I PKN 34/99

Wyrok z dnia 11 maja 1999 r. 
I PKN 34/99 
 
O długości okresów wypowiedzenia (art. 36 § 1 KP) decyduje okres zat-
rudnienia u danego pracodawcy liczony od dnia zawarcia umowy o pracę do 
daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). 
 
 
Przewodniczący: SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, 
Zbigniew Myszka (sprawozdawca). 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 1999 r. sprawy z powództwa 
Lucyny P. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Nauki w K. o zapłatę i 
sprostowanie świadectwa pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu 
Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 20 paź-
dziernika 1998 r. [...] 
 
o d d a l i ł   kasację. 
 
U z a s a d ni e n i e 
 
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem 
z dnia 20 października 1998 r. oddalił apelację pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej 
Pracowników Nauki w K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy dla Krakowa-
Nowej Huty z dnia 17 czerwca 1998 r. zasądzającego od strony pozwanej na rzecz 
powódki Lucyny P. wynagrodzenie za miesiące maj i kwiecień 1998 r. w kwocie 
5415,60 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 czerwca 1998 r. do dnia zapłaty oraz 
nakazującego sprostowanie świadectwa pracy o zatrudnieniu powódki w okresie od 
20 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r. W sprawie tej ustalono, że pozwany pracodaw-
ca pismem z dnia 26 lutego 1998 r. wypowiedział zatrudnionej od 20 marca 1995 r. 
powódce umowę o pracę z zastosowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia, 
tj. ze skutkiem rozwiązującym stosunek pracy w dniu 31 marca 1998 r. Uznając, że 
długość okresu wypowiedzenia jest zależna od czasokresu zatrudnienia pracownika 
liczonego od daty nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania, który w przypad-

 
2
ku powódki przekroczył 3 lata, Sąd Wojewódzki potwierdził stanowisko Sądu pierw-
szej instancji, iż okres wypowiedzenia jej umowy o pracę wynosił 3 miesiące, co wy-
nika z regulacji art. 36 § 1 pkt 3 KP. 
W kasacji strona pozwana podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego - 
art. 328 § 2 KPC - przez nieustosunkowanie się do apelacyjnych zarzutów o ko-
nieczności stosowania do rozpoznawanej sprawy przepisów art. 61, 89 i 116 KC w 
związku z art. 300 KP, a także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 36 § 1 KP. 
Zdaniem skarżącego, przepisy Kodeksu pracy nie określają zasad obliczania „termi-
nów zatrudnienia”, od których zależy długość okresów wypowiedzenia, dlatego znaj-
dują zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego „o składaniu oświadczeń woli (art. 61 
KC), terminach i warunku zawieszającym (art. 116 i 89 KC)”. Przez okres zatrudnie-
nia u danego pracodawcy należy rozumieć okres od zawarcia umowy o pracę do 
dnia złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, a nie do dnia, w którym 
przypada termin rozwiązania umowy o pracę. W dacie wypowiedzenia powódka nie 
miała jeszcze „3 letniego okresu wypowiedzenia. Okres ten upływał w dniu 
20.III.1998 r., a oświadczenie o wypowiedzeniu zostało złożone 26.II.1998 r.”. 
 
 
 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z treścią art. 36 § 1 KP długość okresów wypowiedzenia umowy o 
pracę zawartej na czas nie określony jest uzależniona od okresu zatrudnienia u da-
nego pracodawcy i wynosi: 
1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy, 
2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy, 
3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata. 
Na tle przytoczonego przepisu mogą wystąpić kontrowersje dotyczące do-
puszczalności wliczania okresu wypowiedzenia do okresu zatrudnienia u danego 
pracodawcy, który wpływa na wymiar okresu wypowiedzenia umowy o pracę na czas 
nie określony. Z jednej strony o długości okresu wypowiedzenia decyduje cały okres 
zatrudnienia u danego pracodawcy, ponieważ co do zasady wymiar okresów wypo-
wiedzenia jest uzależniony od stażu zatrudnienia u tego pracodawcy. Natomiast 
skarżący utrzymuje, że zakładowy staż pracy, od którego zależy długość okresu wy-
powiedzenia, określa jedynie okres zatrudnienia u danego pracodawcy liczony do 

 
3
daty złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę (art. 61 KC w związku 
z art. 300 KP). Na takie rozumienie może wskazywać użycie w art. 36 § 1 pkt 1-3 KP 
zwrotu „był zatrudniony”, w czym upatruje się uzasadnienia twierdzenia o uzależnie-
niu kodeksowych okresów wypowiedzenia od długości zakładowego stażu pracy, jaki 
pracownik osiągnął u danego pracodawcy do dnia złożenia oświadczenia woli o wy-
powiedzeniu umowy o pracę. 
W ocenie Sądu Najwyższego w tym składzie orzekającym nie ma jakichkol-
wiek podstaw prawnych dla poszukiwania rozwiązania postawionej kwestii w przepi-
sach Kodeksu cywilnego, które z mocy art. 300 KP stosuje się do stosunku pracy 
odpowiednio i tylko w sprawach nie unormowanych przepisami prawa pracy. W 
szczególności skarżący nie wskazał przyczyn, dla których do wypowiedzenia umowy 
o pracę dopuszczalne byłoby stosowanie art. 89 KC, dotyczącego uzależnienia 
powstania lub ustania skutków czynności prawnej od zdarzenia przyszłego i nie-
pewnego (warunku). Wypowiedzenie umowy o pracę, będące bez wątpienia czynno-
ścią prawną, wywołuje skutek prawny w postaci rozwiązania umowy o pracę z upły-
wem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). W tym rozumieniu rozwiązanie umowy 
o pracę za wypowiedzeniem następuje wprawdzie w przyszłości, jednakże nie jest 
zdarzeniem niepewnym, skoro z upływem okresu wypowiedzenia definitywnie kończy 
stosunek pracy. Niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego o dopuszczalności sto-
sowania przy określeniu stażu pracy u danego pracodawcy, wpływającego na dłu-
gość okresu wypowiedzenia, przepisu o warunku zawieszającym (116 § 1 KC). Tezy 
tej skarżący w żaden sposób nie uzasadnia - poza ogólnikowym stwierdzeniem, że 
„kodeks pracy nie reguluje zasad obliczania terminów”. Tymczasem określenie stażu 
pracy u danego pracodawcy, jak i długości okresów wypowiedzenia umowy o pracę 
na czas nie określony należy do wyraźnej regulacji prawa pracy (art. 30 § 21 i 32 § 2 
w związku z art. 36 § 1 KP), dlatego brak jest podstawy prawnej dla dopuszczenia 
cywilnoprawnej ingerencji w domenę objętą przepisami prawa pracy ( a contrario z 
art. 300 KP). 
Nie ma żadnego uzasadnienia prawnego założenie, że staż zatrudnienia u 
danego pracodawcy znaczy co innego niż okres trwający od chwili nawiązania sto-
sunku pracy do jego ustania (rozwiązania), które w przypadku wypowiedzenia 
umowy o pracę następuje z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). Trafny 
jest argument wskazany w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 kwiet-
nia 1979 r., I PZP 33/78 (OSNC 1979 z. 10, poz. 188), że żaden przepis Kodeksu 

 
4
pracy nie daje podstawy do odmiennego traktowania okresu wypowiedzenia, który 
jest okresem zatrudnienia, oraz innych okresów pracy pracownika u danego praco-
dawcy. Wszystko to powoduje, że o długości przewidzianych w art. 36 § 1 KP okre-
sów wypowiedzenia decyduje okres zatrudnienia u danego pracodawcy, który obej-
muje cały staż zatrudnienia u tego pracodawcy, liczony od dnia zawarcia umowy o 
pracę do daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). 
Mając powyższe na uwadze, kasację oddalono na podstawie art. 39312 KPC. 
========================================