Orzeczenie · 2015-01-20

I PZP 4/14

Sąd

Sąd Najwyższy

Data

2015-01-20

SAOSPracyprawo pracyWysokanajwyższy

dyżur medycznyczas pracywynagrodzenielekarzeszpitalKodeks pracyustawa o działalności leczniczejSąd Najwyższyzagadnienie prawne

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2015 r. odmówił podjęcia uchwały w sprawie zagadnienia prawnego dotyczącego wynagradzania lekarzy za dyżury medyczne. Zagadnienie powstało w związku z rozbieżnościami interpretacyjnymi dotyczącymi sytuacji, gdy lekarz nie przepracował pełnego normatywnego czasu pracy z powodu udzielonego mu odpoczynku po dyżurze, a jednocześnie otrzymywał wynagrodzenie zasadnicze za cały czas pracy oraz dodatki za dyżury. Sąd Okręgowy przedstawił dwa stanowiska: pierwsze, zgodnie z którym lekarz nie nabywa prawa do wynagrodzenia za czas nieprzepracowany z powodu odpoczynku, a jedynie za pracę faktycznie wykonaną; drugie, według którego za każdą godzinę dyżuru medycznego przysługuje wynagrodzenie jak za godziny nadliczbowe. Sąd Najwyższy uznał, że przedstawione zagadnienie, mimo że sformułowane poprawnie, przestało budzić poważne wątpliwości w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2014 r. (I PZP 2/14). Zgodnie z tą uchwałą, za pracę w ramach dyżuru medycznego dopełniającego czas pracy lekarza do obowiązującej go przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy, przysługuje jedynie dodatek w wysokości określonej przez odpowiednio stosowane przepisy art. 1511 § 1-3 k.p. Nie ma podstaw do wypłaty podwójnego wynagrodzenia zasadniczego. Sąd Najwyższy podkreślił, że dyżury medyczne nie wyłączają możliwości wykonywania pracy w pełnym wymiarze normalnego czasu pracy, a jedynie mogą go uzupełniać. W związku z tym, że zagadnienie zostało już rozstrzygnięte, Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Wysoka

Do czego można powołać

Interpretacja przepisów dotyczących wynagradzania lekarzy za dyżury medyczne, zwłaszcza w kontekście uzupełniania normatywnego czasu pracy i prawa do odpoczynku.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej uregulowanej w ustawie o działalności leczniczej i Kodeksie pracy, z uwzględnieniem wcześniejszej uchwały Sądu Najwyższego.

Zagadnienia prawne (1)

Czy lekarzowi, który nie przepracował w okresie rozliczeniowym pełnej ilości godzin wymaganych do normatywnego czasu pracy z uwagi na udzielenie mu odpoczynku po dyżurze w czasie normalnego czasu pracy, a któremu wypłacono wynagrodzenie zasadnicze za czas pełnienia dyżurów medycznych w zakresie, w jakim czas ten dopełnia ilość godzin normatywnego czasu pracy, uzasadnia wypłatę za ten czas dodatkowo wynagrodzenia liczonego według stawki zasadniczej wynagrodzenia dyżurowego?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, za czas dyżuru medycznego dopełniający czas pracy lekarza do obowiązującej go przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy przysługuje jedynie dodatek w wysokości określonej przez odpowiednio stosowane przepisy art. 1511 § 1-3 k.p. Nie ma podstaw do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia zasadniczego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy powołał się na uchwałę I PZP 2/14, zgodnie z którą dyżury medyczne dopełniające czas pracy do normy tygodniowej nie uprawniają do podwójnego wynagrodzenia zasadniczego, a jedynie do dodatków. Czas dyżuru medycznego nie może być traktowany jako czas nieprzepracowany, za który nie przysługuje wynagrodzenie, ale też nie może prowadzić do podwójnego wynagrodzenia za ten sam okres.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Odmowa podjęcia uchwały

Strony

Nazwa	Typ	Rola
E. S.	osoba_fizyczna	powódka
M. W.	osoba_fizyczna	powódka
Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Ł.	instytucja	pozwany