I OSK 787/23

I OSK 787/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący/
Anna Wesołowska
Maciej Dybowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SAB/Wa 294/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-10-24
Skarżony organ
Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1, 1a i 1b
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 294/22 w sprawie ze skargi W.B., E.B., Ł.B. i E.B.’ na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii solidarnie na rzecz W.B., E.B., Ł.B. i E.B.’ kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 października 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 294/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w dniu 24 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2022 r. sprawy ze skargi W. B., E. B., L. B. i E. B. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. zobowiązał Ministra Rozwoju i Technologii do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]
lutego 1976 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 1976 r. nr [...], pozostawiającej bez rozpoznania wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądził od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz W. B., E. B., L. B. i E. B. solidarnie kwotę 580 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (k. 46-46v, 49-51 akt sądowych).
Skargę kasacyjną wywiódł Minister Rozwoju i Technologii, reprezentowany przez r. pr. M. G., zaskarżając w całości wyrok I SAB/Wa 294/22, zarzucając wyrokowi naruszenie:
1. prawa materialnego: a. błędną wykładnię art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491, dalej nowelizacja kpa), polegającą na uznaniu, że:
I. przepis prawa stanowiący, że postępowanie ulega umorzeniu z mocy prawa (art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa) nie uchyla obowiązku zakończenia sprawy administracyjnej wydaniem decyzji administracyjnej, podczas gdy z treści art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa wynika jednoznacznie, że umorzenie postępowania następuje z mocy prawa po zaistnieniu obiektywnych, wskazanych w tym przepisie przesłanek, a zarazem brak jest podstawy prawnej w nowelizacji kpa, jak i w samym kpa, do wydania decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej ten skutek;
II. wystarczającą podstawę do wydania przez organ decyzji administracyjnej potwierdzającej umorzenie postępowania z mocy prawa stanowią względy pewności prawa i bezpieczeństwa prawnego, podczas gdy brak jest przepisu mogącego stanowić podstawę wydania takiej decyzji, co jest wynikiem celowego działania ustawodawcy, natomiast organy administracji obowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa, a nadto strony mają możliwość domagania się kontroli działalności administracji publicznej przez składanie skarg na bezczynność organu; 2. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 ppsa przez sformułowanie lakonicznego i nieprzekonującego uzasadnienia (kluczowej dla sprawy) oceny o konieczności wydania decyzji administracyjnej potwierdzającej umorzenie postępowania na mocy art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa;
b. art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa przez: I. wadliwą kontrolę działania Ministra Rozwoju i Technologii dokonaną z pominięciem całokształtu okoliczności, z których wynikało, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 1976 r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] stycznia 1976 r. nr [...], pozostawiającej bez rozpoznania wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], zostało umorzone z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa z dniem 16 września 2021 r., a więc z tym dniem zostało zakończone, o czym organ poinformował pismem z 2 czerwca 2022 r.;
II. uchylenie się przez Sąd od rozpoznania istoty sprawy - od oceny, na postawie akt sprawy, czy zaistniały okoliczności wskazane w art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, powodujące skutek w postaci umorzenia postępowania nadzorczego z mocy prawa;
c. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ppsa w zw. z art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa przez uwzględnienie skargi na bezczynność i niezasadne zobowiązanie organu do wydania decyzji kończącej postępowanie w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie objętej skargą na bezczynność uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r., a w dacie orzekania przez Sąd było już zakończone;
d. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 ppsa przez sformułowanie w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia wiążącej organ oceny prawnej o konieczności wydania decyzji administracyjnej w sprawie, która uległa umorzeniu z mocy prawa na skutek ziszczenia się przesłanek z art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, która to ocena spowoduje wydanie przez organ decyzji administracyjnej bez istniejącej w obowiązujących przepisach podstawy prawnej;
e. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 ppsa i art. 35 § 3 i 5 kpa przez uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, która to ocena dokonana została z pominięciem całości okoliczności indywidualnych sprawy.
Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych; zrzekł się rozprawy (k. 59-65v akt sądowych).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. B., E. B., L. B. i E. B., reprezentowani przez r. pr. K. W., wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych (k. 73-80 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Art. 193 zdanie drugie ppsa wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną nie przedstawia opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji publicznej i Sąd I instancji.
Zarzuty oparto na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, ale że pozostawały ze sobą w ścisłym związku, uzasadniało to ich łączne rozpoznanie.
Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa wskazany samoistnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 ppsa - pkt 1.a.ppkt I i II petitum skargi kasacyjnej).
Istota sprawy dotyczy oceny skutków nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonanej ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1491). Sąd I instancji przesądził o bezczynności Ministra wskazując na niewłaściwą wykładnię art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, skutkującą tym, że Minister ograniczył swe działania do skierowania do stron pisma z 2 czerwca 2022 r. informującego o umorzeniu postępowania w związku z wejściem w życie nowelizacji kpa, podczas gdy umorzenie postępowania w warunkach objętych działaniem wskazanego przepisu wymagało wydania decyzji.
Postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej).
Ów przepis wprowadza unormowanie, zgodnie z którym w określonej w nim sytuacji, brak jest podstaw do orzekania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i - z mocy prawa - dochodzi do umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego z dniem wejścia w życie nowelizacji kpa - z dniem 16 września 2021 r. W art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa nie wskazano expressis verbis, że umorzenie postępowania powinno być w tym przypadku potwierdzone decyzją administracyjną. NSA w postanowieniu z 14.12.2022 r. I OSK 1979/22 podniósł, że przepis ten w żadnej części swej dyspozycji nie zwalnia organu z obowiązku wydania aktu o mocy deklaratoryjnej. Umorzenie postępowania, w oparciu o art. 105 kpa każdorazowo, bez względu na przyczynę, o ile zaistnieją przesłanki prawem przewidziane, winno nastąpić w formie decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej kpa), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przepis ten ma charakter blankietowy - określa skutek pewnej sytuacji; przesłankę do zastosowania tego skutku określa przez odwołanie się do sytuacji bezprzedmiotowości postępowania z jakiejkolwiek przyczyny. Katalog przyczyn bezprzedmiotowości postępowania jest otwarty, natomiast przesłanka bezprzedmiotowości jest typizowana w oparciu o dorobek orzecznictwa. W konsekwencji dzieli się przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi. Także zmiana stanu prawnego w toku postępowania administracyjnego prowadzi do umorzenia postępowania przede wszystkim wówczas, gdy wymaga tego wyraźny przepis ustawowy (A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 105). Art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa nie uzależnia skutku umorzenia od okoliczności będącej zdarzeniem - niezależnym od woli i działania podmiotów. Upływ czasu nie jest jedyną przesłanką skutku umorzenia, warunkiem koniecznym jest także doręczenie lub ogłoszenie decyzji, czyli jej wejście do obrotu prawnego. W tej sytuacji regulacja art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa może być identyfikowana jako przypadek ustawowego zdefiniowania przez ustawodawcę sytuacji bezprzedmiotowości postępowania, która wymaga stwierdzenia decyzją wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa.
Pogląd o konieczności wydania na podstawie art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa decyzji w oparciu o art. 105 § 1 kpa dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i podziela go niniejszy skład. Jest to pogląd uzasadniony ze względu na potrzebę zachowania wartości pewności prawa i bezpieczeństwa prawnego (np. postanowienia NSA z: 10.8.2022 r. I OSK 716/22; 4.10.2022 r. I OSK1250/22; 11.10.2022 r. I OSK 1602/2022 r. 19.10.2022 r. I OSK 1546/22; 8.11.2022 r. I OSK 1548/22; 9.11.2022 r. I OSK 1284/22; 17.11. 2022 r. I OSK 1845/22; 18.11.2022 r. I OSK 1862/22; 24.11.2022 r. I OSK 1869/22; 1.12.2022 r. I OSK 1995/22; 14.12.2022 r. I OSK 1979/22; wyroki NSA z: 9.11.2021 r. I OSK 1407/20; 28.9.2022 r. I OSK 1511/19; 4.9.2023 r. I OSK 971/22; 10.10. 2023 r. I OSK 971/22; 20.10.2023 r. I OSK 1776/22; 10.11.2023 r. I OSK 1847/22, cbosa).
W doktrynie wskazuje się, że "toczące się 16 września postępowania administracyjne niezakończone ostateczną decyzją lub postanowieniem, które w myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. zostały umorzone z mocy prawa, organ prowadzący postępowanie musi formalnie "zamknąć" wydaniem "orzeczenia" [...], czyli musi wydać w tej materii deklaratoryjną decyzję administracyjną." (W. Chróścielewski, Wątpliwości dotyczące rozwiązań przyjętych w nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego z 2021 r. odnoszących się do przedawnienia stwierdzenia nieważności decyzji, ZNSA 2021/5, s. 20). "[...] umorzenie postępowań w toku rażąco narusza szereg przepisów i zasad konstytucyjnych (R. Piotrowski, Ekspertyza w zakresie zgodności z Konstytucją nowelizacji ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (druk senacki 437; cyt. za R. M. Sarbińskim, Komentarz do Ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, uw. 6 do art. 1).
Nie można zrównywać sposobu regulowania zagadnień prawnomaterialnych z unormowaniami procesowymi. Te pierwsze przyznają określonym podmiotom stosowne prawa (lub nakładają na nie pewne obowiązki) w zależności od woli ustawodawcy. Natomiast przepisy procesowe zawsze stanowią dla stron (a przynamniej winny stanowić) gwarancje realizacji przyznanych im prawem materialnym w danym przypadku uprawnień.
Wartości pewności i bezpieczeństwa prawnego winny w sprawie być uwzględniane. Z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich zawisło przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie w sprawie o sygn. K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa w zakresie, w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 145a § 1 kpa, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Instytucja wznowienia postępowania może jednak dotyczyć przypadków, gdy postępowanie zostało zakończone decyzją ostateczną (art. 145 § 1 kpa). W sytuacji braku takiej decyzji i zakończenia postępowania w innej formie (nieznanej Kodeksowi), wznowienie nie jest możliwe, zatem w sytuacji ewentualnego stwierdzenia niezgodności art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa z Konstytucją, strony umorzonych postępowań pozbawione byłyby ochrony nie tylko przewidzianej w Kodeksie, ale mającej umocowanie w art. 190 ust. 4 Konstytucji. Sędziowie podlegają tylko Konstytucji i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji), co nakłada na sądy obowiązek takiej wykładni ustaw, by nie niweczyły ochrony przyznanej obywatelom w Konstytucji.
Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, trafnie przyjmując, że postępowanie w sprawie nie zostało zakończone w związku ze skierowaniem do stron informacji zawartej w piśmie z 2 czerwca 2022 r. (w błędnie nieponumerowanych aktach Ministra). Zasadnie Sąd I instancji stwierdził bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii przy rozpoznawaniu wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 1976 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] stycznia 1976 r. nr [...]. W dacie orzekania przez Sąd I instancji sprawa nie została zakończona wydaniem aktu kończącego postępowanie w sprawie, dlatego też w pkt 1 zaskarżonego wyroku Sąd prawidłowo zastosował art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ppsa, i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku.
Niezasadne okazały się zarzuty procesowe naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, a także naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa; art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ppsa w zw. z art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa; art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 153 ppsa w zw. z art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa (art. 174 pkt 2 ppsa: 2.a, 2b ppkt I i II, 2.c i 2.d petitum skargi kasacyjnej).
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ppsa). Ów przepis ma wyłącznie charakter ustrojowy, a wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie, nie mogło być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Sąd I instancji poddał kontroli działalność organu administracji i zastosował środek znany ustawie. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy [...] (art. 133 § 1 ppsa). Brak podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji oparł zaskarżony wyrok na innym materiale dowodowym, niż ten, który wynikał z akt sprawy, albo, że nie uwzględnił dowodów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Uzasadnienie wyroku I instancji spełnia wymogi art. 141 § 4 ppsa, w tym zawiera prawidłowe wskazania co do dalszego postępowania przez organ w tej sprawie, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 153 ppsa. To, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że uzasadnienie nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 ppsa. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku stwierdził wyraźnie, że nie podzielił stanowiska Ministra wyrażonego w odpowiedzi na skargę co do oceny skutków nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonanej ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. (s. 3/4 uzasadnienia wyroku I SAB/Wa 294/22). Art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa nie wskazuje formy zakończenia postępowania administracyjnego, to jednak nie może to oznaczać, że w przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczętego po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji, organ może ograniczyć się do stwierdzenia, że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa. Dla zastosowania art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa konieczne jest ustalenie, czy decyzja została prawidłowo doręczona odbiorcy lub należycie ogłoszona, co często jest przedmiotem sporu, jak również, kiedy doszło do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd nie "uchylił się od rozpoznania istoty sprawy - od, oceny, na podstawie akt sprawy, czy zaistniały okoliczności wskazane w art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, powodujące skutek w postaci umorzenia postępowania nadzorczego z mocy prawa" (zarzut 2.b ppkt II petitum skargi kasacyjnej). To na organie ciąży obowiązek dokonania stosownych ustaleń i dokonanie oceny, czy w kontrolowanej sprawie zaistniały przesłanki z art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, i przedstawienie owych ustaleń i oceny w decyzji deklaratoryjnej (W. Chróścielewski - op. cit., s. 20 zd. ostatnie), czego w kontrolowanej sprawie zabrakło. Dopiero wówczas Sąd będzie mieć możliwość ewentualnego zbadania prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych prowadzących do zastosowania art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa.
Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a w zw. z art. 133 § 1 ppsa i art. 35 § 3 i 5 kpa. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że Minister Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju i Technologii) po otrzymaniu wniosku z [...] grudnia 2017 r. (co nastąpiło zawiadomieniem z [...] marca 2019 r.) dopiero pismem z [...] marca 2020 r. poinformował o wszczęciu postępowania z wniosku z [...] grudnia 2017 r., wyznaczając jednocześnie przewidywany termin rozstrzygnięcia sprawy do [...] czerwca 2020 r. (w błędnie nieponumerowanych aktach Ministra). Sprawa wszczęta owym wnioskiem nie została załatwiona od ponad 2 lat.
Trafnie Sąd I instancji uznał, że Minister Rozwoju i Technologii prowadził to postępowanie z rażącym naruszeniem art. 7, 8 § 1 i 2 (W. Chróścielewski - op. cit. , s. 16), art. 9, art. 12 § 1 i art. 35 kpa, działając niesprawne i nieskutecznie, co w sposób nieuzasadniony przedłużyło termin jej załatwienia. Minister nie dotrzymał terminów załatwienia sprawy wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego; nie zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 36 kpa, bowiem pierwsze pismo informujące skarżących o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosował do nich dopiero po roku od otrzymania wniosku wszczynającego postępowanie.
Sąd I instancji słusznie uznał, że bezczynność Ministra miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt. 2.c i 2e petitum skargi kasacyjnej).
Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 ppsa.