I PSK 9/25

I PSK 9/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 16 grudnia 2025 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Renata Żywicka 
  
w sprawie z powództwa R.K., J.W. i T.W. 
przeciwko T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. 
o odszkodowanie za naruszenie zasad równouprawnienia, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w dniu 16 grudnia 2025 r., 
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach 
z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt VIII Pa 6/24,  
  
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.  
  
 [I.T.] 
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z 24 października 2023 r., VI P 292/22 Sąd Rejonowy w 
Gliwicach, w punkcie pierwszym zasadził od pozwanej T. Spółki z ograniczoną 
odpowiedzialnością w T. na rzecz powoda R.K. kwotę 42.300 zł tytułem 
odszkodowania w związku z naruszeniem zasady równego traktowania w 
zatrudnieniu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: od kwoty 31.500 zł od 18 
marca 2020 r. do dnia zapłaty, od kwoty 10.800 zł od 1 lutego 2023 r. do dnia 
zapłaty. W punkcie drugim zasadził od pozwanej na rzecz powoda J.W. kwotę 
48.000 zł tytułem odszkodowania w związku z naruszeniem zasady równego 
traktowania w zatrudnieniu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: od kwoty 
35.000 zł od 22 lutego 2020 r. do dnia zapłaty, od kwoty 13.000 zł od 1 lutego 2023 
r. do dnia zapłaty, W punkcie trzecim zasadził od pozwanej na rzecz powoda T.W. 

I PSK 9/25              
2 
 
 
kwotę 33.250 zł tytułem odszkodowania w związku z naruszeniem zasady równego 
traktowania w zatrudnieniu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie: od kwoty 
25.450 zł od 25 lutego 2020 r. do dnia zapłaty, od kwoty 7.800 zł od 1 lutego 2023 r. 
do dnia zapłaty; w punkcie czwartym sąd oddalił powództwo w pozostałym 
zakresie, w punktach piątym, szóstym i siódmym sąd zasadził odpowiednio od 
pozwanej: na rzecz powoda R.K. kwotę 2.700 zł, na rzecz powoda J.W. kwotę 
2.700 zł, na rzecz powoda T.W. kwotę 2.052 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa 
procesowego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w 
spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do 
dnia zapłaty. Natomiast w punkcie ósmym sąd nakazał pobrać od pozwanej na 
rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Gliwicach kwotę 6.181 zł, tytułem 
opłaty od uiszczenia której powodowie byli zwolnieni z mocy ustawy. 
Wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2024 r., VIII Pa 6/24 Sąd Okręgowy w Gliwicach . 
oddalił apelację pozwanego (pkt 1.); zasądził od pozwanego T. na rzecz powodów 
R.K., J.W., T.W. kwoty po 1350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego 
za drugą instancję wraz z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za 
opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia o kosztach do 
dnia zapłaty (pkt 2., 3. I 4.). 
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pozwana zarzuciła 
naruszenie: 1. art. 183b § 1 k.p.; art. 183c §1 i § 3 k.p.; 3. art. 183d k.p.; 4. art. 78 § 1 
k.p. oraz art. 10 ust. 1 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla Pracowników T. 
Sp. z o.o. w T.; 5. art. 291 § 1 k.p. 
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w ocenie skarżącej uzasadnia 
rażące naruszenie prawa materialnego, a co za tym idzie - skarga jest oczywiście 
uzasadniona oraz występowanie istotnego zagadnienia prawnego. 
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zdaniem skarżącej wynika z faktu, 
że Sąd drugiej instancji - w ślad za Sądem Rejonowym - przyjął, że powodom 
należy się odszkodowanie na podstawie art. 183d k.p. za naruszenie zasady 
równego traktowania w zatrudnieniu, przy czym sądy obydwu instancji wskazały, że 
przedmiotem nierównego traktowania powodów była wysokość wynagrodzenia. 
Z kolei naruszenie zasad równego traktowania w zatrudnieniu jest postacią 

I PSK 9/25              
3 
 
 
dyskryminacji i nie wymaga wskazania jakie konkretne kryteria dyskryminacji 
wystąpiły. 
Istotne zagadnienie prawne sprowadza się do rozwiązania kwestii, czy sąd 
pracy orzekając o odszkodowaniu za naruszenie zasady równych praw z tytułu 
jednakowego wypełniania takich samych obowiązków (inaczej równego traktowania 
nie mającego postaci dyskryminacji) w zakresie wynagradzania (art. 112 k.p.) jest 
uprawniony do zasądzenia tego odszkodowania na podstawie art. 183d k.p. 
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego 
wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach w całości i wyroku Sądu Rejonowego w 
Gliwicach z dnia 24 października 2023 r. w całości oraz przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Gliwicach z pozostawieniem temu 
Sądowi orzeczenia o kosztach procesu za wszystkie, ewentualnie o uchylenie 
zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 
przez ten sąd z pozostawieniem Sądowi Okręgowemu orzeczenia o kosztach 
procesu za postępowanie kasacyjne oraz o zasądzenie od każdego z powodów na 
rzecz pozwanej kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa procesowego) za 
postępowanie kasacyjne według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami 
za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku jaki zostanie wydany w 
niniejszej sprawie aż do dnia zapłaty. 
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona powodowa wniosła o odmowę, 
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi 
kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz każdego z powodów 
kosztów procesu za postępowanie kasacyjne (w tym kosztów zastępstwa 
procesowego) według norm przepisanych lub według spisu kosztów jeśli spis 
zostanie złożony przez pełnomocnika powodów wraz z ustawowymi odsetkami za 
opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w niniejszej 
sprawie do dnia zapłaty. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga 
kasacyjna 
nie 
kwalifikowała 
się 
do 
przyjęcia 
celem 
jej 
merytorycznego rozpoznania. 

I PSK 9/25              
4 
 
 
Na wstępie warto podkreślić, że Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest 
sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest środkiem 
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji 
kończącego postępowanie w sprawie, a to z uwagi na przeważający w charakterze 
skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi 
kasacyjnej, jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, 
wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W konsekwencji tego, w art. 3984 § 2 k.p.c. 
wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek 
złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg 
ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym między innymi na możliwości 
odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 
(art. 3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie powinno przybrać postać wyodrębnionego 
wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie 
okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one ustawowemu 
katalogowi przesłanek. 
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w 
orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest 
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Strona wnosząca skargę kasacyjną 
powinna zatem sformułować w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz 
ze stosownym uzasadnieniem. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania powinien zaś wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z 
okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno 
zawierać argumenty prawne świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę 
sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd 
Najwyższy. 
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest 
zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie 
może przyczynić się do rozwoju prawa. W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu 
Najwyższego dotyczącego przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 

I PSK 9/25              
5 
 
 
określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających 
rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne 
zagadnienie prawne polega na sformułowaniu samego zagadnienia wraz ze 
wskazaniem konkretnego przepisu prawa, na tle którego to zagadnienie występuje 
oraz wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen 
prawnych, w tym także na sformułowaniu własnego stanowiska przez skarżącego. 
Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu 
zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. 
(postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, LEX nr 
1102817). 
Analogicznie 
należy 
traktować 
wymogi 
konstrukcyjne 
samego 
zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 
k.p.c. oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać 
rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno, przede 
wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie 
faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob. 
postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 
52571), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby 
umożliwić 
Sądowi 
Najwyższemu 
udzielenie 
uniwersalnej 
odpowiedzi, 
niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu 
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, 
LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 
2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179) i pozostawać w związku z rozpoznawaną 
sprawą, co oznacza, że sformułowane zagadnienie prawne musi mieć wpływ na 
rozstrzygnięcie danej sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego z 13 lipca 2007 r., 
III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, LEX nr 
560504), a w końcu, dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne 
(poważne) wątpliwości. 
Powołanie się natomiast we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wymaga od 
skarżącego zawarcia w uzasadnieniu wniosku wywodu prawnego wskazującego, w 
czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawienia argumentów na poparcie tego 
twierdzenia. Zobowiązuje zatem skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego 

I PSK 9/25              
6 
 
 
uzasadniającego jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o 
ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest 
usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie 
kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego 
polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu 
podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274). 
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wypada stwierdzić, że 
skarżąca nie wykazała spełnienia powołanych przez siebie przesłanek przedsądu. 
Skarżąca 
uzasadniając 
wniosek 
o 
przyjęcie 
skargi 
kasacyjnej 
do 
rozpoznania wskazała, na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej oraz zagadnienie 
prawne osadzające się na tym samym problemie, dotyczącym tego, czy art. 183d 
k.p. może być podstawą zasądzenia odszkodowania za naruszenie zasady 
równych praw z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków w 
zakresie wynagradzania (art. 112 k.p.). 
Tak sformułowany wniosek obarczony jest błędem logicznym. To co ma 
świadczyć o oczywistej zasadności skargi nie może być jednocześnie ujmowane 
jako podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., gdyż jeżeli występuje 
istotne zagadnienie prawne albo poważny problem świadczący o potrzebie 
wykładni przepisu, to nie można jednocześnie twierdzić, że z tych samych przyczyn 
skarga jest oczywiście uzasadniona, jako że twierdzenie o oczywistej zasadności 
skargi pozostaje wówczas w kolizji z problemami prawnymi warunkującymi 
pierwszą i drugą podstawę przedsądu. Taka konstrukcja wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania dyskwalifikuje jego zasadność już na samym wstępie 
(zob. postanowienie SN z 24 czerwca 2021 r., III CSK 77/21, LEX nr 3190957). 
Poza tym należy podkreślić, że wskazywane przez skarżącego zagadnienie 
prawne zostało wyjaśnione w uchwale Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2023 r., 
III PZP 1/23 (OSNP 2024, nr 7, poz. 68), w której stwierdzono, że przepis art. 183d 
k.p. ma zastosowanie do odszkodowania za naruszenie zasady równego 
traktowania (art. 112 k.p.). 
W uzasadnieniu wspomnianej uchwały stwierdzono, że oba zjawiska 
(nierówne traktowanie i dyskryminacja) powinny być jednolicie klasyfikowane. 

I PSK 9/25              
7 
 
 
Prawo powinno być skuteczne i efektywne. Zatem, skoro ustawodawca przywiązuje 
taką samą wagę do nakazu równego traktowania i zakazu dyskryminacji, to 
racjonalne jest uznanie, że w takim samym stopniu zamierza chronić wartości 
wyznaczone przez art. 112 i art. 113 k.p. Kierując się tą myślą, nie jest pozbawione 
racji twierdzenie, że o ile czym innym jest normatywny "opis zasad prawa", o tyle 
sposób promowania i przeciwdziałania naruszeniu tych zasad może (powinien) 
zostać zunifikowany. W rezultacie, o ile art. 112 i art. 113 k.p. odwzorowują 
niejednorodne zasady prawa pracy, to przeciwdziałanie zakazowi dyskryminacji i 
promowanie nakazu równego traktowania zostało ujednolicone. Znaczy to tyle, że 
art. 18 § 3 k.p. i art. 183d k.p. mają zastosowanie zarówno w przypadku nierównego 
traktowania, jak i dyskryminacji (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 maja 
2019 r., III PK 50/18, OSNP 2020 nr 5, poz. 42 i z dnia 9 listopada 2022 r., I PSKP 
98/21, niepublikowany). 
Wobec niewykazania przez skarżącą istnienia powołanych przesłanek 
przedsądu, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia 
skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono z uwagi na brak 
wniosku o ich zasądzenie co do etapu przedsądu. 
 
 
  
[i.t.] 
[a.ł]