I PKN 668/98

Wyrok z dnia 7 kwietnia 1999 r. 
I PKN 668/98 
 
 
Popełnienie przez pracownika przestępstwa może uniemożliwiać jego 
dalsze zatrudnianie na zajmowanym stanowisku także wówczas, gdy nie było 
dokonane na szkodę pracodawcy, jeżeli rodzaj przestępstwa ma związek z cha-
rakterem zatrudnienia pracownika. 
 
 
Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Maria Mańkowska 
(sprawozdawca), Zbigniew Myszka. 
 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 1999 r. sprawy z powódz-
twa Jarosława K. przeciwko Politechnice C. w C. o przywrócenie do pracy, na skutek 
kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo-
łecznych w Częstochowie z dnia 15 września 1998 r. [...] 
 
o d d a l i ł   kasację. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Częstochowie wyrokiem z dnia 29 maja 1998 r. 
oddalił powództwo Jarosława K. przeciwko Politechnice C. o przywrócenie do pracy i 
ustalił, że powód był zatrudniony u strony pozwanej od 1 stycznia 1995 r. w charak-
terze portiera w Domu Studenckim [...] i w dniu 20 marca 1998 r. została rozwiązana 
z nim umowa o pracę w trybie dyscyplinarnym, ponieważ wyrokiem Sądu Rejonowe-
go w Częstochowie z dnia 3 października 1997 r. [...] powód został uznany winnym 
dokonania czynu z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji lud-
ności i dowodach osobistych, polegającego na legitymowaniu się przywłaszczonym 
dowodem osobistym. 
 
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie wy-
rokiem z dnia 15 września 1998 r. oddalił apelację powoda podzielając pogląd Sądu 
pierwszej instancji, iż czyn powoda uniemożliwia jego zatrudnianie na zajmowanym 
stanowisku portiera, który ma dostęp do dokumentów tożsamości pozostawianych 

 
2
przez osoby odwiedzające studentów, a także do pomieszczeń mieszkalnych stu-
dentów. 
 
Pełnomocnik powoda zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając naru-
szenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 52 § 1 pkt 2 KP i uznanie 
popełnionego przez pracownika przestępstwa za czyn uniemożliwiający dalsze za-
trudnianie powoda na zajmowanym stanowisku pomimo braku związku pomiędzy 
czynem pracownika a wykonywanym zakresem obowiązków oraz naruszenie przepi-
sów postępowania. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Kasacja nie jest zasadna. Popełnienie przez pracownika w czasie trwania 
umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie na zajmowa-
nym stanowisku uzasadnia zastosowanie rozwiązania stosunku pracy bez wypowie-
dzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 2 KP. Nie ma natomiast znaczenia, czy przestępstwo 
pracownika miało bezpośredni związek z wykonywanymi przez niego obowiązkami 
pracowniczymi. Czyn przestępny może uniemożliwiać dalsze zatrudnianie pracowni-
ka na zajmowanym stanowisku także wówczas, gdy nie został popełniony na szkodę 
pracodawcy, jeżeli rodzaj przestępstwa ma związek z charakterem zatrudnienia pra-
cownika. 
 
Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 październi-
ka 1976 r. (OSNCP 1977 z. 4, poz. 67), w której stwierdzono, że rozwiązanie umowy 
o pracę przez zakład pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika może nastąpić 
niezależnie od tego, czy popełnił on przestępstwo na szkodę zakładu pracy, czy też 
na szkodę osoby trzeciej, oraz czy szkoda pozostaje w związku z pracą, jeżeli przes-
tępstwo - popełnione w czasie trwania umowy o pracę - uniemożliwia dalsze zatrud-
nianie pracownika na zajmowanym stanowisku. 
 
Powód pracował w charakterze portiera w domu studenckim, miał więc dostęp 
nie tylko do mieszkań studentów, ale również do dokumentów tożsamości osób od-
wiedzających studentów. Rodziło to po stronie pracownika obowiązek bezwzględnej 
uczciwości, znajdujący potwierdzenie w treści jego obowiązków pracowniczych w 
ramach wykonywanej umowy o pracę na stanowisku portiera. Fakt legitymowania się 
więc przez powoda cudzym dowodem osobistym uniemożliwia dalsze jego zatrud-
nianie na tym stanowisku. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że Sądy obu ins-

 
3
tancji prawidłowo zakwalifikowały czyn powoda jako przyczynę uzasadniającą zasto-
sowanie przez pozwany zakład pracy art. 52 § 1 pkt 2 KP.  
 
Sąd Najwyższy nie rozpoznawał kasacji w zakresie zarzutu naruszenia prze-
pisów postępowania wobec braku wskazania w kasacji, jaki przepis prawa proceso-
wego miał być naruszony przez Sąd drugiej instancji. 
 
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy 
orzekł, jak w sentencji. 
========================================