I OSK 918/23

I OSK 918/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Wesołowska /sprawozdawca/
Piotr Niczyporuk
Piotr Przybysz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
III SA/Kr 581/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-10-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Dominik Więckowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 581/22 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane i zobowiązanie do ich zwrotu oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 października 2022 r. III SA/Kr 581/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B.S. (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (Kolegium) z [...] lutego 2022 r., znak [...] w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane i zobowiązania do ich zwrotu.
Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji skargą kasacyjną w całości zarzucając mu :
I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez jego błędną wykładnię i w efekcie wadliwe zastosowanie wskutek przyjęcia, iż świadczenia uzyskane przez Skarżącą od syndyka miały charakter świadczeń nienależnie pobranych oraz, że zwrot świadczeń z funduszu alimentacyjnego winien mieć miejsce również wówczas gdy alimenty uzyskane w toku egzekucji dotyczą okresu niepokrywającego się z okresem za który wypłacone zostały świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a w konsekwencji wadliwe oddalenie skargi w sytuacji, gdy brak było podstaw do zastosowania wskazanego przepisu,
II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy w treści rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji Kolegium nie wskazano podstawy prawnej uznania świadczenia objętego zobowiązaniem do zwrotu za świadczenie nienależnie pobrane, tj. nie wskazano precyzyjnej podstawy prawnej (litery) przepisu,
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Kolegium została wydana przy dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom prawidłowego wnioskowania oraz dowolnej ocenie dowodów, której konsekwencją było dowolne uznanie, że świadczenie pobrane przez Skarżącą wyczerpuje znamiona świadczenia nienależnie pobranego, jak również, że Skarżąca świadomie pobrała nienależne jej świadczenie z funduszu alimentacyjnego,
3) art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, do zarzutu przestawionego przez pełnomocnika Skarżącej w piśmie z 22 czerwca 2022 r., przy wskazaniu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był związany jedynie zarzutami przedstawionymi w skardze,
4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. k.p.a., poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Organu II instancji naruszała zasadę dwuinstancyjności postępowania, wskutek oparcia jej na odmiennej podstawie prawnej niż Organ I instancji oparł swoją decyzję.
Wskazując na podniesione zarzuty, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., Skarżąca wniosła o :
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie,
2) zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych,
3) przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia według norm przepisanych, oświadczając, iż wskazane wynagrodzenie nie zostało wypłacone dotychczas zarówno w całości, jak i w części.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Przed ustosunkowaniem się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Organy obu instancji uznały za nienależnie pobrane świadczenie przyznane Skarżącej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa (Prezydent) z [...] października 2020 r. wypłacone z Funduszu Alimentacyjnego w okresie od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. w łącznej kwocie 3600 zł na dzieci D.F., W.F. oraz K.F.
Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów było ustalenie, że syndyk masy upadłości w grudniu 2020 r. przekazał Skarżącej kwotę alimentów w wysokości 20717,34 złotych. W ocenie organów obu instancji, skoro Skarżąca uzyskała alimenty bezpośrednio od syndyka w grudniu 2020 r., świadczenia pobrane przez nią z Funduszu Alimentacyjnego uznać należy za nienależnie pobrane.
Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 12, art. 2 pkt 10 i pkt 7, art. 23, art. 24, art. 25 i art. 29 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 887 ze zm., dalej: "ustawa.") zaś Kolegium art. 12, art. 2 pkt 7, art. 23, art. 24, art. 25 i art. 28 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę podzielił ustalenia faktyczne organów i dokonaną przez nie ich ocenę prawną.
W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego, co obliguje Sąd kasacyjny do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów opartych na drugiej podstawie kasacyjnej.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a, którego Skarżąca upatruje w niewskazaniu precyzyjnej podstawy prawnej uznania świadczenia za nienależnie pobrane, to jest w niewskazaniu odpowiedniej litery przepisu przywołanego jako podstawa prawna (pkt II.1 petitum skargi kasacyjnej).
Sąd kasacyjny dostrzega, że wskazując podstawy prawne rozstrzygnięcia organy obu instancji powołały jedynie art. 2 pkt 7 ustawy, dostrzega również, że przepis ten dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne.
Niniejsza sprawa, co nie było sporne na żadnym etapie postępowania zarówno administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego, dotyczyła uznania świadczeń wypłaconych Skarżącej w okresie od 1 października 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. za nienależnie pobrane z uwagi na otrzymanie przez nią w grudniu 2020 r. kwoty 20.717,43 złote tytułem alimentów od syndyka masy upadłości podmiotu zobowiązanego do alimentacji. Sąd kasacyjny podkreśla, że Skarżąca nie kwestionowała ani otrzymania w tym okresie świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego na podstawie decyzji z [...] października 2020 r. ani też otrzymania wskazanej wyżej kwoty od syndyka. Oznacza to, że stan faktyczny sprawy odpowiadał dyspozycji art. 2 ust. 7 pkt 6 ustawy, co oznacza, że organy obu instancji nie naruszyły art. 6 k.p.a. – działały bowiem na podstawie prawa. Nie można zatem postawić Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na skutek niedostrzeżenia powyższego naruszenia.
Stawiając zarzut objęty punktem II.2 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca dąży do wykazania, że organy obu instancji błędnie przyjęły, że pobrane przez nią świadczenie uznać należy za nienależnie pobrane, jak również – że świadomie pobrała nienależne jej świadczenie z funduszu alimentacyjnego.
Ustosunkowanie się do powyższego zarzutu wymaga uprzedniego odniesienia się do zarzutu naruszenia prawa materialnego to jest art. 2 pkt 7 ustawy.
Sąd kasacyjny wskazuje, że Skarżąca zarzucając wydanie decyzji bez podstawy prawnej z uwagi na przywołanie wyłącznie art. .2 pkt 7 ustawy, który zawiera sześć podpunktów stanowiących odrębną podstawę uznania wypłaconych świadczeń za nienależnie pobrane nie wyjaśniła w petitum skargi kasacyjnej jaki w jej ocenie konkretnie przepis naruszył Sąd Wojewódzki. Również w uzasadnieniu zarzutu Skarżąca skupia się wykazaniu, że ustawodawca obowiązek zwrotu łączy nie tylko z samym pojęcie "nienależnego świadczenia" lecz "świadczenia nienależnie pobranego".
Rację ma Skarżąca kasacyjnie podnosząc, że w orzecznictwie sądowoadministracjynym ukształtował się pogląd, że "nienależne świadczenie" jest pojęciem obiektywnym i występuje między innymi wówczas, gdy świadczenie zostaje wypłacone bez podstawy prawnej lub gdy taka podstawa odpadła. Zatem pojęcie to nie nawiązuje do świadomości i woli jakiejkolwiek osoby. Natomiast "świadczenie nienależnie pobrane" to świadczenie pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zawinionego zaniechania). W orzecznictwie sądowym przyjęte zostało stanowisko, że nie można uznać pobranych świadczeń za nienależne, jeżeli strona przyjmowała je bez świadomości, że jej się nie należały. Przyjmuje się zatem, że obowiązek obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też tej osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań, dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczenia. Zatem dla prawidłowego ustalenia istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia decydujące znaczenie ma świadomość osoby pobierającej świadczenie (vide: wyrok NSA z 9 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1065/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, także pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu). Analiza art. 2 pkt 7 ustawy prowadzi do wniosku, że w przypadkach wymienionych w art. 2 pkt 7 lit. a, b, d, f, g ustawy dotyczących konkretnych okoliczności faktycznych, przesłanka subiektywna w postaci świadomości świadczeniobiorcy jest relewantna z uwagi na ich istotę i konstrukcję (wyrok NSA z 18 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1409/20). Jednak wbrew stanowisku Skarżącej Sąd Wojewódzki nie naruszył przywołanych przez nią przepisów postępowania podzielając stanowisko organów, co do zaistnienia w sprawie podstaw do uznania, że pobrała ona nienależnie świadczenia wypłacone jej z Funduszu Alimentacyjnego.
Świadczenia przyznane zostały Skarżącej decyzją z [...] października 2020 r., w treści której wprost pouczono ją o obowiązku zgłoszenia zamian mających wpływ na prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w tym w szczególności o obowiązku poinformowania organu o otrzymaniu od dłużnika zaległych lub bieżących alimentów (k. 45 akt administracyjnych).
Oświadczeniem z tego samego dnia Skarżąca zobowiązała się do poinformowania Prezydenta o wszystkich zmianach dotyczących alimentów pobranych z Wojskowego Biura Emerytur oraz syndyka masy upadłości. Co istotne, w oświadczeniu tym Skarżąca wskazała również, że została poinformowana, żnie może pobierać alimentów z przywołanych wyżej instytucji.
W grudniu 2020 r. Syndyk przekazał Skarżącej kwotę 20.717,43 złote tytułem alimentów. Skarżąca w piśmie z 15 stycznia 2021 r. wskazała, ze nie pobrała żadnych świadczeń od syndyka ani od dłużnika w okresie od września 2020 r. do dnia złożenia oświadczenia.
Skoro już w decyzji z [...] października 2020 r. Skarżąca poinformowana została o konieczności informowania organów o otrzymaniu od dłużnika zaległych lub bieżących alimentów a w oświadczeniu z tej samej daty zobowiązała się do informowania organu o wszystkich zmianach dotyczących alimentów pobranych m.in. od syndyka nie sposób przyjąć, by nie wiedziała o konieczności poinformowania organów o otrzymaniu alimentów. Co istotne, Skarżąca już po otrzymaniu od w grudniu 2020 r. od syndyka kwoty 20.717,43 złotych tytułem alimentów w styczniu 2021 r. oświadczyła, że nie pobrała od syndyka ani od dłużnika żadnych świadczeń od września 2020 r.
Skarżąca miała zatem świadomość o konieczności informowania organów o otrzymaniu zaległych lub bieżących alimentów, którego to obowiązku nie dopełniła, miała również świadomość, że nie może pobierać alimentów m.in. od syndyka.
Skarżąca podkreślała, że alimenty otrzymane przez nią w toku egzekucji dotyczą okresu niepokrywającego się z okresem, za który wypłacone zostały świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Odnosząc się do tej argumentacji Sąd kasacyjny przypomina, że art. 2 pkt 7 lit. d) ustawy, do dnia 31 grudnia 2011 r. przewidywał, że ilekroć w ustawie mowa jest o nienależnie pobranym świadczeniu - oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała alimenty.
Na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. Nr 205, poz. 1212) przywołany przepis otrzymał brzmienie : ilekroć w ustawie mowa jest o nienależnie pobranym świadczeniu - oznacza to świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała, niezgodnie z kolejnością określoną w art. 28, zaległe lub bieżące alimenty, do wysokości otrzymanych w tym okresie alimentów.
W świetle brzmienia cytowanego przepisu obowiązującego od 1 stycznia 2012r., a zatem również w dacie otrzymania przez Skarżącą alimentów od syndyka oraz w dacie rozpoznawania spawy przez organy obu instancji, dla uznania za nienależnie pobrane świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego bez znaczenia pozostawał okres, za jaki strona otrzymała alimenty. Istotny jest sam fakt, że strona w okresie, w którym otrzymywała świadczenie z funduszu alimentacyjnego, otrzymała również alimenty. Nie ma natomiast znaczenia, czy są one wypłacane za miesiące bieżące, czy za miesiące poprzednie.
Zatem zarzut objęty punktem II.2 petitium skargi kasacyjnej jak również powiązany z nim zarzut objęty punktem I petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadny.
W zarzucie objętym punktem II. 3 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a w związku z art. 134 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutu postawionego w piśmie z 22 czerwca 2022 r. Zarzut ten nie został szerzej wyjaśniony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Skarżąca nie wskazała jednostki redakcyjnej art. 134 p.p.s.a. pomimo że zawiera on dwa paragrafy o różnej treści normatywnej – w świetle pierwszego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a zaś w świetle drugiego - Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W tym zakresie zatem zarzut uchyla się spod kontroli kasacyjnej .
Następnie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Wszystkie powyższe elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy, stanowiska Skarżącej i Kolegium. Następnie wyjaśnił z jakich przyczyn podziela stanowisko Kolegium co zaistnienia w sprawie podstaw dla uznania, że Skarżąca nienależnie pobrała świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego, w konsekwencji zobowiązana jest do ich zwrotu. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sytuacje te nie zaistniały w sprawie.
Analizując treść uzasadnienia wyroku uznać należy, że faktycznie, Sąd nie odniósł się do argumentacji zawartej w punkcie II pisma pełnomocnika Skarżącej z 22 czerwca 2022 r., dotyczącej braku "korelacji pomiędzy rozstrzygnięciem organu drugiej i pierwszej instancji z uwagi na rozbieżności w przywołanej podstawie prawnej". Uchybienie to jednak uznać należy za niemające wpływu na wynik sprawy.
W zarzucie objętym punktem II.4 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuca sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Organu II instancji naruszała zasadę dwuinstancyjności postępowania, wskutek oparcia jej na odmiennej podstawie prawnej niż Organ I instancji oparł swoją decyzję.
Prawdopodobnie na skutek omyłki pisarskiej, w petitum skargi kasacyjnej nie powiązaniu zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a z żadnym przepisem k.p.a., dopiero w uzasadnieniu wskazano, że opisywane w tym zarzucie uchybienie narusza w sposób rażący zasadę dwuinstancyjności postępowania wynikającą z art. 15 k.p.a.. Co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej i nie ma ani możliwości ani obowiązku domniemywania ich treści. Jednak w niniejszej sprawie treść zarzutu możliwa jest do zrekonstruowania z uwagi na sposób sformułowania uzasadnienia, co uprawnia do ustosunkowania się do niego.
Naruszenia zasady dwuinstancyjności Skarżąca upatruje we wskazaniu w decyzji organu pierwszej instancji jako podstawy prawnej m.in. art. 29 ustawy, zaś w decyzji Kolegium – art. 28 ustawy.
Sąd kasacyjny również powyższą rozbieżność dostrzega. Rzeczywiście, art. 29 ustawy dotyczy kwestii związanych ze zmianą wysokości alimentów w okresie na który przyznano świadczenie z Funduszu Alimentacyjnego, zaś art. 28 ustawy – kolejności zaspokajania należności od dłużnika alimentacyjnego. Jednak sam fakt oczywiście błędnego przywołania w podstawie prawnej decyzji Prezydenta art. 29 ustawy nie może stanowić podstawy dla stwierdzenia, że organ pierwszej instancji rozpoznał inną sprawę niż organ drugiej instancji. Zwrócić należy uwagę, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji przywołane zostało brzmienie art. 28 ust. 1 ustawy, które odniesiono następnie do stanu faktycznego sprawy. Analogicznie postąpiło Kolegium (por. rozważania zawarte na stronie 6-7 uzasadnienia decyzji). Zatem organy obu instancji rozpoznały tę samą sprawę administracyjną.
Skarżąca zwracała również uwagę na przywołanie przez Prezydenta w podstawie prawnej decyzji art. 2 pkt 10 ustawy. Sąd kasacyjny podziela stanowisko Skarżącej kasacyjnie, że przywołanie przez Prezydenta owego przepisu miało na celu wyjaśnienie właściwości organu pierwszej instancji, z tego też powodu brak było podstaw do przywoływania go w decyzji Kolegium.
Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.