I OSK 846/06

I OSK 846/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Irena Kamińska
Jan Paweł Tarno /przewodniczący/
Joanna Runge -Lissowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
II SA/Wa 2157/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-02-03
Skarżony organ
Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie NSA Irena Kamińska Joanna Runge - Lissowska (spr.) Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2157/05 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej dodatek za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3.02.2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2157/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą została z urzędu stwierdzona nieważność decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] nr [...], którą przywrócono E. S. dodatek za uzyskanie I klasy kwalifikacyjnej z tego względu, że § 35 ust. 1 w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 80, poz. 1005 ze zm.), nie uprawnia do przyznania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że przewidziana w § 9 tego rozporządzenia instytucja przywrócenia żołnierzowi zawodowemu dodatku w ostatnim miesiącu służby, który utracił prawo do otrzymania dodatku (w takiej sytuacji znalazł się skarżący), nie dotyczy wszelkich dodatków o charakterze stałym lub wypłacanych wg stawki zachowanej, dotyczy tylko tych dodatków, o których mowa w § 7 ust. 1, a ten przepis nie zawiera dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej, zatem jego przywrócenie rażąco narusza prawo.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł E. S. , reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, to jest ujętych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 141 § 4 oraz w zw. z art. 133 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz w zw. z art. 233 § 1 kpc, co miało wpływ na wynik sprawy z powodu dowolności w istocie dokonywanych w sprawie ustaleń, przekraczających dopuszczalne granice swobody oceny materiału dowodowego przez orzekający Sąd.
Wadliwość wyroku - zdaniem skarżącego - polega na tym, że Sąd podzielił bez wyjaśnienia pogląd organu I instancji i stwierdził, iż decyzja przyznająca dodatek została wydana bez podstawy prawnej, a II instancji, że z rażącym naruszeniem prawa, a tymczasem Sąd dowolnie uznał, że decyzja Szefa Sztabu Generalnego przyznająca dodatek została słusznie uchylona. Wstępnym warunkiem uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa jest stwierdzenie, że w sprawie obowiązywał niewątpliwy stan prawny, a wg organu nadzorczego z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dodatków jednoznacznie wynika, że ma zastosowanie w przypadku zbiegu uprawnień do dwóch lub więcej dodatków, a nie ma zastosowania do przyznania prawa do dodatku, a przecież przepis § 9 ust. 3 stanowi o odpowiednim stosowaniu § 7 ust. 2 w zakresie dodatku, do którego żołnierz utracił prawo. Skarżący stwierdził, że wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytoczonych w petitum skargi przepisów jest w szczególności konsekwencją niedostrzeżenia przez Sąd, że stwierdzenie nieważności decyzji raz zostało dokonane ze względu na brak podstawy prawnej, a w drugiej instancji z uwagi na rażące naruszenie prawa,
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", jako jeden z elementów skargi kasacyjnej wymienia podstawy skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie. Jest to taki element, który musi być spójny, co oznacza, że przytoczone podstawy skargi kasacyjnej powinny być wyjaśnione w uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny jest, z mocy art. 183 § 1 Ppsa, związany granicami skargi kasacyjnej, zatem jej podstawami, ale również i ich uzasadnieniem. Przepis ten daje Sądowi podstawę do brania pod uwagę z urzędu tylko nieważność postępowania i wobec tego może skargę kasacyjną rozpatrywać jedynie w ramach przytoczonych podstaw, wyjaśnionych w uzasadnieniu. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie daje Naczelnemu Sądowi możliwości poprawiania, ani uzupełniania skargi, nie ma on też uprawnienia do domyślania się o co skarżącemu w skardze chodziło, gdyż takie zabiegi zmuszałyby w rezultacie Sąd do skonstruowania tej skargi.
E. S. zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisu Ppsa art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 145 § 4, art. 133 § 1 zd. 1, art. 106 § 5 w zw. z art. 233 § 1 kpc, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak stwierdzić należy, że z uzasadnienia nie wynika, w czym skarżący naruszenie tych przepisów upatruje, bowiem tego w nim nie wyjaśnia. W uzasadnieniu przeprowadzono natomiast polemikę dotyczącą przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie, przedstawiając odmienny pogląd, aniżeli wyraził to Wojewódzki Sąd w zaskarżonym wyroku. W podstawach skargi kasacyjnej przytoczono natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania, a nie prawa materialnego.
Nie wiadomo zatem w czym skarżący upatruje naruszenie przepisów postępowania wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd związany granicami skargi kasacyjnej nie mógł uznać, że posiada ona usprawiedliwione podstawy.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Ppsa.