Pełny tekst orzeczenia I OSK 858/23

I OSK 858/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Skiba /sprawozdawca/
Marek Stojanowski /przewodniczący/
Piotr Przybysz
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Kr 178/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-05-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 615
art. 17 ust. 1
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Marek Szwed-Lipiński po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 178/22 w sprawie ze skargi R.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 maja 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 178/22, oddalił skargę R.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R.M. zaskarżając wyrok w całości.
Na podstawie np. 174 pkt 1) p.p.s.a. zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy art. 65 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (dalej kc) w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w przedmiocie dokonywania wykładni oświadczenia woli Skarżącego z dnia 13.07.2021 r. w zakresie osoby, jaka miała doznać wypadku w 2015 r., w konsekwencji czego Sąd I instancji uznał, że Skarżący nie wypełnił przesłanek z art. 17 ust. 1 i brak jest podstaw do przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad Z.M., podczas gdy zastosowanie reguł wykładni oświadczenia woli wskazanych w art. 65 § 1 kc doprowadziłoby do ustalenia, że wypadkowi w 2015 r. uległa Z.M., a nie Skarżący oraz, że przyczyną rezygnacji Skarżącego z zatrudnienia była konieczność sprawowania opieki nad matką Z.M., nie zaś wypadek, jakiemu rzekomo miał ulec Skarżący.
Na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie pominięcia zarówno przez organy administracji publicznej I i II instancji jak i przez Sąd I instancji informacji zawartej w:
1) arkuszu pomocniczym do wywiadu środowiskowego z dnia 13.07.2021 r. co do wskazania, że zakres sprawowanej opieki uniemożliwia podjęcie zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy;
2) arkuszu pomocniczym do wywiadu środowiskowego z dnia 13.07.2021 r. co do wskazania, że pozostałe osoby zobowiązane do alimentacji są w stanie sprawować opiekę w sposób bezpośredni, czy też poprzez zabezpieczenie usługi na rzecz osoby wymagającej opieki, które odciążyłyby osobę sprawującą opiekę i pozwoliły jej na częściowe podjęcie zatrudnienia, na co wskazano odpowiedź przeczącą- "NIE"
3) oświadczenia Skarżącego z dnia 05.08.2021 r. co do czasu trwania sprawowania opieki nad matką Z.M., przyczyn zaistnienia konieczności sprawowania opieki, zakresu tej opieki;
4) pkt 7 Orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 31.08.2018 r. co do wymagania przez Z.M. stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością stałej egzystencji; co przedłożyło się na błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie w zakresie:
a) uznania przez Organy oraz Sąd I instancji, że zakres opieki jaką sprawuje Skarżący umożliwia mu podjęcie zatrudnienia;
b) uznania, iż Skarżący nie wskazał okoliczności, dla których pozostali członkowie rodziny mogliby zostać zwolnieni z obowiązku alimentacyjnego na rzecz matki;
c) przyczyn rezygnacji z zatrudnienia i jego niepodejmowania od 2015 r.;
d) prowadzenia przez Skarżącego wspólnego gospodarstwa wraz z rodzicami;
e) Wypadku Skarżącego w 2015 r. co w konsekwencji przesądziło o odmowie Skarżącemu prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego oraz oddalenia jego skargi przez WSA w Krakowie.
Mając na uwadze powyższe naruszenia, na podstawie art. 176 § pkt. 3 wnoszę o uchylenie zaskarżonego Wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Ponadto,
1. na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie;
2. na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów:
a) Karta Informacyjna leczenia szpitalnego Z.M. z 2015 r.
b) Arkusza pomocniczego do wywiadu środowiskowego z dnia 13.07.2021 r.
c) Oświadczenia Skarżącego z dnia 13.07.2021 r.
d) Oświadczenia Skarżącego z dnia 05.08.2021 r.
e) Orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Z.M. z dnia 31.08.2018 r. na okoliczność wypadku Z.M. w 2015r., rezygnacji Skarżącego z pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania nad Z.M. stałej i długotrwałej opieki przez Skarżącego w związku ze znacznie ograniczoną możliwością jej samodzielnej egzystencji, braku możliwości wypełniania przez rodzeństwo Skarżącego obowiązku alimentacyjnego względem matki
3. na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół zagadnienia prawidłowości odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo niepodejmowania przez niego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i opieki nad niepełnosprawną matką. Orzekające w sprawie Kolegium stwierdziło bowiem, że sprawowany zakres opieki nie wyklucza podjęcia przez skarżącego pracy zarobkowej. W ocenie organu zakres czynności wykonywanych w związku z opieką mieści się w ramach zwykłej, rodzinnej pomocy i nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia. Stanowisko to zostało podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku przywołanym na wstępie. Dodatkowo Sąd kontrolujący działalność Kolegium i wydane rozstrzygnięcie wskazał, że skarżący ma jeszcze troje rodzeństwa, na których ciążą obowiązki alimentacyjne wobec niepełnosprawnej i podkreślił, że rodzeństwo powinno wspomóc skarżącego w opiece, chociażby w drodze nakładów finansowych.
Mając powyższe na uwadze, na wstępie zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 17 ust. 1 z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 615 z późn. zm. dalej u.ś.r.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Niewątpliwie świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czy też tylko za gotowość do świadczenia czynności opiekuńczych, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Stąd też w judykaturze prezentowany jest pogląd, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres wykonywanej opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, gdyż realizacja tego celu nie jest możliwa bez powstrzymania się od podjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (zob. wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11 te i niżej przywołane orzeczenia publik. CBOSA). Normę art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (wyrok NSA z 18 października 2023 r., I OSK 1875/22, wyrok NSA z 12 lipca 2023 r., I OSK 1096/22, wyrok NSA z 23 października 2020 r., I OSK 1148/20).
Jak wynika z akt sprawy matka skarżącego (urodzona w 1938 r.) w dacie wydawania kwestionowanych decyzji posiadała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane przez Lekarza Orzecznika ZUS w dniu 31 sierpnia 2018r. W orzeczeniu stwierdzono, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 18 kwietnia 2018 r.
Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 13 lipca 2021 r. wynika, że skarżący zamieszkuje wspólnie z rodzicami. Mąż osoby wymagającej opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Matka skarżącego fizycznie jest w miarę możliwości i wieku osobą sprawną. Nie jest osobą leżącą, samodzielnie porusza się, nie jest cewnikowana, nie jest ubezwłasnowolniona. Pomoc skarżącego polega na przygotowywaniu posiłków, robieniu zakupów, sprzątaniu, podawaniu lekarstw, towarzyszeniu w wizytach lekarskich. Ostatnia aktywność zawodowa skarżącego (indywidualna działalność gospodarcza) miała miejsce w okresie 1 października 2010 r. do 30 września 2013 r., później był zarejestrowany jako bezrobotny.
Podkreślić trzeba, iż z akt sprawy nie wynika, aby matka skarżącego była osobą całkowicie niesamodzielną, leżącą. Jest sprawna ruchowo, w obrębie mieszkania porusza się samodzielnie. Nie jest cewnikowana, dokarmiana dożylnie, czy też ubezwłasnowolniona. Samodzielnie spożywa posiłki, samodzielnie korzysta z łazienki.
Niewątpliwie zatem taki zakres i rodzaj czynności opiekuńczych ogranicza, jednak nie uniemożliwia podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia przez skarżącego, chociażby w niewielkim zakresie. W znacznej części sprawowana przez skarżącego opieka nad matką sprowadza się bowiem do typowych czynności dnia codziennego związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego i nie powoduje konieczności sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną. Z kolei wykonywane wobec matki czynności stricte opiekuńcze (dawkowania i podawanie leków, pomoc w toalecie, smarowania maściami) należą do czynności tego rodzaju, że przy odpowiedniej organizacji dnia nie uniemożliwiają podjęcia aktywności zawodowej w określonym wymiarze i warunkach. Co do zasady nie jest zatem wykluczone ustalenie, że w rzeczywistości, mimo stwierdzonych dolegliwości osoby niepełnosprawnej, opieka nad nią nie musi być sprawowana w sposób ciągły lub długotrwały. W rozpoznawanej sprawie ustalono, na podstawie wywiadu środowiskowego udokumentowanego protokołem, sporządzonym przez uprawnionego pracownika socjalnego, w wymaganej formie, że pomiędzy niepodejmowaniem przez Skarżącego zatrudnieniem lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną matką nie istnieje związek przyczynowy, którą to ocenę Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał za prawidłową.
Zupełnie niezrozumiały jest przy tym zarzut naruszenia art. 65 § 1 k.c. Regulacja art. 65 k.c. dotyczy podstawowych kryteriów wykładni oświadczeń woli, a w zakresie paragrafu 1 odnosi się ogólnie do czynności prawnych. "Oświadczenie woli" jest terminem języka prawnego i nie pokrywa się z jego znaczeniem w języku potocznym. Zgodnie z art. 60 k.c. oświadczenie woli jest rozumiane jako szczególnego rodzaju zachowanie ludzkie, jeżeli wyraża wolę wywołania określonych skutków prawnych (red. Jerzy Ciszewski i Piotr Nazaruk w "Kodeks cywilny. Komentarz" LEX/el). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenia powyższego przepisu skarżący upatruje w dokonaniu błędnej wykładni jego oświadczenia woli z 13 lipca 2021 r. Z akt administracyjnych wynika, że w tej dacie został przeprowadzony z nim wywiad środowiskowy. Zaznaczyć należy, że w przypadku, gdy w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - do dyrektora centrum usług społecznych, o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 z późn. zm.), w celu weryfikacji tych wątpliwości (art. 23 ust. 4 u.ś.r.). Zatem wywiad środowiskowy jest podstawowym instrumentem prawnym pracownika, za pomocą którego ustala on sytuację faktyczną i prawną osoby ubiegającej się o świadczenie rodzinne, nie jest natomiast oświadczeniem woli w rozumieniu art. 65 §1 k.c.
W wywiadzie z 13 lipca 2021 r. zostało zawarte następujące sformułowanie (nota bene podpisane przez skarżącego) - "Nie pracuję zawodowo od 2015 r. z powody wypadku, który został zakwalifikowany jako 22% stałego ubytku na zdrowiu". Z tego zapisu protokołu nie wynika, że wypadkowi w tej dacie uległa Z.M., jak zdaje się wywodzić skarżący. Jeżeli jakieś informacje w wywiadzie środowiskowym zostały opisane w sposób niejasny lub nieprecyzyjny, skarżący miał prawo domagać się ich doprecyzowania przed podpisaniem protokołu, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. W tej sytuacji zarzucanie Sądowi wojewódzkiemu, że naruszył art. 65 § 1 k.c., gdyż nie skonfrontował z innymi dowodami jego twierdzeń zawartych w wywiadzie środowiskowym, nie znajduje uzasadnienia.
Jedynie na marginesie należy wskazać, że zgodnie z wnioskiem skarżącego z 1 marca 2021 r. organ ustalał czy spełnia on przesłanki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką, która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 31 sierpnia 2018 r. Oceny spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zasadniczo dokonuje się na datę złożenia wniosku w tym względzie. Skoro punkt ocen wyznacza – co do zasady – data złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, to stwierdzić trzeba, że kwestia zapisu w wywiadzie środowiskowym odnośnie wypadku z 2015 r., jawi się jako niemająca istotnego przełożenia na oceny spełnienia przesłanek do przyznania tegoż wsparcia.
W odniesieniu natomiast do twierdzenia skargi kasacyjnej, Sąd wyjaśnia, że artykułu 17 ust. 1 u.ś.r. nie można odczytywać w ten sposób, że samo posiadanie przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym sprawia, że świadczenie to przysługuje wskazanym w ww. przepisie osobom. Sprawowana opieka musi uniemożliwiać wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osobie ubiegającej się oświadczenie pielęgnacyjne.
W tej sytuacji brak było podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 17 ust. 1 u.ś.r. w zw. z art. 65 § 1 k.c. W tak bowiem ustalonym stanie faktycznym sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu prawidłowo odmówiło przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia, uznając, że w sprawie nie zachodził związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zakresem czynności opiekuńczych a możliwością podjęcia przez skarżącego ą zatrudnienia.
Natomiast rację należy przyznać skarżącemu kasacyjnie, że nietrafna jest wykładnia Sądu I instancji co do normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. polegająca na takim rozumieniu przesłanki istnienia związku przyczynowo-skutkowego, które zakłada konieczność badania możliwości udziału innych osób w sprawowaniu opieki z racji ich obowiązku alimentacyjnego. Sąd I instancji, wskazując jakie okoliczności stanu faktycznego w odniesieniu do skarżącego zostały ustalone przez organy administracyjne i jak w ocenie Sądu I instancji należałoby je ocenić w kontekście przesłanki niepodejmowania przez skarżącego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki nad matką, za relewantne uznał okoliczności dotyczące obowiązku alimentacyjnego względem matki istniejącego nie tylko po stronie skarżącego, ale także jego trojga rodzeństwa.
Należy wskazać, że bezsprzecznie zarówno skarżący, jak i jego rodzeństwo, należą do pierwszej grupy zobowiązanych alimentacyjnie względem matki i jednocześnie uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. W sytuacji zatem, gdy jedno z uprawnionych w pierwszej kolejności dzieci podopiecznego zwraca się o przyznanie takiego świadczenia, to nie ma podstaw pozbawienia go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci osoby wymagającej opieki. Ustawodawca takiego wymogu nie przewidział w stosunku do osób należących do tej samej grupy alimentacyjnej. Wymóg ten dotyczy jedynie osób z różnych grup alimentacyjnych. W stosunku do pozostałych sytuacji znajdą zastosowanie ogólne zasady i przesłanki przyznawania tego świadczenia, a wśród nich przesłanka faktycznego sprawowania opieki. Zatem w sytuacji gdy jedno z rodzeństwa, które w rzeczywistości sprawuje pełną opiekę nad rodzicem i z tego tytułu zrezygnowało z pracy bądź nie podejmuje zatrudnienia, ubiega się o świadczenie pielęgnacyjne, nie ma podstaw do pozbawiania go tego prawa z tego powodu, że żyją inne dzieci, które również taki obowiązek alimentacyjny mogą wypełniać, ale nie zwróciły się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyroki NSA z: 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1596/23; 29 maja 2024 r. sygn. akt 1626/23; 29 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1554/23; 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1521/23; 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1627/23; 9 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1397/23; 9 maja 2024 r. sygn. akt 1407/23; 9 maja 2024 r., sygn. akt 1471/23; 13 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 127/23; 30 stycznia 2024 r. sygn. akt I OSK 781/22; 9 stycznia 2024r. sygn. akt I OSK 2449/22; 5 lipca 2023 r. sygn. akt I OSK 1576/22; 28 stycznia 2022 r. sygn. akt I OSK 925/21).
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art.133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., albowiem z analizy akt sprawy wynika, że organy podjęty wszechstronnie i wnikliwie przeprowadziły postępowanie dowodowe przeprowadzając wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zakończenia postępowania, mając na względzie słuszny interes skarżącego. Przy czym przeprowadzony wywiad środowiskowy jest podstawowym dowodem w sprawach dotyczących przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, a jego przeprowadzenie służy weryfikacji występujących wątpliwości dotyczących sprawowanej opieki (art. 23 ust. 4aa u.ś.r.). Ocena zgromadzonego materiału dowodowego znajduje oparcie w tym materiale i jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Jako taka nie nosi zatem cech dowolności.
Całkowicie nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym mowa w tym przepisie oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może zatem stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy. Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Sąd I instancji przeanalizował i ocenił znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty, nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a.
Wobec tego uznać należy, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.