I PSK 266/26

I PSK 266/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 14 lipca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
  
SSN Agnieszka Żywicka 
 
  
w sprawie z powództwa J.Z., A.K., L.S. i M.D. 
przeciwko Szpitalowi w R. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R. 
o odszkodowanie za naruszenie zasad równouprawnienia, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych  
w dniu 14 lipca 2026 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego  
w Gliwicach z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt VIII Pa 84/24, 
  
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 
2) nie obciąża strony pozwanej kosztami postępowania 
kasacynjego. 
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Okręgowy w Gliwicach, wyrokiem z 4 grudnia 2024 r., oddalił apelację 
strony pozwanej Szpitala w R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. od 
wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 20 lutego 2024 r., którym to zasądzono 
od pozwanego na rzecz powódki M.D. kwotę 45 329,03 zł tytułem odszkodowania 
wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie jak w tym punkcie wyroku (pkt 1); 
umorzono postępowanie z powództwa M.D. w zakresie kwoty 145,46 zł (pkt 2); 
zasądzono od pozwanego na rzecz powódki M.D. kwotę 2 700 zł tytułem kosztów 
zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 

I PSK 266/26 
2 
 
uprawomocnienia się wyroku (pkt 3); nadano wyrokowi w punkcie pierwszym rygor 
natychmiastowej wykonalności do kwoty 5 885 zł (pkt 4); nakazano pobrać od 
pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 2.267 zł 
tytułem opłaty sądowej od pozwu M.D. (pkt 5); zasądzono od pozwanego na rzecz 
powódki A.K. kwotę 65 624.85 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi 
odsetkami za opóźnienie jak w tym punkcie wyroku (pkt 6); zasądzono od pozwanego 
na rzecz powódki A.K. kwotę 2 700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego 
wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku 
(pkt 7); nadano wyrokowi w punkcie szóstym rygor natychmiastowej wykonalności 
do kwoty 5.590 zł (pkt 8); nakazano pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa 
- Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 3 282 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu A.K. 
(pkt 9); zasądzono od pozwanego na rzecz powódki L.S. kwotę 63 131,94 zł tytułem 
odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie jak w tym punkcie 
wyroku (pkt 10); zasądzono od pozwanego na rzecz powódki L.S. kwotę 2 700 zł 
tytułem kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za 
opóźnienie od dnia uprawomocnia się wyroku (pkt 11); nadano wyrokowi w punkcie 
dziesiątym rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 5 863 zł (pkt 12); nakazano 
pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 
3 157 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu L.S. (pkt 13); zasądzono od pozwanego 
na rzecz powódki J.Z. kwotę 22 800,86 zł tytułem odszkodowania wraz z 
ustawowymi odsetkami za opóźnienie jak w tym punkcie wyroku (pkt 14);  zasądzono 
od pozwanego na rzecz powódki J.Z. kwotę 2 700 zł tytułem kosztów zastępstwa 
procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnia 
się wyroku (pkt 15); nadano wyrokowi w punkcie czternastym rygor natychmiastowej 
wykonalności do kwoty 4 342 zł (pkt 16); nakazano pobrać od pozwanego na rzecz 
Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Zabrzu kwotę 1 140 zł tytułem opłaty sądowej 
od pozwu J.Z. (pkt 17). 
Strona pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w 
Gliwicach, zaskarżając wyrok w całości i opierając skargę na podstawach naruszenia 
przepisów postępowania oraz prawa materialnego, a mianowicie: 
(-) art. 3271 § 1 k.p.c. w związku z art. 387 § 21 k.p.c. w związku z art. 391 §1 
k.p.c. przez niedostateczne wyjaśnienie przez Sąd drugiej instancji podstawy 
prawnej wyroku, odnośnie zarzutów zgłoszonych w apelacji dotyczących przyjęcia 
przez Sąd drugiej instancji, że pozwany podmiot leczniczy różnicując wynagrodzenie 

I PSK 266/26 
3 
 
pracowników wśród jednej grupy pracowniczej w danym zakładzie pracy, w oparciu 
o ustawowe kryterium wynikające art. 3, 3a ust.1, art. 5 ustawy z dnia 8 czerwca 
2017 r. o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych 
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (tekst jednolity: Dz.U. z 
2021 r. poz.1801 ze zm.) i posiadanych przez pracowników formalnych kompetencji, 
w tym wykształcenia, dopuszcza się nieobiektywnego, nieusprawiedliwionego i 
zawinionego naruszenia zasad równego traktowania w zatrudnieniu pracowników w 
rozumieniu art. 183d Kodeksu pracy oraz art. 183c § 1 w związku z § 3 Kodeksu pracy; 
(-) art. 316 §1 k.p.c. w związku z art. 391 §1 k.p.c. przez ograniczenie się przy 
ferowaniu zaskarżonego wyroku wyłącznie do ustaleń w sprawie, odnoszących się 
do tego, że powódki po szkole średniej albo z wykształceniem I stopnia, bez 
specjalizacji pielęgniarskiej w zestawieniu z pracownikami legitymującymi się 
wyższym wykształceniem magisterskim i posiadającym tytuł specjalisty w dziedzinie 
pielęgniarstwa wykonywały jednakową pracę lub pracę o jednakowej wartości i 
posiadają bogate doświadczenie zawodowe, z pominięciem przepisów powszechnie 
obowiązujących 
nakładających 
na 
personel 
medyczny 
wymogi 
szkolenia 
podyplomowego, które wskazują, że podnoszenie kwalifikacji zawodowych wpływa 
na różny sposób i jakość wykonywania przez nie pracy; 
(-) art. 6 k.c. w związku z art. 232 k.p.c. polegające na zaakceptowaniu 
odwrócenia zasady rozkładu ciężaru dowodowego zastosowanego przez Sąd 
pierwszej instancji i pominięcie tego, że w postępowaniu o naruszenie zasad 
równego traktowania w zatrudnieniu, w pierwszej kolejności powód jako pracownik 
ma obowiązek wykazania dwóch przesłanek: że był wynagradzany w sposób mniej 
korzystny od innych pracowników wykonujących pracę jednakową lub pracę 
jednakowej wartości, oraz że takie zróżnicowanie było spowodowane niedozwoloną 
przyczyną. 
Wykazanie 
przez 
pracownika 
istnienia 
określonej 
przyczyny 
dyskryminacji jest warunkiem sine qua non dalszego procedowania w sprawie o 
odszkodowanie z tytułu dyskryminacji w zatrudnieniu; 
(-) art.7 k.p.c. przez nieuwzględnienie wniosku pozwanego złożonego przez 
pozwanego w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji pismem z dnia 27 
listopada 2024 r. Zawiadomienie w trybie art. 7 k.p.c. Prokuratora Prokuratury 
Okręgowej w Gliwicach o toczącym się postępowaniu sądowym przed Sądem 
Okręgowym w Gliwicach, celem rozważenia zasadności wstąpienia do niniejszego 

I PSK 266/26 
4 
 
postępowania, ze względu na to, że udział Prokuratora w postępowaniu wymaga 
ochrony praworządności oraz interesu społecznego; 
(-) art. 390 k.p.c. przez odmowę przedstawienia zagadnienia prawnego 
Sądowi Najwyższemu i uznanie, że zapytanie: czy podmiot leczniczy różnicując 
wynagrodzenie pracowników wśród jednej grupy pracowniczej w danym zakładzie 
pracy, w oparciu o obiektywne i ustawowe kryterium posiadanych przez pracowników 
formalnych kompetencji, w tym wykształcenia, gdzie pracodawca stosuje ustawowe 
współczynniki różnicy wynagrodzeń, które różnicują wynagrodzenie wyłącznie od 
posiadanych formalnych kompetencji bez odniesienia do kryterium „jednakowej 
pracy” 
dopuszcza 
nieobiektywnego, 
nieusprawiedliwionego 
i 
zawinionego 
naruszenia zasad równego traktowania w zatrudnieniu pracowników w rozumieniu 
art. 183d kodeksu pracy lub art. 183c §1 w związku z § 3 Kodeksu pracy nie kwalifikuje 
się do „poważnych” wątpliwości prawnych, w sytuacji gdy zgodnie z orzecznictwem 
z 2024 i 2025 r. prezentowanym przez pozwanego przed Sądem drugiej instancji w 
tożsamych przedmiotowo sprawach powyższe zagadnienie prawne rodzi zasadnicze 
trudności w ich wyjaśnieniu przy wykorzystaniu podstawowych metod wykładni; 
(-) art. 3, art. 3a ust.1 oraz art. 5 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie 
ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników 
zatrudnionych w podmiotach leczniczych w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 
26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia 
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych 
oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2022 poz.1352) poprzez ich błędną wykładnię 
sprowadzającą się do sprzecznego z wykładnią językową przepisów uznania, że 
przywołana wyżej ustawa w brzmieniu obowiązująca od lipca 2021 r. oraz określone 
w Załączniku do ustawy współczynniki pracy nie są przypisane do poszczególnych 
grup zawodowych stosownie do rzeczywiście posiadanych przez pracowników 
kwalifikacji, w sytuacji gdy Załącznik nr 1 do ustawy stanowi, że podział na grupy 
zawodowe opiera się na kryterium, którym są kwalifikacje posiadane przez 
pracownika na zajmowanym stanowisku, co wbrew stanowisku Sądu drugiej instancji, 
wynika wprost z literalnego brzmienia Załącznika do ustawy (wykładni literalnej); ich 
błędną wykładnię sprowadzającą się do naruszenia zasad wykładni funkcjonalnej i 
systemowej aktów prawnych i treści zapisów pozycji Załącznika do ustawy, oraz 
wymienionych przepisów art. 3, 3a ust. 1 oraz 5 ustawy; 

I PSK 266/26 
5 
 
(-) art. 112 k.p. oraz art. 183c k.p., w związku z art. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 
2017 r. o sposobie ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych 
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych poprzez ich błędną wykładnię 
i niezasadne przyjęcie, że pozwany stosując zasady wynikające z przepisów Ustawy 
naruszył zasadę równego traktowania wobec powódek mimo, że pracodawca 
różnicując wysokość wynagrodzenia wobec osób zatrudnionych na stanowisku 
położnych wskazał, że kierował się postanowieniami ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. 
o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych 
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, która zgodnie z założeniami 
ustawodawcy, wskazanymi w uzasadnieniu do ustawy, ma na celu premiowanie i 
promowanie przez wyższe współczynniki pracy kadrę medyczną o wyższych 
kwalifikacjach; 
(-) art. 183d k.p., w związku z art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. przez 
błędne uznanie, że przesłanki zastosowania przepisu art. 183c § 1 kodeksu pracy w 
zakresie naruszenia zasad równego traktowania w zatrudnieniu należy rozpatrywać 
samodzielnie bez uwzględnieniu przesłanek roszczeń odszkodowawczych na 
gruncie odpowiedzialności kontraktowej umożliwiające zastosowanie zasad 
określonych art. 362 k.c. w tym stopnia przyczynienia się poszkodowanego oraz winy 
obu stron, i przepis art. 183c § 1 kodeksu pracy stanowi on autonomiczną i 
kompleksową 
w 
stosunku 
do 
regulacji 
kodeksu 
cywilnego 
podstawę 
odpowiedzialności, nakładającą obowiązek zrównania wynagrodzeń pracowników 
wykonujących tożsame czynności; 
(-) art. 61 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodzie 
pielęgniarki i położnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2026 r., poz. 15) i pkt 6 Kodeksu etyki 
zawodowej pielęgniarki i położnej Rzeczypospolitej Polskiej przez brak jego 
uwzględnienia pomimo zarzutów apelacyjnych i brak przyjęcia, że ukończenie szkoły 
pielęgniarskiej lub szkoły położnych uprawniające do wykonywania zawodu 
medycznego, stanowi absolutne minimum, jakie pielęgniarka lub położna musi 
spełnić i zawód ten wymaga stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności 
zawodowych; osoba wykonująca zawód pielęgniarki, położnej zobowiązana jest do 
systematycznego doskonalenia swoich umiejętności i wiedzy dla dobra zawodu na 
poziomie kształcenia podyplomowego w dziedzinie mającej zastosowanie w 
ochronie zdrowia, 

I PSK 266/26 
6 
 
(-) art. 52 ust. 3 ustawy o zawodzie pielęgniarki i położnej oraz 
Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 lipca 2019 r. w 
sprawie standardów kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu lekarza, 
lekarza dentysty, farmaceuty, pielęgniarki, położnej, diagnosty laboratoryjnego, 
fizjoterapeuty i ratownika medycznego (Dz. U z 2019 poz. 1573 ze zm.). przez ich 
pominięcie i niezasadne uznanie, że praca pielęgniarki/położnej legitymującej się 
wykształceniem 
średnim 
jest 
pracą 
jednakowej 
wartości 
względem 
pielęgniarek/położnych posiadających tytuł magistra i specjalizację. 
Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego 
orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego 
rozpoznania oraz zasądzenie od powódek na rzecz pozwanego kosztów procesu w 
tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm 
przepisanych; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty 
sprawy na zasadzie art. 39816 Kodeksu postępowania cywilnego na wypadek 
uznania, że podstawa naruszenia przepisów postępowania jest nieuzasadniona oraz 
zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego w 
postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych. 
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona skarżąca 
powołała się na potrzebę rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego oraz 
potrzebę wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądowym. Rozbieżności w wykładni przepisów prawa będących podstawą orzekania 
tj. przepisów art. 183d k.p. oraz art. 183c §1 i § 3 k.p. w związku z wprowadzeniem 
zasad określonych przepisami ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalenia 
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w 
podmiotach leczniczych wymaga zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy. Ponadto 
strona skarżąca sformułowała zagadnienia prawne: 
czy podmiot leczniczy różnicując wynagrodzenie pracowników wśród jednej 
grupy pracowniczej w danym zakładzie pracy, w oparciu o ustawowe kryterium 
posiadanych przez pracowników formalnych kompetencji, w tym wykształcenia, 
gdzie pracodawca stosuje ustawowe współczynniki różnicy wynagrodzeń zgodnie z 
Załącznikiem nr 1 do Ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r., o sposobie ustalenia 
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w 
podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U.2021 r. poz.1801 ze zm.), które 

I PSK 266/26 
7 
 
różnicują wynagrodzenie wyłącznie od posiadanych formalnych kompetencji bez 
odniesienia do kryterium Jednakowej pracy” dopuszcza się nieobiektywnego, 
nieusprawiedliwionego i zawinionego naruszenia zasad równego traktowania w 
zatrudnieniu pracowników w rozumieniu art. 183d kodeksu pracy lub art. 183c §1 w 
związku z § 3 kodeksu pracy, jako że w świetle art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 15 lipca 
2011 r. o zawodzie pielęgniarki i położnej (jednolity tekst: Dz.U. 2024.0.814 ze zm.) 
oraz Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 lipca 2019 r. 
w sprawie standardów kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu 
lekarza, 
lekarza 
dentysty, 
farmaceuty, 
pielęgniarki, 
położnej, 
diagnosty 
laboratoryjnego, fizjoterapeuty i ratownika medycznego (Dz. U z 2019 poz. 1573 ze 
zm.) praca pielęgniarki/ położnej legitymującej się wykształceniem średnim 
pielęgniarki nie jest pracą jednakowej wartości względem pielęgniarek/położnych 
posiadających tytuł magistra i specjalizację? 
czy stosowanie współczynników korygujących w zakresie poziomu 
wynagrodzenia pomiędzy stawką pierwszą i drugą o 30 %, stawką pierwszą i trzecią 
44 % (wskaźniki ustawowe określone w Załączniku nr 1 do Ustawy o sposobie 
ustalenia najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników 
zatrudnionych w podmiotach leczniczych o sposobie ustalenia najniższego 
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach 
leczniczych, które uznane zostały za relewantne z punktu widzenia skutków 
finansowych dla podmiotów leczniczych wprowadzanych w trybie i na zasadach 
ustawowych, w ramach porozumienia z organizacjami związkowymi przy wzięciu pod 
uwagę zapisów Regulaminu Pracy i Regulaminu Wynagradzania obowiązujących w 
pozwanym szpitalu stanowi kryterium obiektywne i rozsądne w kształtowaniu 
wynagrodzenia personelu pielęgniarsko- położniczego? 
czy przesłanki zastosowania przepisu art. 183c § 1 kodeksu pracy w zakresie 
naruszenia zasad równego traktowania w zatrudnieniu należy rozpatrywać przy 
uwzględnieniu 
przesłanek 
roszczeń 
odszkodowawczych 
na 
gruncie 
odpowiedzialności kontraktowej (na zasadzie art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p.) 
umożliwiające zastosowanie zasad określonych art. 362 k.c. w tym stopnia 
przyczynienia się poszkodowanego oraz winy obu stron, czy też stanowią one 
autonomiczną i kompleksową w stosunku do regulacji kodeksu cywilnego podstawę 

I PSK 266/26 
8 
 
odpowiedzialności, nakładającą obowiązek zrównania wynagrodzeń pracowników 
wykonujących tożsame czynności? 
W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona powodowa wniosła o wydanie 
postanowienia odmawiającego przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz 
o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódek kosztów postępowania kasacyjnego, 
w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za 
opóźnienie do dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty według norm 
przepisanych. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia jej do merytorycznego 
rozpoznania. 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność 
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). 
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż 
tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 
k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia 
skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez 
skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c. 
Zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem 
nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu 
Najwyższego i dla którego rozwikłania dotychczasowe orzecznictwo jest 
niewystarczające. W przypadku powołania jako podstawy wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania istnienia w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, 
skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale także - w 

I PSK 266/26 
9 
 
uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną argumentację 
wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu prawnego w 
sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu rozstrzygnięcia tego 
problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez sąd drugiej instancji. 
Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu 
zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. Samo zaś 
zagadnienie prawne, w formie pytania sformułowanego w taki sposób, by możliwe 
było rozstrzygnięcie stawianych przez skarżącego wątpliwości, musi w swej treści 
zawierać odwołanie do przepisu lub przepisów prawa, na tle których takie 
zagadnienie powstaje. Dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy 
przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem "prawnym" oraz czy jest 
to zagadnienie "istotne". Nie można przy tym zasadnie twierdzić, że w sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy we wcześniejszym 
orzecznictwie wyraził swój pogląd w podnoszonej kwestii, a nie zachodzą 
okoliczności uzasadniające jego zmianę (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
12 sierpnia 2014 r., I UK 64/14, niepublikowane). 
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance 
określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to jest istnieniu potrzeby wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w 
orzecznictwie sądów, wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący 
źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo 
niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub 
podobnych stanów faktycznych. Wątpliwości te i rozbieżności należy przytoczyć, 
przedstawiając ich doktrynalne lub orzecznicze źródła (postanowienia Sądu 
Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365 i z dnia 
18 lutego 2015 r., II CSK 428/14, LEX nr 1652383). Konieczne jest wskazanie 
argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie 
własnej propozycji interpretacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 
13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43). Powołanie się na 
rozbieżności w orzecznictwie wymaga ponadto przytoczenia i poddania analizie 
rozbieżnych orzeczeń sądów w celu wykazania, że rozbieżności te mają swoje źródło 
w różnej wykładni przepisu, bądź też przedstawienia argumentów wskazujących, że 
wykładnia przeprowadzona przez sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym 
stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego. Ponadto, ze względu 

I PSK 266/26 
10 
 
na publicznoprawne funkcje skargi kasacyjnej, skarżący powinien wykazać celowość 
dokonania wykładni konkretnego przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na 
potrzeby praktyki sądowej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 
2012 r., III SK 29/12, LEX nr 1238124). 
Twierdzenie o występowaniu potrzeby wykładni przepisów prawnych 
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został 
jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w 
tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących owo 
zagadnienie. 
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na 
art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Skarżący wskazał na występowanie istotnego 
zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów prawa budzących 
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. 
Zagadnienia te sprowadza do relacji między art. 112 k.p., art. 183c k.p. i art. 183d k.p. 
a ustawą z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia 
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. 
W szczególności skarżący oczekuje odpowiedzi, czy podmiot leczniczy, różnicując 
wynagrodzenie położnych według formalnego poziomu wykształcenia i specjalizacji 
oraz ustawowych współczynników pracy, może ponosić odpowiedzialność z tytułu 
naruszenia zasady równego traktowania, jeżeli sądy meriti ustaliły, że pracownice o 
niższym poziomie formalnego wykształcenia wykonywały faktycznie takie same 
obowiązki jak położne legitymujące się tytułem magistra położnictwa i specjalizacją. 
Skarżący formułuje także problem, czy do takiego roszczenia należy stosować 
art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 362 k.c. 
Tak skonstruowany wniosek nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do 
rozpoznania. 
Część zagadnień przedstawionych we wniosku została już rozstrzygnięta w 
orzecznictwie Sądu Najwyższego. Dotyczy to przede wszystkim podstawy 
odpowiedzialności pracodawcy za naruszenie zasady równego traktowania. 
W uchwale z dnia 24 sierpnia 2023 r., III PZP 1/23 (OSNP 2024, Nr 7, poz. 68), Sąd 
Najwyższy przyjął, że art. 183d k.p. ma zastosowanie do odszkodowania za 

I PSK 266/26 
11 
 
naruszenie zasady równego traktowania wynikającej z art. 112 k.p. Uchwała ta usuwa 
potrzebę ponownego rozważania, czy w tego rodzaju sprawach należy sięgać do 
art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.p. Skoro Kodeks pracy zawiera własną podstawę 
odpowiedzialności odszkodowawczej za naruszenie zasady równego traktowania, to 
nie zachodzi potrzeba konstruowania na tym tle kolejnego istotnego zagadnienia 
prawnego. Argumentacja skarżącego dotycząca przyczynienia się powódek do 
powstania szkody przez niepodjęcie dalszego kształcenia nie mieści się w istocie 
roszczenia z art. 183d k.p. i nie odpowiada funkcji tego przepisu. 
Nie ma charakteru nowego, problem znaczenia kwalifikacji formalnych jako 
kryterium dyferencjacji wynagrodzenia. W wyroku z dnia 22 lutego 2007 r., I PK 
242/06 (OSNP 2008, Nr 7-8, poz. 98), Sąd Najwyższy wyraźnie wskazał, że w razie 
zróżnicowania wynagrodzenia pracowników wykonujących jednakową pracę 
pracodawca powinien udowodnić, że kierował się obiektywnymi powodami, a przy 
powołaniu się na różne kwalifikacje zawodowe lub staż pracy konieczne jest 
wykazanie, że miały one znaczenie przy wykonywaniu zadań powierzonych 
pracownikom. Konieczne jest wykazanie, czy w konkretnych warunkach pracy 
ustalonych przez sądy meriti formalne kwalifikacje rzeczywiście wpływały na zakres, 
sposób, jakość, ilość lub odpowiedzialność wykonywanej pracy. Sądy obu instancji 
ustaliły, że takiego wpływu nie było. 
W tym samym kierunku wypowiadał się Sąd Najwyższy w kolejnych 
orzeczeniach dotyczących równego wynagrodzenia za pracę. W wyroku z dnia 
18 września 2008 r., II PK 27/08 (OSNP 2010, Nr 3-4, poz. 41), Sąd Najwyższy 
wyjaśnił, że pojęcia „jednakowej pracy” i „pracy o jednakowej wartości” mają odrębne 
znaczenie. Jeżeli w strukturze organizacyjnej pracodawcy występują stanowiska, na 
których świadczona jest jednakowa praca, rozumiana jako praca taka sama pod 
względem rodzaju, kwalifikacji wymaganych do jej wykonywania oraz ilości i jakości, 
nie zachodzi potrzeba sięgania do porównywania prac różniących się rodzajowo przy 
pomocy kryteriów właściwych dla „pracy o jednakowej wartości”. Ten pogląd ma 
znaczenie także w niniejszej sprawie, ponieważ sądy meriti przyjęły, że właściwą 
grupą porównawczą są położne wykonujące pracę na tym samym oddziale patologii 
ciąży, a nie cały personel pielęgniarsko-położniczy szpitala ani hipotetyczne 
stanowiska, na których wyższe kwalifikacje mogłyby mieć większe znaczenie. 

I PSK 266/26 
12 
 
W wyroku z dnia 22 lutego 2018 r., II PK 112/17 (LEX nr 2488060), Sąd 
Najwyższy przypomniał, że art. 112 k.p. obejmuje pracowników charakteryzujących 
się wspólną cechą relewantną, którą jest jednakowe pełnienie takich samych 
obowiązków. Dopuszczalne jest różnicowanie sytuacji pracowników, którzy 
wykonują inne obowiązki albo wykonują takie same obowiązki, lecz niejednakowo. 
Dopuszczalna jest również dyferencjacja ze względu na cechy osobiste, 
predyspozycje i różnice w wykonywaniu pracy. Nie oznacza to jednak zgody na 
automatyczne różnicowanie płac wyłącznie na podstawie formalnego statusu 
pracownika, jeżeli cecha ta nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistym sposobie 
wykonywania pracy. 
Podobne znaczenie ma wyrok z dnia 21 marca 2019 r., II PK 314/17 (LEX nr 
2638613). Sąd Najwyższy wskazał w nim, że doświadczenie zawodowe może 
wpływać na wysokość wynagrodzenia, ale tylko wówczas, gdy przekłada się na różny 
sposób wykonywania pracy, większą ilość albo lepszą jakość pracy. Jeżeli efekt 
wykonywania takiej samej pracy przez porównywanych pracowników jest taki sam, 
to występujące między nimi różnice wynagrodzenia naruszają zasadę równych praw 
w zatrudnieniu. Teza ta odnosi się odpowiednio również do kwalifikacji formalnych. 
Wykształcenie, specjalizacja, doświadczenie lub kursy mogą stanowić kryteria 
usprawiedliwionej dyferencjacji, jeżeli mają realne przełożenie na wykonywaną pracę. 
Nie mogą natomiast uzasadniać istotnego zróżnicowania wynagrodzenia wtedy, gdy 
w ustalonym stanie faktycznym wszyscy porównywani pracownicy wykonują takie 
same obowiązki w taki sam sposób. 
Nie zachodzi potrzeba wykładni ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w zakresie 
przedstawionym przez skarżącego. W wyroku z dnia 23 kwietnia 2025 r., I PSKP 
3/25 (OSNP 2025, Nr 10, poz. 98), Sąd Najwyższy dokonał już szerokiej wykładni tej 
ustawy. Wskazał, że jej celem było ustalenie najniższych wynagrodzeń zasadniczych 
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, a nie stworzenie pełnej, 
wyłącznej i zamkniętej siatki płac. Ustawa określa minimalny poziom wynagrodzenia 
zasadniczego, poniżej którego pracodawca nie może zejść, lecz nie uchyla ogólnych 
przepisów Kodeksu pracy o ustalaniu wynagrodzenia, w tym art. 78 k.p., art. 112 k.p. 
i art. 183c k.p. Sąd Najwyższy wyjaśnił także, że od dnia 1 lipca 2022 r. klasyfikacja 
do grup zawodowych określonych w załączniku do ustawy jest powiązana z 
kwalifikacjami wymaganymi na zajmowanym stanowisku, przy czym nie może ona 

I PSK 266/26 
13 
 
zależeć od arbitralnej decyzji pracodawcy ani od takiego ukształtowania struktury 
organizacyjnej, które uniemożliwiałoby pracownikom ubieganie się o wynagrodzenie 
z wyższej grupy, mimo rzeczywistego wykonywania pracy odpowiadającej tej grupie. 
Ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r. reguluje minimalny poziom wynagrodzenia 
zasadniczego, a nie pełny system wynagradzania. Jej przepisy nie wyłączają 
stosowania ogólnych zasad prawa pracy, w tym zasady równego traktowania i 
zasady jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę. Skarżący opiera wniosek 
o przyjęcie skargi na założeniu przeciwnym, jakoby zastosowanie ustawowych 
współczynników 
samo 
przez 
się 
stanowiło 
obiektywne 
i 
wystarczające 
usprawiedliwienie każdej różnicy płacowej między pracownikami wykonującymi 
faktycznie te same obowiązki. 
W aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego, ten kierunek został 
potwierdzony. W postanowieniu z dnia 7 lipca 2025 r., I PSK 23/25 (LEX nr 3888401), 
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej w sprawie, w której wniosek 
również opierał się na pytaniach dotyczących pojęcia „kwalifikacji wymaganych” oraz 
relacji ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. do ogólnych przepisów prawa pracy. Sąd 
Najwyższy uznał, że po wyroku I PSKP 3/25 nie można zasadnie twierdzić, iż 
zachodzi potrzeba dalszej wykładni, jeżeli skarżący nie przedstawił argumentów 
przemawiających za zmianą już wyrażonego poglądu. Analogicznie w postanowieniu 
z dnia 25 listopada 2025 r., I PSK 21/25 (LEX nr 3945332), Sąd Najwyższy odmówił 
przyjęcia skargi kasacyjnej podmiotu leczniczego, stwierdzając, że interpretacja 
przyjęta przez sądy powszechne odpowiada kierunkowi wykładni nadanemu w 
wyroku I PSKP 3/25. Podkreślono, że skoro ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r. nie 
zmieniła zasady powiązania współczynnika pracy z kwalifikacjami wymaganymi na 
danym stanowisku, to argumentacja pracodawcy uzasadniająca inną kwalifikację 
pracownika wyłącznie własnym rozumieniem tych przepisów nie przedstawia już 
problemu wymagającego rozpoznania skargi kasacyjnej. 
Skarżący przywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych, lecz 
sprawy 
personelu 
pielęgniarsko-położniczego 
dotyczą 
różnych 
podmiotów 
leczniczych, różnych oddziałów, różnych regulaminów wynagradzania, odmiennych 
treści umów o pracę, różnego zakresu czynności i różnego znaczenia kwalifikacji 
formalnych w praktyce danego oddziału. Odmienny wynik sprawy może więc wynikać 
nie z rozbieżnej wykładni art. 183c k.p. lub ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r., lecz z 

I PSK 266/26 
14 
 
innych ustaleń faktycznych. Tymczasem skarga kasacyjna nie służy ponownemu 
ustalaniu faktów ani weryfikowaniu oceny dowodów. 
Godzi się także podkreślić, że zaskarżony wyrok nie opiera się na założeniu, 
iż wykształcenie i specjalizacja nigdy nie mogą różnicować wynagrodzenia personelu 
medycznego. Sąd Okręgowy przyjął jedynie, że w konkretnym stanie faktycznym 
pozwany nie wykazał, aby wyższe kwalifikacje położnych z tytułem magistra i 
specjalizacją miały rzeczywiste znaczenie dla wykonywania pracy na oddziale 
patologii ciąży. Takie ujęcie jest zgodne z orzecznictwem Sądu Najwyższego. 
Z przepisu art. 183c k.p. nie wynika nakaz mechanicznego zrównania wszystkich 
wynagrodzeń na tym samym stanowisku. Wynika z niego natomiast zakaz 
utrzymywania istotnych różnic wynagrodzenia za pracę jednakową lub pracę o 
jednakowej wartości, jeżeli różnice te nie znajdują obiektywnego uzasadnienia w 
rodzaju pracy, kwalifikacjach wymaganych przy jej wykonywaniu, odpowiedzialności, 
wysiłku, ilości albo jakości pracy. 
Sądy meriti ustaliły, że położne pracujące na oddziale patologii ciąży 
wykonywały takie same czynności niezależnie od formalnego poziomu wykształcenia 
i specjalizacji. Ustalono, że nie było czynności zlecanych wyłącznie położnym z 
tytułem magistra i specjalizacją. Nie wykazano, aby położne z wyższym 
wykształceniem wystawiały recepty, zlecenia na badania, wykonywały odrębne 
procedury medyczne albo ponosiły inną odpowiedzialność w ramach stosunku pracy. 
Ustalono także, że dla lekarzy i przełożonych istotne były doświadczenie zawodowe 
oraz indywidualne umiejętności, a nie sam formalny poziom wykształcenia. 
Reasumując, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie 
wykazuje istnienia żadnej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. 
Przedstawione zagadnienia zostały już w istotnej części wyjaśnione w orzecznictwie 
Sądu Najwyższego, a w zakresie odnoszącym się do konkretnego znaczenia 
kwalifikacji formalnych dla pracy powódek zależą od ustaleń faktycznych 
dokonanych przez sądy meriti. Ustalenia te nie mogą być skutecznie podważane na 
etapie przedsądu. Skarga zmierza w rzeczywistości do ponownej oceny, czy w 
okolicznościach konkretnego oddziału wykształcenie magisterskie i specjalizacja 
powinny usprawiedliwiać istotną różnicę wynagrodzenia, mimo że sądy ustaliły brak 
realnego przełożenia tych kwalifikacji na wykonywaną pracę. Tego rodzaju spór nie 
uzasadnia merytorycznego rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. 

I PSK 266/26 
15 
 
Z tych przyczyn, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., należało odmówić przyjęcia 
skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie 
z art. 102 k.p.c. 
[SOP]