Kpa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji.
Przepis art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje sądowi stosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Ma on więc zastosowanie wówczas, gdy sąd uwzględniając skargę strony ma możliwość stosowania środków prawnych w celu usunięcia naruszenia prawa. Jeśli więc odmowa stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora szkoły zgodna była z prawem, omawiany przepis nie miał zastosowania i powołanie go w skardze kasacyjnej jako naruszonego przez Sąd nie jest trafne.
Jako błędny ocenił Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art. 99 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przede wszystkim zważyć należy, iż wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Rzeszowie z dnia 12 listopada 2003 r. orzekały:
- w sprawie SA/Rz 574/03 o stwierdzeniu nieważności decyzji (...) Kuratora Oświaty z 3 kwietnia 2004 r. /jako decyzji organu odwoławczego wydanej od decyzji ostatecznej Dyrektora z 12 lutego 2003 r./,
- w sprawie SA/Rz 946/03 o uchyleniu decyzji Kuratora z dnia 26 maja 2003 r., wydanej na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA, wobec nieuwzględnienia w całości w tejże decyzji żądań strony zamieszczonych w skardze.
Oba wyroki odnosiły się więc do decyzji organu odwoławczego, wskazując, iż decyzje Kuratora zarówno wydane w trybie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, jak i art. 38 ust. 2 ustawy o NSA są wadliwe i jako takie zostały prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego.
Podkreślenia wymaga to, iż przedmiotem postępowania nadzorczego, którego kontroli dokonywał Wojewódzki Sąd Administracyjny, była decyzja Dyrektora Szkoły z dnia 12 lutego 2003 r. o skreśleniu Mirosława S. z listy uczniów.
Wydając wyrok w dniu 9 marca 2004 r., wobec prawomocności obu omówionych wyżej wyroków, ostateczną i prawomocną stała się także w świetle prawa decyzja organu pierwszej instancji z dnia 12 lutego 2003 r.
Przedmiotem postępowania nadzorczego w tej sprawie było więc inne rozstrzygnięcie, oparte na innej podstawie prawnej niż decyzje kontrolowane przez NSA Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie.
Nie można zatem oceny prawnej wyrażonej w wyrokach SA/Rz 574/03 i SA/Rz 946/03, jako odnoszącej się do innego stadium postępowania odnosić do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym przed organem pierwszej instancji, która wskutek niewniesienia odwołania stała się ostateczną.
Wprawdzie z formalnego punktu widzenia organ nadzorczy winien wstrzymać się z wydaniem decyzji w trybie art. 158 Kpa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, jednakże rozpoznając skargę na decyzję Ministra Edukacji i Sportu już po wydaniu obu wyroków - Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie orzekł o jej oddaleniu. W świetle omawianych wyroków naruszenie to bowiem nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga także to, iż zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie skargi z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego następuje tylko wówczas, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zaistniała.
Wobec tego, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na sytuację materialną skarżącego, korzystającego z przyznanego mu prawa pomocy na podstawie art. 207 par. 2 powołanej ustawy, Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz organu uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.