I PSK 235/26

I PSK 235/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 14 lipca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
  
SSN Agnieszka Żywicka 
 
  
w sprawie z powództwa J.H. i A.G. 
przeciwko  Szpitalowi w R. 
o odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu  
i ukształtowanie wynagrodzenia, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych  
w dniu 14 lipca 2026 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego  
w Rzeszowie z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt IV Pa 29/24, 
  
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 
2) zasądza od pozwanego na rzecz powódek kwoty po 
1350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) wraz 
z ustawowymi odsetkami za czas po upływie tygodnia od dnia 
doręczenia zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty tytułem 
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Okręgowy w Rzeszowie, wyrokiem z 7 marca 2025 r., oddalił apelacje 
powódek J.H. i A.G. oraz strony pozwanej Szpitala w R. od wyroku Sądu Rejonowego 
w Rzeszowie z dnia 12 lutego 2024 r., który to: 

I PSK 235/26 
2 
 
(-) zasądzono od pozwanego Szpitala w R. na rzecz powódki J.H. tytułem 
odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu w okresie 
od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 30 września 2023 roku oraz od dnia 1 listopada 
2023 roku do dnia 31 grudnia 2023 roku kwotę 44.047,92 zł wraz z odsetkami 
ustawowymi za opóźnienie; 
(-) ustalono, że zasadnicze wynagrodzenie za pracę powódki J.H. na dzień 31 
stycznia 2024 roku wynosi 8 186,53 zł brutto; 
(-) oddalono powództwo J.H. w pozostałym zakresie; 
(-) zasądzono od pozwanego Szpitala w R. na rzecz powódki A.G. tytułem 
odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu w okresie 
od dnia 1 lipca 2022 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. kwotę 38.977,83 zł wraz 
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie; 
(-) ustalono, że zasadnicze wynagrodzenie za pracę powódki A.G. na dzień 
31 stycznia 2024 roku wynosi 8 186,53 zł brutto; 
(-) oddalono powództwo A.G. w pozostałym zakresie; 
 
Strona pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w 
Rzeszowie zaskarżając wyrok w części oddalającej apelację pozwanego oraz 
opierając skargę kasacyjną na podstawach naruszenia: 
(-) art. 387 § 21 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 378 § 1 k.p.c. oraz art. 381 k.p.c. 
- za sprawą nieodniesienia się w sposób szczegółowy przez Sąd drugiej instancji do 
zgłoszonych w apelacji zarzutów pozwanego, co uniemożliwia prawidłowe 
odczytanie przez strony i zweryfikowanie przez Sąd Najwyższy motywów prawnych 
którymi kierował się Sąd drugiej instancji wydając zaskarżone orzeczenie, co 
powoduje, że orzeczenie wymyka się spod kontroli jurydycznej i co stanowi istotne 
naruszenie przepisów postępowania; 
(-) art. 193 Konstytucji RP oraz art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. 
o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (jednolity tekst: 
Dz.U. z 2019 r., poz. 2393 wraz z późn. zm.) - przez ich nieuwzględnienie i nie 
przedstawienie przez Sąd pytania prawnego w zakresie zbadania zgodności 
z art. 65 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 2 Konstytucji RP, załącznika do ustawy z dnia 
8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego 
niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (jednolity tekst: 

I PSK 235/26 
3 
 
Dz.U. z 2022 r., poz. 2139 wraz z późn. zm.), skoro od odpowiedzi na zadane pytanie 
zależał wynik niniejszego postępowania; 
(-) art. 9 § 1 k.p. — przez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przez 
Sąd woli stron kształtującej źródła prawa pracy w postaci porozumienia zbiorowego 
z dnia 9 kwietnia 2024 r. oraz dwóch porozumień indywidualnych, w których strony 
dwukrotnie ukształtowały treść obowiązujących ich stosunków pracy; 
(-) art. 5a w związku z załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. 
o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych 
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U. z 
2022 r., poz. 2139 wraz z późn. zm.) - przez ich niewłaściwe zastosowanie 
polegające na pominięciu, iż pozwany nie zaliczył strony powodowej do grupy drugiej 
z uwagi na brak spełnienia warunków formalnych, o których stanowi ustawodawca w 
podanym powyżej załączniku do ustawy. 
(-) art. 89 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności 
leczniczej (jednolity tekst: Dz.U z 2018 r., poz. 2190 wraz z późn. zm.) — przez ich 
niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że pozwany jako szpital uniwersytecki 
(a wcześniej kliniczny) wykonuje działalność leczniczą polegającą nie tylko na 
udzielaniu świadczeń zdrowotnych (tak jak większość podmiotów leczniczych) ale 
także na realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem 
świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia i kwestia prowadzenia działalności 
dydaktycznej studentów kierunków medycznych jako działalność statutowa wymaga, 
aby pracownicy medyczni wykazywali się jak najwyższymi kwalifikacjami naukowymi, 
czego strona powodowa nie spełnia; 
(-) art. 183c § 1 i § 3 k.p. w związku z art. 183d § k.p. - przez nieprawidłową 
wykładnię i uznanie, że w stosunku do strony powodowej pracodawca naruszył 
zasadę równego traktowania w zakresie wynagradzania, w sytuacji, gdy jak wykazało 
postępowanie dowodowe strona powodowa nie posiada wyższego wykształcenia, 
które jest bezpośrednio związane z przedmiotem działalności pozwanego (udzielanie 
świadczeń zdrowotnych oraz działalność dydaktyczna i badawcza) oraz 
zajmowanym przez stronę powodową stanowiskiem pracy, a pozwany jako 
pracodawca uzależnił wysokość wynagrodzenia od posiadanego wykształcenia 
także na wniosek organizacji związkowej strzegącej interesu prawnego strony 
powodowej; 

I PSK 235/26 
4 
 
(-) art. 78 § 1 k.p. — przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na 
pominięciu, iż pozwany był uprawniony do zróżnicowania wynagrodzenia strony 
powodowej, ze względu na rodzaj wykonywanej pracy i kwalifikacje wymagane przy 
jej wykonywaniu, w taki sposób, by uwzględniało to jakość i ilość świadczonej pracy; 
Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie 
zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie w zaskarżonej części i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Rzeszowie 
w zaskarżonej części, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach 
postępowania za wszystkie instancje, w tym także o kosztach postępowania 
kasacyjnego, według norm prawem przewidzianych. 
W ocenie strony skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, 
bowiem Sąd drugiej instancji rażąco naruszył przepisy prawa materialnego i 
procesowego. Sąd zignorował stanowisko i zarzuty strony pozwanej albo uznając je 
za niezasadne albo milcząc na ich temat, co wskazuje, że nie zostały one 
szczegółowo i w pełni przeanalizowane i zweryfikowane przez Sąd w pisemnym 
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tym samym w ocenie strony pozwanej Sąd 
drugiej instancji nie rozpoznał merytorycznie apelacji i nie odniósł się szczegółowo 
do stanowiska pozwanego zawartego w skardze apelacyjnej przez, co nie została 
wypełniona w sposób prawidłowy kontrola instancyjna wydanego przez Sąd 
pierwszej instancji orzeczenia. Naruszenie to miało istotny wpływ na wydanie 
zaskarżonego orzeczenia (choć formalnie nastąpiło już po ogłoszeniu wyroku). 
Równocześnie Sąd naruszył przepisy prawa materialnego, bowiem Sąd oparł swoje 
rozstrzygnięcie na błędnie zastosowanych lub niewłaściwie zinterpretowanych 
przepisach prawa pracy. Ponadto Sąd naruszył także szereg przepisów Kodeksu 
pracy, czego konsekwencją było przyjęcie nieuzasadnionego poglądu, iż 
„przedmiotowa sprawa zasądza się na niestosowaniu przez pracodawcę przepisów 
Kodeksu pracy”. 
Powódki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosły o odmowę przyjęcia 
skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym; zasądzenie od 
pozwanego na rzecz każdej z nich kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu 
kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 

I PSK 235/26 
5 
 
Skarga kasacyjna pozwanego nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do 
merytorycznego rozpoznania. 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie (1) występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność 
postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi 
przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, a jego 
uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod 
uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez 
Sąd Najwyższy. 
Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna zawiera wniosek o przyjęcie jej do 
rozpoznania uzasadniony w ten sposób, że skarga kasacyjna jest oczywiście 
uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Nie można jednak uznać, że skarżący 
wykazał istnienie przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 
1 pkt 4 k.p.c. 
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że przesłanka oczywistej 
zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy 
zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej 
analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej 
wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 marca 2002 r., I PKN 
341/01, OSNP 2004, Nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 
2004, Nr 3, poz. 49). Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać 
naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy 
prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu 
nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego 
z 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 
nie publ.). Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. 
zobowiązuje skarżącego do przedstawienia wywodu prawnego, uzasadniającego 
jego pogląd, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przy czym, o ile dla 
uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to 
dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci 
naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego 

I PSK 235/26 
6 
 
oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy 
prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 
100/03, LEX nr 82274). 
W skardze kasacyjnej nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji, która 
mogłaby świadczyć o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Uzasadnienie 
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się jedynie na polemice 
z oceną materiału dowodowego i ustaleniami faktycznymi Sądu drugiej instancji, co 
w świetle treści art. 3983 § 3 k.p.c. jest niedopuszczalne, a ponadto na podważaniu 
oceny prawnej dokonanej przez ten Sąd. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi 
kasacyjnej 
do 
rozpoznania 
nie 
przedstawiono 
jakichkolwiek 
argumentów 
jurydycznych, które wskazywałyby na rażące naruszenie prawa procesowego, czy 
też materialnego. Wskazać należy, że Sąd drugiej instancji nie ma obowiązku 
odnosić się do każdego zarzutu apelacji z osobna, zaś z uzasadnienia zaskarżonego 
wyroku wynika, że Sąd Okręgowy rozważył wszystkie zarzuty apelacji. 
Nie świadczy o oczywistej zasadności skargi również zarzut dotyczący 
nieprzedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Przepis art. 193 
Konstytucji RP ustanawia kompetencję sądu do zwrócenia się z pytaniem prawnym, 
jeżeli od odpowiedzi zależy rozstrzygnięcie sprawy, nie zaś procesowy obowiązek 
wystąpienia z takim pytaniem w każdym przypadku, w którym strona kwestionuje 
konstytucyjność przepisu. Skarżący nie wykazał, aby rozstrzygnięcie sprawy 
wymagało pominięcia oczywistej niekonstytucyjności przepisu albo aby sąd drugiej 
instancji rozstrzygnął sprawę wbrew jednoznacznemu standardowi konstytucyjnemu. 
Skarżący w istocie zmierza do ponownej kontroli prawidłowości subsumpcji i 
oceny, czy powódki wykonywały pracę jednakową lub jednakowej wartości w 
rozumieniu art. 183c k.p. oraz czy wskazane przez pozwanego kryteria różnicowania 
wynagrodzenia były obiektywne. Tego rodzaju kontrola nie mieści się w ramach 
przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli skarżący nie wykaże kwalifikowanej, 
oczywistej sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z prawem. Wniosek o przyjęcie 
skargi do rozpoznania takiego wykazania nie zawiera. 
Z tych przyczyn, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił 
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 108 § 1, art. 98 § 
1, 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 w związku 
z § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 

I PSK 235/26 
7 
 
z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. 
z 2023 r., poz. 1964). 
[SOP]