I PSK 57/26

I PSK 57/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 24 marca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Zbigniew Korzeniowski 
  
w sprawie z powództwa M. Z., O. S., K. K. i W. G. 
przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w M. 
o zapłatę wyrównania wynagrodzenia, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych  
w dniu 24 marca 2026 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego  
w Płocku z dnia 5 września 2024 r., sygn. akt VI Pa 3/24,  
  
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,  
2. nie obciąża skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego 
powódek.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z 5 września 2024 r. Sąd Okręgowy w Płocku oddalił apelację 
pozwanego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w M. 
od wyroku Sądu Rejonowego w Ciechanowie z 1 grudnia 2023 r., którym w pkt I. 
zasądzono od pozwanego na rzecz powódki M.Z. kwotę 18.346,56 zł tytułem 
wyrównania wynagrodzenia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 
wskazanych w wyroku kwot; w pkt IV. zasądzono od pozwanego na rzecz powódki 
O.S. kwotę 18.346,56 zł tytułem wyrównania wynagrodzenia z ustawowymi 
odsetkami za opóźnienie liczonymi od wskazanych w wyroku kwot; w pkt VII. 
zasądzono od pozwanego na rzecz powódki K.K. kwotę 18.346,56 zł tytułem 

I PSK 57/26              
2 
 
 
wyrównania 
wynagrodzenia 
z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od wskazanych w wyroku kwot; w 
pkt. X. zasądzono od pozwanego na rzecz powódki W.G. kwotę 18.346,56 zł 
tytułem wyrównania wynagrodzenia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie 
liczonymi od wskazanych w wyroku kwot. 
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji słusznie zauważył, że akta 
osobowe powódek wskazują, że po uzyskaniu specjalizacji w jakiejkolwiek 
dziedzinie, pielęgniarki, niejako z automatu, były zatrudniane na stanowisku 
pielęgniarki specjalisty niezależnie od potrzeb szpitala. Taki stan organizacyjny 
wskazywał jednoznacznie, że stanowisko specjalisty było ściśle związane 
z posiadanymi kwalifikacjami (jakąkolwiek specjalizacją) i całkowicie niezależnie od 
potrzeb związanych z opieką medyczną. Skoro więc powódki wykazywane były 
jako osoby zajmujące stanowisko przypisane do 7 grupy zawodowej na podstawie 
ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia 
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych 
według stanu prawnego na 1 lipca 2021 r., to należy przyjąć, że pracodawca 
wymagał od nich kwalifikacji wykazanej w tej grupie zawodowej, czyli tytułu 
zawodowego magister pielęgniarstwa i tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa 
lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Sąd Rejonowy trafnie 
zważył, że akta sprawy nie wskazują, żeby te wymagania szpitala uległy zmianie. 
Skoro więc grupa zawodowa 2 określona w załączniku do obecnie obowiązujących 
przepisów reguluje tożsame kwalifikacje wymagane jakie poprzednio uregulowano 
w grupie 7, wynagrodzenie zasadnicze powódek od 1 lipca 2022 r. powinno być 
określane według współczynnika pracy 1,29. W związku z powyższym nie sposób 
zgodzić się z apelującym, iż zmiana kategorii zaszeregowania na grupę 
5 (współczynnik 1,02 zamiast dotychczasowego 1,06) nie prowadziła do 
systemowego obniżenia wynagrodzenia zasadniczego powódek. Sąd I instancji 
słusznie ocenił, że przedmiotowa zmiana mogła być dokonana jedynie przez 
wypowiedzenie lub porozumienie zmieniające, przy czym pisma z dnia 20 lipca 
2022 r. nie spełniały powyższych kryteriów, gdyż nie było nich mowy o tym, że 
następuje zmiana warunków pracy i płacy, jak również czy zmiana jest korzystna 

I PSK 57/26              
3 
 
 
czy niekorzystna dla pracownika. Pozwany nie złożył więc wypowiedzenia 
zmieniającego, które powinno być uzasadnione. 
Pozwany zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną, w której na 
podstawie art. 3984 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wniósł o jej przyjęcie 
do rozpoznania „z uwagi na fakt, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie 
prawne sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie: „Czy wypowiedzenie 
zmieniające uregulowane w art. 42 § 1 Kodeksu pracy ma zastosowanie do sytuacji 
zmiany wynagrodzenia zasadniczego pracownika na jego korzyść co do wysokości 
przy dokonywaniu - od 1 lipca 2022 r. - uzupełnienia umowy o pracę w trybie art. 5a 
Ustawy z dnia 8 czerwca 2017 o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia 
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, 
który to art. 5a został wprowadzony Ustawą z dnia 26 maja 2022 r. (Dz. U. z dnia 
28.06.2022 r. poz. 1352) jeżeli od dnia 1 lipca 2022 r. sposób podwyższania 
wynagrodzenia zasadniczego został ustalony Zarządzeniem nr 36/2022 z dnia 
19 lipca 2022 r. Dyrektora SPZOZ w M., do wydania którego Dyrektor był 
zobowiązany przez ustawę, a nadto zmuszony do tego przez brak porozumienia z 
organizacją związków pielęgniarek i położnych.” 
Z uwagi na wskazane powyżej argumenty skarżący uznał skargę kasacyjną 
za oczywiście uzasadnioną (art. 3689 §1 pkt 4 k.p.c.) co dodatkowo powinno 
przemawiać za przyjęciem jej do rozpoznania. 
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o „oddalenie w całości skargi 
jako bezzasadnej; zasądzenie od pozwanej na rzecz powódek kosztów 
postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm 
przepisanych”. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgłoszone we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej podstawy przedsądu 
(wyżej in extenso) nie składają się na zasadne podstawy przedsądu i dlatego 
wniosek nie został uwzględniony. 

I PSK 57/26              
4 
 
 
Ad 1. Istotne zagadnienie prawne nie może być redukowane do pytania i 
odpowiedzi, która nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa, 
zwłaszcza 
czy 
rozstrzygnięcie 
Sądu 
powszechnego 
jest 
prawidłowe 
w 
indywidualnej sprawie. Wówczas funkcja pierwszej podstawy przedsądu z art. 3989 
§ 1 pkt 1 k.p.c. nie miałaby granic i postępowanie kasacyjne stałoby się 
powszechną instancją. 
Zestawienie w zagadnieniu art. 42 § 1 k.p. z art. 5a ustawy z 8 czerwca 
2017 r. i Zarządzenia nr 36/2022 z 19 lipca 2022 r. Dyrektora SPZOZ w M. w 
syntetycznym ujęciu, potwierdza, że zgłoszony problem prawny nie wykracza poza 
spór dotyczący oceny zastosowania tych przepisów w konkretnej sprawie, dlatego 
nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego o uniwersalnym znaczeniu dla 
systemu lub dziedziny prawa, jako że samo pytanie i jego uzasadnienie nie 
składają się na istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 
k.p.c. Regulacje prawne, które decydowały w sprawie były silnie uwarunkowane 
kauzalnie i ich treść nie budzi wątpliwości, chodzi o ustawy z 8 czerwca 2017 r. i z 
26 maja 2022 r. oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z 5 lipca 2021 r. Nie sporne 
były wykształcenia i kwalifikacje powódek. 
Sąd 
powszechny 
dostrzegł 
szerszy 
kontekst 
sprawy, 
co 
ilustruje 
argumentacja uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego i wyroku Sądu Okręgowego. 
To wszystko składa się na podstawę faktyczną i materialną sprawy, przy czym 
skargę kasacyjną wnosi się od prawomocnego wyroku i Sąd Najwyższy związany 
jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku 
(art. 39813 § 2 k.p.c.). Związanie to obowiązuje również na etapie przedsądu w 
ocenie podstaw przedsądu z art. 3989 pkt 1 i 4 k.p.c. 
Skoro zatem podstawa faktyczna i materialna zaskarżonego wyroku oraz 
treść wniosku mają decydować o istotnym zagadnieniu prawnym, to uprawnione 
jest stwierdzenie, że sformułowana we wniosku kwestia prawna nie składa się na 
istotne zagadnienie prawne, albowiem nie wykracza poza zwykłą wykładnię prawa i 
jego stosowanie w indywidualnej sprawie. Kontrola wykładni i stosowania prawa 
materialnego to domena podstawy kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. Zwykła 
wykładnia prawa nie składa się na podstawę przedsądu (a contrario art. 3989 § 1 
pkt 2 k.p.c.). 

I PSK 57/26              
5 
 
 
Należy zatem odróżnić istotne zagadnienie prawne od samej wykładni prawa 
i nawet kwalifikowanej potrzeby wykładni prawa oraz stosowania prawa 
w indywidualnej sprawie (ustawodawca wyraźnie odróżnia pierwszą i drugą 
podstawę przedsądu, czyli istotne zagadnienie prawne od kwalifikowanej wykładni 
przepisów 
prawnych 
budzących 
poważne 
wątpliwości 
lub 
wywołujących 
rozbieżności w orzecznictwie sądów. 
Ocenę tę potwierdza wskazanie we wniosku na art. 42 § 1 k.p., który jest 
regulacją prawa pracy i dlatego kwestionowanie stosowania tego przepisu wymaga 
właściwego zarzutu, który nie może pomijać podstawy faktycznej i materialnej 
sprawy. 
Kwestię zgłoszoną w zagadnieniu prawnym rozpoznał w istocie Sąd 
powszechny, przy czym stanowiła tylko część składającą się na podstawę 
rozstrzygnięcia, do której mogą być skierowane zarzuty podstaw kasacyjnych 
(art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), a których nie ocenia się na etapie przedsądu. 
Negatywna ocena odnosi się również do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 
pkt 4 k.p.c. Przede wszystkim wobec braku uzasadnienia tej podstawy przedsądu, 
odrębnego od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, które ustawa procesowa 
odróżnia i wyraźnie wymaga (art. 3984 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.c.). Nie wystarcza zatem 
ogólne lub hasłowe odwołanie się we wniosku do uzasadnienia zarzutów podstaw 
kasacyjnych. Podstawy kasacyjne podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu 
skargi kasacyjnej do rozpoznania, dlatego nie zastępują uzasadnienia podstawy 
przedsądu, nawet tej szczególnej z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., która jako jedyna ma 
na uwadze indywidualny interes strony w przyjęciu skargi kasacyjnej do 
rozpoznania. Skarżący we wniosku powinien zatem samodzielnie, czyli odrębnie od 
uzasadnienia podstawy kasacyjnej wskazać i wykazać oczywistą zasadność skargi 
kasacyjnej. Brak jest tego we wniosku.  
Zasadne podstawy kasacyjne mogą prowadzić do uwzględnienia skargi 
kasacyjnej (a contrario art. 39814 k.p.c.), jednak w odniesieniu do szczególnej 
podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga się wykazania, że skarga 
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skargę kasacyjną wnosi się wszak od 
prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji. 
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). 

I PSK 57/26              
6 
 
 
O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. art. 39821 k.p.c., 
zważając na wynik sprawy, niepowodzenie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej 
do rozpoznania i dotychczasowe obciążenie pozwanego kosztami zastępstwa 
procesowego na rzecz powódek. 
[a.ł]