I SA 1447/03

I SA 1447/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Lenart
Elżbieta Sobielarska
Marek Stojanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Sygn. powiązane
I OSK 445/05 - Wyrok NSA z 2006-04-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi Federacji Związków Zawodowych Pracowników Kultury i Sztuki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2003r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Federacji Związków Zawodowych Pracowników Kultury i Sztuki o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] którą na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 w związku z art. 7 ust 2 dekretu z dnia 26 października 1945r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. [...] W. (Dz. U. nr 50, poz. 279) stwierdzono nieważność decyzji administracyjnej Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] listopada 1988r. nr [...] o oddaniu w użytkowanie na czas nieokreślony Federacji Związków Zawodowych Pracowników Kultury i Sztuki działek o nr ewidencyjnych [...], [...], [...] w obrębie [...], o powierzchni 658 m2, położonych przy ul. [...] w W., zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 1990r. nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę podało, że decyzją z dnia [...] lutego 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania nadzorczego stwierdzono nieważność decyzji administracyjnej Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] listopada 1988r., o oddaniu w użytkowanie na czas nieokreślony Federacji ZZPKiS działek o nr ewid. [...], [...], [...] w obr. [...] liczących 658 m2 powierzchni, położonych przy ul. [...]w W., zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 1990r. Organ administracji podkreślił, że wyeliminowanie z obrotu prawnego opisanej decyzji było konieczne, gdyż zadysponowano nią gruntem objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] W. mimo nierozpatrzenia wniosku złożonego przez dawnego właściciela, w trybie przepisów tego dekretu. Wniosek dawnego właściciela miał i ma bezwzględne pierwszeństwo przed innymi wnioskami dotyczącymi nieruchomości podlegającej przepisom dekretu. Z tych przyczyn decyzja Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] listopada 1988r. oraz zmieniająca ją decyzja z dnia [...]stycznia 1990r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 7 ust. 2 dekretu.
Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył Przewodniczący Federacji Związków Zawodowych Pracowników Kultury i Sztuki domagając się jej uchylenia ze względów formalnych i prawnych, ponieważ w czasie podjęcia decyzji o ustanowieniu użytkowania przez Federację nie istniała osoba prawna - Polska Akademia Umiejętności. Nieruchomość przy ul. [...] pozostawała własnością Skarbu Państwa i mogła być przekazana w użytkowanie Federacji. Stanowisko SKO w W. nie jest zgodne z prawem, że jedyną możliwością było przyznanie nieruchomości dawnemu właścicielowi. Przepis art. 7 ust. 5 dekretu przewidywał bowiem możliwość wypłaty odszkodowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie rozpoznając sprawę podało, że stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wyłącznie z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1, pkt. 1-7 kpa, w przedmiotowej sprawie nastąpiło z przesłanki wskazanej w pkt. 2. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Unormowania art. 156 § 1 pkt. 2 kpa mają służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulację zawartą w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz także dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm.
Dokonując oceny decyzji administracyjnej Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] listopada 1988r. oraz zmieniającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 1990r.stwierdzono, że zostało naruszone prawo tj. przepis art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945r., i to w sposób rażący, co musiało skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności. Złożony w trybie dekretu wniosek dawnego właściciela przedmiotowej nieruchomości - Polskiej Akademii Umiejętności - nie został w ogóle rozpatrzony, a mimo to zadysponowano gruntem tej nieruchomości na rzecz innego podmiotu - Federacji ZZPKiS, oddając go w użytkowanie na czas nieoznaczony.
Polska Akademia Umiejętności istniała w dacie wejścia w życie dekretu i w przewidzianym w tym akcie terminie złożyła stosowny wniosek o przyznanie jej prawa wieczystego użytkowania gruntu. Z akt sprawy nie wynika aby PAU nie istniała w dacie podjęcia na rzecz Federacji ZZPKiS decyzji nr [...] i [...]. Wznowienie statutowej działalności Akademii (nie zaś jej utworzenie) oraz zatwierdzające wybór jej władz nastąpiło na podstawie postanowienia Prezydenta RP z dnia 22 lutego 1990r. nr K. 113-3-90.
Odnośnie przyznania odszkodowania w zamian za rozdysponowaną nieruchomość wyjaśniono, że art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] W. stanowi, że w razie nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy, wszystkie budynki położone na gruncie przechodzą na własność gminy, która obowiązana jest wypłacić właścicielowi ustalone w art. 9 odszkodowanie za budynki nadające się do użytkowania lub naprawy. Przepis art. 7 ust. 5 dekretu mówi, iż w razie niezgłoszenia wniosku przewidzianego w ust. 1, lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy gmina obowiązana jest uiścić odszkodowanie w myśl art. 9. Dla realizacji tego przepisu niezbędne było wydanie rozporządzenia wykonawczego (art. 9 ust. 3 dekretu). Jednak rozporządzenie w tym przedmiocie nigdy (do dnia dzisiejszego) nie zostało podjęte. Przepisy art. 7 ust. 4 i 5 oraz art. 8 tego dekretu zostały wygaszone zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W przypadku odmowy zwrócenia jakiejkolwiek części nieruchomości nie można więc obecnie tego ubytku zrównoważyć przez przyznanie odszkodowania.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Federacja Związków Zawodowych Pracowników Kultury i Sztuki w W. i zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na kwestionowaną decyzję, poprzez ograniczenie się do przepisów dekretu z dn. 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279) i nie uwzględnienie zmian jakie następowały w prawach majątkowych Polskiej Akademii Umiejętności wynikłych z uchwał jej władz statutowych i ustawy z dnia 30 października 1951 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. Nr 57 poz. 391) oraz wydanej na jej podstawie Uchwały Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1952r. Nr 1167/52 w sprawie przejmowania przez Polską Akademię Nauk zakładów i placówek Polskiej Akademii Umiejętności oraz naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego poprzez uchybienie przez organ odwoławczy terminu rozpatrzenia odwołania tj. art. 35 kpa w związku z art. 12 kpa, oraz nieudostępnienia, po zakończeniu postępowania odwoławczego akt sprawy, stronie skarżącej, tj. art. 9 kpa., domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazano, że § 2 ust. 2 powołanej uchwały Rady Ministrów stanowił, że nieruchomy majątek Polskiej Akademii Umiejętności, Polska Akademia Nauk przejmuje na rzecz Skarbu Państwa. Z dniem 1 stycznia 1953 r. majątek nieruchomy PAU stał się majątkiem Skarbu Państwa, który zgodnie z ustaleniami Komisji Rządowej w większości trafił do PAN, natomiast składniki nie przekazane PAN, pozostały we władaniu Skarbu Państwa. Zdaniem skarżącej zmiany tego stanu rzeczy wymagają podstawy ustawowej. Tylko taka zmiana mogłaby stanowić o prawach majątkowych Polskiej Akademii Umiejętności. Z tych względów Urząd Dzielnicowy W., nie naruszył prawa, podejmując decyzję w 1988 r.
Decyzji SKO z dnia [...] maja 2003 r. zarzuciła uchybienie zasadom postępowania administracyjnego z tego względu, iż na wniesione przez skarżącą w dniu [...] marca 2003 r. odwołanie, decyzję SKO w W. podjęło dopiero w dniu [...] maja 2003r., a więc z naruszeniem terminu przewidzianego w kpa. Ponadto pomimo starań skarżąca już po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2003r. nie uzyskała wglądu w akta sprawy, co stanowi naruszanie zasad postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Dodatkowo podało, że dyspozycje majątkiem Polskiej Akademii Umiejętności nie miały wpływu na jej uprawnienia do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...], który w dacie wejścia w życie wyżej dekretu warszawskiego stanowił jej własność. PAU złożyła w terminie wskazanym w dekrecie wniosek o przyznanie jej prawa do gruntu i wniosek ten miał pierwszeństwo w rozpatrzeniu przed innymi. Mimo nie rozpatrzenia wniosku dekretowego, gruntem PAU zadysponowano na rzecz innego podmiotu, co czyni taką dyspozycję niezgodną z prawem (art. 7 ust. 2 dekretu).
Akta sprawy są w toku postępowania przed Kolegium udostępniane na każde żądanie strony. SKO nie ma wpływu na dysponowanie aktami sprawy zwróconymi do organu I instancji po zakończeniu postępowania nadzorczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienia o charakterze procesowym. Stosownie do treści art.1 i art.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1271), z dniem 1 stycznia 2004 roku weszły wżycie przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści art.97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika jednoznacznie, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego.
Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy określona decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad, o których mowa w art.156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że nie jest istotą tegoż postępowania rozpatrywanie kwestii merytorycznych, a więc ponowne rozpatrzenie sprawy. Inaczej mówiąc, postępowanie nadzorcze prowadzone w oparciu o art. 156 - 158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. analizując sprawę oceniło, że zachodzi tak rozumiane rażące naruszenie prawa w przypadku decyzji administracyjnej Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] listopada 1988r. nr [...], którą oddano w użytkowanie na czas nieokreślony Federacji Związków Zawodowych Pracowników Kultury i Sztuki działki o nr ewidencyjnych [...], [...], [...] w obrębie [...], o powierzchni 658 m2, położonych przy ul. [...] w W., zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 1990r. nr [...], czemu dało wyraz w uzasadnieniu decyzji. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko.
Ustosunkowując się do zarzutów skargi, należy odnieść się do istoty instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W tej mierze można odwołać się do motywów uchwały Sądu .Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1992r. III AZP 4/92 (OSNCAP i US 1992r, nr 12, poz. 211). W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy pokreślił, że decyzja administracyjna obarczona ciężkim wadami wymienionymi w treści art. 156 §1 k.p.a. wywołuje skutki prawne, lecz nie takie, które powinna powodować decyzja prawidłowa, ale dotknięta ułomnościami o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Te ułomne skutki prawne decyzji nie są, uznawane przez prawo i w celu ich cofnięcia eliminuje się taką decyzję z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności. Zasadniczy sens tej instytucji prawnej polega więc na tym, że w każdym przypadku decyzja dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 §1 k.p.a. powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego, a tym samym powinny być zawieszone skutki prawne, które decyzja taka wywołała. Wyjątek od tej zasady polegający na tym, że nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.) nie może być rozumiany i stosowany w taki sposób, iż podważony zostanie cel, któremu ta instytucja służy. Sąd Najwyższy zwracał również uwagę na to, że w ocenie tego, czy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, nie powinny być brane pod uwagę także późniejsze zdarzenia, które stworzyć mogą przeszkody w przywróceniu uprawnień lub nadaniu obowiązkom ich pierwotnego kształtu. Nie są to bowiem bezpośrednie skutki wykonania nowej decyzji administracyjnej, lecz zamierzone lub nieprzewidziane zastępstwa tego, że decyzja administracyjna, choć obciążona ciężkimi wadami, istnieje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności.
Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 kpa. Przepis ten w pkt. 2 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest przy tym pogląd, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie.
Oznacza to, iż decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone.
W rozpoznawanej sprawie oceny wymaga istota uprawnienia właściciela gruntu, który na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] W. (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszedł na własność gminy m.[...] W. Z unormowań art. 1 dekretu wynika, że z dniem wejścia w życie tego aktu wszelkie grunty na obszarze m.[...] W. przeszły na własność gminy m.[...] W., natomiast budynki oraz inne przedmioty znajdujące się na gruncie pozostały własnością dotychczasowych właścicieli (art. 5). Na tle tych uregulowań należy oceniać uprawnienia dotychczasowego właściciela gruntu (prawnych następców właściciela) do przyznania mu na tym gruncie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Z mocy art. XXXIX § 2 dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Przepisy wprowadzające prawo rzeczowe i prawo o księgach wieczystych (Dz. U. Nr 57, poz. 321 ze zm.) przez przyznanie prawa zabudowy lub prawa dzierżawy wieczystej w rozumieniu dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] W. należy rozumieć przeniesienie własności gruntu za opłatą symboliczną z zastrzeżeniem powrotu własności na rzecz gminy m.[...] W. (własność czasowa). Uprawnienie do żądania prawa wieczystej dzierżawy gruntu zostało przyznane dotychczasowemu właścicielowi z tego powodu, że utracił własność tego gruntu. Dlatego powstanie tego uprawnienia należy łączyć z wejściem w życie dekretu, a nie z późniejszym objęciem gruntu w posiadanie przez gminę w trybie określonym w akcie wykonawczym do dekretu.
W ocenie Sądu, prezentowane w sprawie stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest prawidłowe. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] listopada 1988r. było właściwe, gdyż w wyniku jej wydania zadysponowano gruntem objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] W., mimo nierozpatrzenia wniosku złożonego przez dawnego właściciela, w trybie przepisów tego dekretu. Wniosek dawnego właściciela miał bezwzględne pierwszeństwo przed innymi wnioskami dotyczącymi nieruchomości podlegającej przepisom dekretu. Z tych przyczyn decyzja Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] listopada 1988r. oraz zmieniająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 1990r., zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 7 ust. 2 dekretu.
Analiza art. 7 ust. 1 dekretu prowadzi do wniosku, że zawarte tam normy prawa statuują uprawnienie dotychczasowego właściciela gruntu do żądania przyznania mu na tym gruncie prawa wieczystej dzierżawy (własności czasowej), przy czym powstanie tego uprawnienia jest następstwem wejścia w życie dekretu i przejścia gruntu na własność gminy m.[...] W. Ponadto określony został termin realizacji tego uprawnienia przez dotychczasowego właściciela, (termin prawa materialnego), którego upływ powoduje wygaśniecie uprawnienia. Z przepisu art. 7 ust. 1 dekretu nie można więc wyprowadzać wniosku, że prawo dotychczasowego właściciela do żądania przyznania mu wieczystej dzierżawy na gruncie, którego własność utracił, powstaje dopiero z dniem objęcia tego gruntu w posiadanie przez gminę. Tak więc nie ma uzasadnionych podstaw pogląd, że żądanie przyznania wieczystej dzierżawy, zgłoszone przed objęciem gruntu w posiadanie przez gminę, dotyczy prawa (uprawnienia), które jeszcze nie powstało. Tym bardziej w sytuacji, jak to ma miejsce w sprawie niniejszej, kiedy wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został złożony w terminie dekretowym, to ma on bezwzględne pierwszeństwo do rozpoznania przed wszelkimi innymi wnioskami.
Należy mieć przy tym na względzie to, że zgłoszenie żądania przyznania wieczystej dzierżawy (własności czasowej) jest także wnioskiem (podaniem strony) wszczynającym postępowanie administracyjne w tej sprawie, również ze względów proceduralnych nie ma podstaw do stwierdzenia, że wniosek taki może być zakwalifikowany jako wniosek nieistniejący (wniosek, którego nie złożono). Twierdzenie takie nie ma podstaw ani w przepisach dekretu, ani w żadnym innym przepisie prawa.
Przytoczone wyżej względy prowadzą do stanowiska, że wniosek dotychczasowego właściciela gruntu o przyznanie mu prawa wieczystej dzierżawy (własności czasowej) na tym gruncie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, zgłoszony i nierozpoznany podlega rozpoznaniu i ma pierwszeństwo przed wszelkimi innymi wnioskami dotyczącymi nieruchomości podlegającej przepisom dekretu. Z tych przyczyn, o czym już wyżej była mowa, decyzja Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] listopada 1988r. oraz zmieniająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 1990r., zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 7 ust. 2 dekretu.
Powoływanie się przez stronę skarżącą na to, że nie zostało dowiedzione, iż wniosek dekretowy został złożony przez Polską Akademię Umiejętności w terminie, nie jest uzasadniony. Z materiału dokumentacyjnego sprawy niezbicie wynika, że taki fakt zaistniał ( pismo z dnia [...] czerwca 1952r. nr [...] - mówiące o złożeniu przedmiotowego wniosku przez Polską Akademię Umiejętności w terminie). Z akt sprawy nie wynika także, aby Polska Akademia Umiejętności nie istniała w dacie podjęcia na rzecz Federacji ZZPKiS decyzji nr [...] i [...]. Wznowienie statutowej działalności Akademii (a nie jej utworzenie) oraz zatwierdzające wybór jej władz nastąpiło na podstawie postanowienia Prezydenta RP z dnia 22 lutego 1990r. nr K. 113-3-90.
Odnośnie przyznania odszkodowania w zamian za rozdysponowaną nieruchomość należy wskazać, że art. 8 dekretu z dnia 26 października 1945r., o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.[...] W. stanowi, że w razie nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy, wszystkie budynki położone na gruncie przechodzą na własność gminy, która obowiązana jest wypłacić właścicielowi ustalone w art. 9 odszkodowanie za budynki nadające się do użytkowania lub naprawy. Przepis art. 7 ust. 5 dekretu mówi, iż w razie niezgłoszenia wniosku przewidzianego w ust. 1, lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy gmina obowiązana jest uiścić odszkodowanie w myśl art. 9. Dla realizacji tego przepisu niezbędne było wydanie rozporządzenia wykonawczego (art. 9 ust. 3 dekretu). Rozporządzenie w tym przedmiocie nigdy (do chwili obecnej) nie zostało podjęte. Przepisy art. 7 ust. 4 i 5 oraz art. 8 tego dekretu zostały wygaszone zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Konkludując należy wskazać, że dyspozycje majątkiem Polskiej Akademii Umiejętności nie miały wpływu na jej uprawnienia do gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...], który w dacie wejścia w życie wyżej dekretu [...] stanowił jej własność.
Odnośnie zarzutu opieszałości w przeprowadzeniu postępowania należy wskazać, iż jest on chybiony. Skarżący dysponował bowiem środkami prawnymi, których zastosowanie mogło spowodować rozpoznanie sprawy w terminie określonym w kpa. Ponadto należy zauważyć, że akta sprawy są w toku postępowania przed organem udostępniane na każde żądanie strony. Skarżący powinien więc składać stosowne wnioski do właściwego organu administracji o ich udostępnienie.
Tak więc w tych okolicznościach argumenty prezentowane w skardze nie mogą zostać uwzględnione.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji.