I OSK 968/22

I OSK 968/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Skiba
Jolanta Rudnicka /przewodniczący/
Piotr Niczyporuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wa 288/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-07-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant: sekretarz sądowy Edyta Cichecka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 288/21 w sprawie ze skargi I. B. i Z. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 grudnia 2020 r. nr 4275/2020 w przedmiocie odmowy zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 288/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I instancji"), na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę I. B. i Z. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda", "Organ") z 9 grudnia 2020 r. nr 4275/2020 w przedmiocie odmowy zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyły I. B. i Z. P.
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2021 r. - Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną I. B., gdyż nie wystąpiła ona z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie wyroku z dnia 30 lipca 2021 r.
W związku z powyższym do rozpoznania pozostała skarga kasacyjna wniesiona w imieniu Z. P. (dalej: "Skarżąca kasacyjnie", "Strona").
Skarżąca kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:
1. art. 136 ust. 1 i ust 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 poz. 1899 ze zm., dalej: "u.g.n."), poprzez błędne uznanie, że grunt stanowiący przedmiot postępowania w niniejszej sprawie - to jest część działki oznaczonej ewidencyjnie nr [...] z obrębu [...], jako projektowana działka oznaczona ewidencyjnie nr [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m2, objęta księgą wieczystą KW Nr [...], został użyty w całości - wyłącznie na cel określony w umowie - akcie notarialnym z 19 października 1973 r. o jego przejęciu, to jest budowę osiedla mieszkaniowego "[...]" i ulic miejskich zgodnie z decyzjami o lokalizacji inwestycji nr [...] i nr [...] z 5 kwietnia 1972 r., jak również poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku bezpodstawnego uznania przez Sąd I instancji tezy o zrealizowaniu wskazanego powyżej celu wywłaszczenia na całym obszarze nieruchomości, że nieruchomość ta nie okazała się zbędna w aspekcie celu jej przejęcia, w konsekwencji czego nie podlega, w jakiejkolwiek części - zwrotowi na rzecz spadkobierców byłych właścicieli tej nieruchomości;
2. art. 137 ust. 1 u.g.n. poprzez błędne uznanie, że realizacja publicznego celu przejęcia nieruchomości pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]" i ulic miejskich zgodnie z decyzjami o lokalizacji inwestycji nr [...] i nr [...] z 5 kwietnia 1972 r. została przeprowadzona i - w szczególności - zakończona, na całym gruncie, objętym niniejszym postępowaniem, w tym - w szczególności na części gruntu, na którym znajduje się nieużytkowany pawilon kwiaciarni, jak również na części gruntu pozostającym nieużytkiem, a także na części gruntu, pokrytym nawierzchnią z kostki betonowej, będącym elementem struktury stricte miejskiej, nie zaś częścią jakiegokolwiek osiedla, na którym w terminach wskazanych w tym przepisie;
3. art. 137 ust. 2 u.g.n. poprzez niezastosowanie dyspozycji tego przepisu w odniesieniu do części gruntu, objętego niniejszym postępowaniem, na którym nigdy nie został zrealizowany zadeklarowany 1973 r. cel publiczny, to jest budowa osiedla mieszkaniowego.
II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie wyjaśnienie w dostatecznym zakresie, w treści uzasadnienia do zaskarżonego wyroku istotnych okoliczności podnoszonych w treści skargi do, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, to jest: nieustalenie, w sposób jednoznaczny, na jakiej dokładnie części wywłaszczonej nieruchomości doszło do realizacji celu wywłaszczenia, określonego jako budowa osiedla mieszkaniowego "[...]" i ulic miejskich zgodnie z decyzjami o lokalizacji inwestycji nr [...] i nr [...] z 5 kwietnia 1972 r., a w konsekwencji;
- nieustalenie, na jakiej części wywłaszczonej nieruchomości nie doszło do realizacji wskazanego powyżej celu wywłaszczenia;
- przyjęcie, że sposób "zagospodarowania" działki nr [...], o powierzchni [...] m², przed dniem złożenia wniosków o zwrot nieruchomości (7 maja 2001 r. oraz 21 maja 2001 r.) poprzez zlokalizowanie na tym terenie, przeniesionego następnie, w 1994 r., nieużytkowanego obecnie - od co najmniej dwóch lat - pawilonu handlowego (kwiaciarni), w związku z budową w miejscu pierwotnego usytuowania pawilonu - stacji paliw, pozostaje w związku z realizacją inwestycji, będącą "budową osiedla mieszkaniowego";
- przyjęcie, że sposób "zagospodarowania" wskazanej powyżej działki nr [...], w zakresie wskazanym powyżej oraz poprzez ułożenie kostki brukowej i zlokalizowanie, po upływie dwudziestu czterech lat od przejęcia gruntu, "szczątkowej" zieleni - ogółem - na ok. 20 % powierzchni tej działki, pozostaje tożsamy z "budową osiedla mieszkaniowego", na całości gruntu tej działki;
- przyjęcie, że budowa pawilonu techniczno-administracyjnego, rozpoczęta w 1994 r., a zatem po upływie przeszło szesnastu lat od przejęcia gruntu, pozostaje w zawiązku z potrzebą przejęcia gruntu w 1973 r., na cel zdefiniowany w treści decyzji wywłaszczeniowej;
- zignorowanie treści załącznika graficznego dołączonego do planu realizacyjnego zagospodarowania terenu I etapu realizacji [...] zatwierdzonego decyzją z 12 września 1973 roku (UA.AR.- 777/73), z którego wynika, że na gruncie objętym wywłaszczeniem nie zostały zaplanowane jakiekolwiek przedsięwzięcia, pozostające w związku z budową osiedla mieszkaniowego "[...]", które to uchybienia miały istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.
Wobec powyższego Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania, w zakresie objętym zaskarżeniem w treści niniejszej skargi, poprzez uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Nadto, wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.
Przechodząc dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 141
§ 4 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie - w dostatecznym zakresie - w treści uzasadnienia do zaskarżonego wyroku istotnych okoliczności podnoszonych w treści skargi do Sądu
I instancji, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 - dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA").
Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09 - źródło CBOSA). Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13 - źródło CBOSA).
Skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia w dostatecznym zakresie wskazanych istotnych okoliczności podnoszonych w treści skargi do Sądu I instancji, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi.
Należy stwierdzić, że nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że Sąd I instancji odniósł się w uzasadnieniu do ww. okoliczności. Uznanie przez Stronę poczynionych przez Sąd I instancji wywodów w tym zakresie za niedostateczne nie jest tożsame z ich brakiem. Ocenianie ich jako niedostatecznych stanowi w istocie rzeczy polemikę z wywodami Sądu I instancji, a nie wywód wskazujący na wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać za niezasadny.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że za pomocą tych zarzutów Skarżąca kasacyjnie kwestionuje ustalenia stanu faktycznego. Tak skonstruowane zarzuty nie mogą jednak odnieść zamierzonego skutku.
Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego nie może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia: 18 maja 2022 r., sygn. akt II FSK 302/22, 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 186/13; 6 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2724/14 - źródło CBOSA). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że sąd przyjął nieprawidłowo ustalony stan faktyczny za podstawę orzekania, co skutkowało naruszeniem przepisu prawa materialnego przez jego nieprawidłowe zastosowanie, to powinna w skardze kasacyjnej podnieść zarzuty naruszenia przepisów postępowania wykazując wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie.
Biorąc jednak pod uwagę pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, (ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzuty merytorycznie i dokonał kontroli wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego mając na uwadze stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji jako podstawa orzekania.
Oceniając następnie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przedstawione w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one nieusprawiedliwione. W wyniku analizy akt sprawy oraz podniesionych zarzutów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny podziela ustalenia Sądu I instancji, że sposób zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, jaki funkcjonował w dacie zgłoszenia żądania jej zwrotu, wyłaniający się ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego - obejmującego m.in. poza planami realizacyjnymi także dokumentację zdjęciową terenu z lat 1982-2005, przywoływaną przez Organ opinię fotogrametry, dokumentację z oględzin nieruchomości - mieści niewątpliwie w realizacji celu wywłaszczenia wskazanego akcie notarialnym z dnia 19 października 1973 r. W odniesieniu zaś do wzniesionego na niej w latach dziewięćdziesiątych pawilonu handlowego - kwiaciarni, wskazać należy, że stanowi to przejaw dopuszczalnej prawem modyfikacji, a nie jakościowej zmiany, określonego w sposób ogólny celu jakim była budowa zespołu mieszkaniowego (osiedla). Nie sposób bowiem na etapie realizacji tak dużej i rozłożonej w czasie inwestycji uniknąć modyfikacji pierwotnych jej założeń, dostosowując ją niejako do zmieniających się potrzeb mieszkańców.
Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko, że o zmianie celu wywłaszczenia można zatem mówić tylko w przypadku, gdy następuje zmiana funkcji wywłaszczonego terenu i ma ona charakter trwały. Pogląd ten konsekwentnie podtrzymywany jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1862/16; zob. także m. in. wyroki NSA: z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 180/07; z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2052/10; z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1842/15 - źródło CBOSA). Decydującym jest bowiem fakt użytkowania przedmiotowych nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 697/10; z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1324/06; z dnia 17 czerwca 2011 r. I OSK 1433/10; z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1537/09; z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 300/08; z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 600/09 - źródło CBOSA).
Skoro celem wywłaszczenia było przeznaczenie nieruchomości pod budowę zespołu mieszkaniowego "[...]" i ulic miejskich, zgodnie z decyzjami o lokalizacji inwestycji nr [...] i [...] z 5 kwietnia 1972 r. to organ nie musiał ustalać czy wywłaszczona działka miała podlegać jakiemuś szczególnemu, konkretnemu zagospodarowaniu. Wystarcza stwierdzenie, iż wywłaszczony teren został zagospodarowany jako fragment tego osiedla mieszkaniowego (budowę zespołu mieszkaniowego) czy to pod zabudowę, czy pod infrastrukturę techniczną czy m.in. pod tereny zielone. Jak trafnie wskazuje przywoływane orzecznictwo, że w przypadku realizacji takiej inwestycji jak osiedle mieszkaniowe, o wykorzystaniu na cel wywłaszczenia świadczy nie tylko zabudowanie budynkami mieszkaniowymi, ale także wszelkimi innymi obiektami, które są potrzebne dla osiedla. O wykorzystaniu na cel wywłaszczenia może także świadczyć inne niż zabudowa zagospodarowanie, w tym pozostawienie terenów zielonych. W przypadku realizacji dużej inwestycji na poszczególnych etapach może dochodzić do zmian w projektach zagospodarowania poszczególnych części terenu, stanowiących o realizacji osiedla (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2600/14; zob. wyroki NSA: z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1519/14; z dnia 31 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1793/21 - źródło CBOSA). Słusznie też wskazano, że przeznaczenie terenów na budowę osiedla mieszkaniowego dotyczy nie tylko zabudowy stricte mieszkaniowej ale całej infrastruktury osiedla.
Pogląd powyższy podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym, wychodząc z założenia, że dopuszczalna modyfikacja celu wywłaszczenia obejmuje sytuacje, w której ta "nowa" inwestycja mieści się w celu uzasadniającym wywłaszczenie, czyli nie prowadzi do jakościowej zmiany jego charakteru. Podobnie w tych kwestiach wypowiadał się również Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 846/13 (źródło CBOSA), w którym stwierdził, że zmiany celu wywłaszczenia nie oznacza modyfikacja projektu zagospodarowania terenu polegająca na dostosowaniu jej do potrzeb inwestora. Osiedle mieszkaniowe jest pewnym, swego rodzaju, mikroorganizmem urbanizacyjnym, który rządzi się zasadami, uwzględniającymi potrzeby jego mieszkańców. Z tego względu nie można również – co do zasady – wykluczyć możliwości, by na terenie osiedlowym, pierwotnie przeznaczonym pod zieleń lub mającym tzw. charakter rekreacyjny, w przyszłość powstał np. jakiś obiekt bardziej obecnie potrzebny jego mieszkańcom. Takim zaś obiektem bez wątpienia pozostaje pawilon handlowy – kwiaciarnia zlokalizowana na działce ew. nr [...] z obrębu [...] (projektowana działka nr [...] o pow. [...] m²). Skoro zatem na nieruchomości, której zwrotu oczekiwali następcy prawni poprzednich właścicieli nieruchomości, na dzień zgłoszenia w tym względzie żądania cel wywłaszczenia został zrealizowany, nie zaistniał objęty hipotezą normy prawnej zwartej w art. 136 ust. 3 u.g.n. stan jej "zbędności na cel wywłaszczenia", a tym samym brak było podstaw do uwzględnienia owego żądania. Odmawiając zatem w tych uwarunkowaniach jej zwrotu organ administracji pierwszej instancji nie naruszył ww. przepisu. W konsekwencji czego nie naruszył go także utrzymując jego decyzję w mocy Wojewoda, co zasadnie zaaprobował Sąd I instancji. Jednocześnie wobec realizacji w obszarze przedmiotowej nieruchomości przywołanego celu jeszcze przed wejściem w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami (a więc przed 1 stycznia 1998 r.) i przed złożeniem wniosku o jej zwrot, traci na znaczeniu kwestia terminów w jakich poszczególne prace inwestycyjne były na niej realizowane. Zbędne było zatem w tym stanie rzeczy badanie czy decyzje lokalizacyjne, które legły u podstaw przejęcia własności na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o odnośny akt notarialny zachowały swoją moc.
Mając na względzie powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że cel wywłaszczenia określony w akcie notarialnym z dnia 19 października 1973 r. [...] został zrealizowany na obszarze całej nieruchomości zgodnie z właściwymi w tym zakresie normami prawnymi i brak jest podstaw do wnioskowanego zwrotu nieruchomości.
Wobec powyższego uznać należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 136 ust. 1 i 3 oraz art. 137 ust. 1 i 2 u.g.n. są niezasadne.
Niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej zarówno procesowych jak i materialnoprawnych sprawia, że Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.