I PSK 370/26

I PSK 370/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 8 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Piotr Prusinowski 
  
w sprawie z powództwa E.W. 
przeciwko (…) Szpitalowi (…) w R. 
o odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu  
i ukształtowanie wynagrodzenia, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych  
w dniu 8 września 2026 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego  
w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt IV Pa 76/24, 
  
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
  
[A.P.]  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Rejonowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2024 r. zasądził od 
pozwanego (…) Szpitala (…) w R. na rzecz powódki E.W. 55.061,73 zł tytułem 
odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu od 1 lipca 
2021 r. do 29 lutego 2024 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, ustalił też, 
że zasadnicze wynagrodzenie za pracę powódki wynikające z łączącego ją ze stroną 
pozwaną stosunku pracy na dzień 29 lutego 2024 r. wynosi 8.186,53 zł brutto.  
Sąd Okręgowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2025 r. oddalił 
apelację pozwanego.  
Skargę kasacyjna oparto na: 

I PSK 370/26 
2 
 
a) naruszeniu przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny 
wpływ na wynik sprawy, to jest: 
1. art. 387 § 21 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 381 k.p.c. - za 
sprawą nie odniesienia się w sposób szczegółowy przez Sąd drugiej instancji do 
zgłoszonych w apelacji zarzutów pozwanego, co uniemożliwia prawidłowe 
odczytanie przez strony i zweryfikowanie przez Sąd Najwyższy motywów prawnych 
jakimi kierował się Sąd odwoławczy wydając zaskarżone orzeczenie, co powoduje, 
że orzeczenie wymyka się spod kontroli jurydycznej i co stanowi istotne naruszenie 
przepisów postępowania; 
2. art. 193 Konstytucji RP oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. 
o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (t.j. Dz.U. 
z 2019 r., poz. 2393 wraz z późn. zm.) - przez ich nieuwzględnienie i nie 
przedstawienie przez Sąd pytania prawnego w zakresie zbadania zgodności z art. 65 
ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 
2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych 
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2139 
wraz z późn. zm.), skoro od odpowiedzi na zadane pytanie zależał wynik niniejszego 
postępowania; 
b) naruszeniu przepisów prawa materialnego, to jest: 
1. art. 9 § 1 k.p. - przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przez Sąd 
woli stron kształtującej źródła prawa pracy w postaci porozumienia zbiorowego z dnia 
9 kwietnia 2024 r. oraz dwóch porozumień indywidualnych, w których strony 
dwukrotnie ukształtowały treść obowiązujących ich stosunków pracy; 
2. art. 5a w zw. z załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie 
ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników 
zatrudnionych w podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U. z 2022 r., poz. 2139 
wraz z późn. zm.) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu, 
iż pozwany nie zaliczył strony powodowej do grupy drugiej z uwagi na brak spełnienia 
warunków formalnych, o których stanowi ustawodawca w podanym powyżej 
załączniku do ustawy. 
3. art. 89 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności 
leczniczej (jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 2190 wraz z późn. zm.) - przez ich 
niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że pozwany jako szpital (…) wykonuje 
działalność leczniczą polegającą nie tylko na udzielaniu świadczeń zdrowotnych (tak 

I PSK 370/26 
3 
 
jak większość podmiotów leczniczych) ale także na realizacji zadań dydaktycznych i 
badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia 
i kwestia prowadzenia działalności dydaktycznej studentów kierunków medycznych 
jako działalność statutowa wymaga, aby pracownicy medyczni wykazywali się jak 
najwyższymi kwalifikacjami naukowymi, czego strona powodowa nie spełnia; 
4. art. 183c § 1 i § 3 k.p. w zw. z art. 183d § k.p. - przez nieprawidłową wykładnię 
i uznanie, że w stosunku do strony powodowej pracodawca naruszył zasadę 
równego traktowania w zakresie wynagradzania, w sytuacji, gdy jak wykazało 
postępowanie dowodowe strona powodowa nie posiada wyższego wykształcenia, 
które jest bezpośrednio związane z przedmiotem działalności pozwanego (udzielanie 
świadczeń zdrowotnych oraz działalność dydaktyczna i badawcza) oraz 
zajmowanym przez stronę powodową stanowiskiem pracy, a pozwany jako 
pracodawca uzależnił wysokość wynagrodzenia od posiadanego wykształcenia 
także na wniosek organizacji związkowej strzegącej interesu prawnego strony 
powodowej; 
5. art. 78 § 1 k.p.. - przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na 
pominięciu, iż pozwany był uprawniony do zróżnicowania wynagrodzenia strony 
powodowej, ze względu na rodzaj wykonywanej pracy i kwalifikacje wymagane przy 
jej wykonywaniu, w taki sposób, by uwzględniało to jakość i ilość świadczonej pracy. 
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ 
skarga jest oczywiście uzasadniona, bowiem Sąd drugiej instancji rażąco naruszył 
przepisy prawa materialnego i procesowego. Sąd zignorował stanowisko i zarzuty 
strony pozwanej albo uznając je za niezasadne albo milcząc na ich temat, co 
wskazuje, że nie zostały one szczegółowo i w pełni przeanalizowane i zweryfikowane 
przez Sąd w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym w ocenie 
strony pozwanej Sąd odwoławczy nie rozpoznał merytorycznie apelacji i nie odniósł 
się szczegółowo do stanowiska pozwanego zawartego w skardze apelacyjnej, przez 
co nie została wypełniona w sposób prawidłowy kontrola instancyjna wydanego 
przez Sąd pierwszej instancji orzeczenia. Naruszenie to miało istotny wpływ na 
wydanie zaskarżonego orzeczenia (choć formalnie nastąpiło już po ogłoszeniu 
wyroku). Równocześnie Sąd Okręgowy naruszył przepisy prawa materialnego, 
bowiem oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnie zastosowanych lub niewłaściwe 
zinterpretowanych przepisach prawa pracy. Ponadto Sąd drugiej instancji naruszył 
także szereg przepisów Kodeksu pracy, czego konsekwencją było przyjęcie 

I PSK 370/26 
4 
 
nieuzasadnionego poglądu, iż „przedmiotowa sprawa zasadza się na niestosowaniu 
przez pracodawcę przepisów kodeksu pracy”. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie 
skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący dodał, że Sąd Okręgowy w sposób 
nieuzasadniony w ślad za Sądem pierwszej instancji odmówił wystąpienia do 
Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym wskazanym przez pozwanego, 
w sytuacji gdy od rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego zależałby wynik 
postępowania wobec podniesionych rozbieżności w zakresie ustalania minimalnych 
wymogów dla określania wysokości wynagrodzenia pielęgniarek/położnych.  
 
Sąd Najwyższy zważył: 
 
Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do 
rozpoznania. 
W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność 
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 
Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność 
podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. 
Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, 
zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym polegających 
w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście 
sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie 
i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na 
oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie 
faktycznym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 
263/15, LEX nr 1940571). Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez 
potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. 
Zarzucane uchybienia muszą zatem mieć kwalifikowany charakter i być dostrzegalne 
w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (postanowienia Sądu Najwyższego 
z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52; z dnia z 22 
marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). W przyczynie kasacyjnej 
określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie chodzi o wskazanie naruszenia prawa przez 

I PSK 370/26 
5 
 
sąd meriti, choćby oczywistego, co dotyczy zwłaszcza uchybień w sferze prawa 
procesowego, lecz o to, aby wykazane uchybienia sądu skutkowały wydaniem 
oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 
7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 
2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 28 lutego 2012 r., I PK 157/11, LEX nr 
1215115). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał istnienia tak rozumianej 
przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.  
Zauważyć należy, że w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej 
do rozpoznania nie wskazał jakichkolwiek argumentów prawnych, świadczących 
o tym, dlaczego zarzucane uchybienia mają jego zdaniem kwalifikowany charakter. 
Waloru tego nie można bowiem przypisać sformułowaniu: „W ramach skargi 
kasacyjnej pozwany zaprezentował argumenty wskazujące na oczywistą zasadność 
skargi zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Niniejsza skarga kasacyjna jest oczywiście 
uzasadniona i zasługuje na przyjęcie do rozpoznania przez Sąd Najwyższy z w/w 
powodów”. Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest 
stanowisko, że w wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest 
oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą 
w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie (postanowienia 
Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 36/18, LEX nr 2508116; z dnia 29 
maja 2018 r., I CSK 42/18, LEX nr 2508120). Wywód prawny wskazujący, w czym 
wyraża się ta „oczywistość" winien znaleźć się w uzasadnieniu wniosku 
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 127/17, LEX nr 
2496323). O tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona, nie może decydować 
argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r., II UK 277/17, LEX nr 2490632). 
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie został 
wykorzystany dorobek orzecznictwa i doktryny w zakresie warunków prawnych, jakie 
muszą zostać spełnione, aby można stwierdzić spełnienie przesłanek określonych 
w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przepisu tego nie wystarczy tylko powołać, lecz trzeba 
mieć na uwadze, że dąży się do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądowego 
przez zastosowanie nadzwyczajnego środka zaskarżenia. 
Należy zauważyć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest 
stanowisko, zgodnie z którym wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego 
uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone 

I PSK 370/26 
6 
 
podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do 
rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą 
być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, 
a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw 
kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek argumenty mogą 
być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane 
w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś 
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna być tak 
zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać 
w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym 
bardziej się ich domyślać (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 
2016 r., I PK 59/16, LEX nr 2160130; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16, LEX nr 
2009500; z dnia 26 lutego 2016 r., V CSK 518/15, LEX nr 2015640; z dnia 24 
września 2015 r., II PK 27/15, LEX nr 2019527). Skarga kasacyjna jest wszak 
szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes 
publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów 
powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku 
o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie 
okoliczności w sprawie zachodzą (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 
października 2016 r., I PK 59/16, LEX nr 2160130; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 
10/16, LEX nr 2009500; z dnia 26 lutego 2016 r., V CSK 518/15, LEX nr 2015640; 
z dnia 24 września 2015 r.,  II PK 27/15, LEX nr 2019527).  
Nie znajdując podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, na 
podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. 
 
  
  
  
[A.P.] 
[a.ł]