I OSK 590/17

III SA/Łd 547/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Krzysztof Szczygielski /sprawozdawca/
Monika Krzyżaniak /przewodniczący/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 134 § 1, art. 145 § 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15 zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189e, art. 189f, art. 220 § 1 ust. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 919
art. 87, art. 92a, art. 92b, 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2021 poz 779
art. 24 ust. 7, art. 69
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Sentencja
Dnia 27 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2022 roku sprawy ze skargi "T" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 marca 2022 roku nr BP.501.1725.2021.1278.WA7.194871 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją nr BP.501.1725.2021.1278.WA7.194871 z 25 marca 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 87, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm.; dalej: u.t.d.), lp. 1.12, lp. 4.7, lp. 6.3.8, lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), art. 24, art. 69 ust. 1a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.), § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 07.10.2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. 2016 poz. 1742), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, zwanego dalej "rozporządzenie 581/2010" (Dz.U.UE.L.2010.168.16), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika T. Spółki z o.o. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 sierpnia 2021 r. nr WI.8140.6.837.2020 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 11 550 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy ustalił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:
• niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument;
• wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;
• niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis;
• naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.
Powyższe stwierdzono 2.10.2020 r. podczas kontroli drogowej w P. zestawu pojazdów składającego się z pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z naczepą marki SAMRO o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował R.B., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz strony.
12.08.2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 11 550 zł na stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli.
Pismem z 16.09.2021 r. strona, działając przez pełnomocnika, wniosła odwołanie. Skarżąca podnosi, iż organ nieprawidłowo przyjął, że dokument BDO musi byś okazany w formie papierowej. Ponadto, organ miał błędnie nie zastosować art. 189f k.p.a. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w I instancji w całości.
Organ odwoławczy, przytaczając treść art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1, art. 93 ust. 1 u.t.d., art. 189a § 2 k.p.a., stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znalazł zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189e oraz art. 189f k.p.a.
Odnośnie naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje karę pieniężną w wysokości 500 zł - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument. W czasie przeprowadzania czynności kontrolnych kierowca nie okazał wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz dokumentu przewozowego. Łącznie nie okazano 2 dokumentów. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, kara pieniężna w wysokości 1000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.
Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7.10.2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów w zw. z art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach i art. 69 ust. 1a ustawy o odpadach, organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach karą pieniężną w wysokości 10 000 zł. W czasie kontroli wykazano, iż kontrolowanym pojazdem przewożono odpady (sprasowany styropian) z M. do W. W trakcie kontroli nie okazano żadnego dokumentu dotyczącego przewożonego odpadu. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów. Pełnomocnik strony wskazał zaś, iż organ błędnie przyjął, że dokument BDO powinien być przewożony w formie papierowej. Zdaniem skarżącego, dokument taki okazywany jest w formie papierowej jedynie w przypadku awarii systemu, a sam organ kontrolny ma dostęp do właściwego systemu. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 69 ust. 1a ustawy o odpadach, kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym. Podczas kontroli kierowca nie okazał żadnego z wymaganych dokumentów. Kierowca nie musi posiadać przy sobie karty przekazania odpadu w formie papierowej, ale w takim przypadku kierujący musi okazać elektroniczne potwierdzenie z BDO. W trakcie kontroli kierowca nie okazał dokumentu w formie elektronicznej. Bez znaczenia jest zatem, czy organ kontrolny ma dostęp do systemu teleinformatycznego zawierającego BDO. To strona powinna wyposażyć kierowcę w odpowiedni dokument, chociażby w formie elektronicznej. Ponadto, kierowca w trakcie kontroli podpisał bez zastrzeżeń protokół kontroli wraz z załącznikami stanowiącymi opis naruszeń. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu, zarzuty pełnomocnika strony nie zasługiwały na uwzględnienie, dlatego też kara pieniężna w wysokości 10 000 zł z tytułu naruszenia lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.
Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, o którym mowa w art. 34 rozporządzenia 165/2014, organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężna w wysokości 50 zł sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. W niniejszej sprawie analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych wykazała, iż kierowca nie dokonał w dniu kontroli ręcznego wpisu dotyczącego symbolu państwa miejsca rozpoczęcia okresu pracy. Łącznie kierowca nie dokonał 1 wpisu manualnego. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu kara pieniężna w wysokości 50 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.
Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, organ odwoławczy, mając na uwadze art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006, rozdział I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, stwierdził, że sankcją za naruszenie z lp. 6.3.17 załącznika nr 3 u.t.d. jest kara pieniężna w wysokości 500 zł sankcjonująca naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. Analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, iż poprzedni odczyt danych z karty dokonano 29.07.2020 r. Pomiędzy odczytem z 29.07.2020 r. a 2.10.2020 r. (dzień kontroli) zapisano 65 dni kalendarzowych, w tym 37 dni zarejestrowanej działalności. Maksymalny 28-dniowy okres na wczytanie danych został przekroczony o 9 dni. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu kara pieniężna w wysokości 500 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.
Odnośnie zastosowania w sprawie art. 92c u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że nie przedstawiono dowodów, iż do naruszeń doszło w okolicznościach, których nie można było przewidzieć i na które strona nie miała wpływu. Wykonywanie przewozu odpadów z naruszeniem przepisów o ich przewozie nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności, której strona nie mogła zapobiec. Przedsiębiorca przewożący odpady musi spełniać szereg dodatkowych norm i szczególnie dopilnowywać, by każdy przewóz był prawidłowo wykonywany. Brak odpowiedniej dokumentacji z całą pewnością jest wynikiem zaniedbań po stronie skarżącej. W sprawie nie znalazł zatem zastosowania art. 92c u.t.d.
Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 11 550 zł.
Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy zważył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na to, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.
Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik strony, zaskarżając ją w całości i zarzucając błędne ustalenie, że doszło do wykonywania przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, podczas gdy kierujący poinformował kontrolującego (co wynika z protokołu kontroli drogowej), że zna nr w BDO, co umożliwiało organowi ustalenie rodzaju transportowanych odpadów poprzez BDO, do której inspekcja transportu drogowego posiada dostęp na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 20 ustawy o odpadach oraz art. 220 § 1 ust. 2 k.p.a., art. 7 i 7b k.p.a. Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie stronie od organów należnych kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej, jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o możliwościach technicznych uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 25 marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 sierpnia 2021 r. w przedmiocie nałożenia na skarżąca spółkę kary pieniężnej w wysokości 11 550 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
W ocenie sądu za prawidłowe uznać należy stanowisko organu odwoławczego, iż w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189e i art. 189f k.p.a. Zgodnie z treścią art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2140), dalej u.t.d. Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W art. 92b i 92c u.t.d. przewidziana została także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi zatem na to, że wskazane powyżej kwestie zostały uregulowane przepisach w odrębnych oraz treść art. 189a § 2 k.p.a. nie mają zastosowania przepisy działu IVa k.p.a.
Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.).
W myśl art. 92a ust. 5 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:
1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;
2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;
3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej liczbie powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;
4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;
5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).
Podczas kontroli drogowej należącego do skarżącej pojazdu stwierdzono następujące naruszenia:
a) Wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach,
b) Obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – przekroczenie terminu o 9 dni,
c) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., to jest wypisu z zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne oraz listu przewozowego na przewozy ładunków (odpady),
d) niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – kierujący pojazdem nie dokonał ręcznego bądź automatycznego wpisu na karcie kierowcy symbolu państwa miejsca rozpoczęcia okresu pracy.
Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy administracji, znajdujący potwierdzenie w treści protokołu kontroli drogowej, nie jest przez skarżącą spółkę kwestionowany. Nie zgadza się ona natomiast z dokonaną przez organy wykładnią art. 69 ust. 1 a) ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym. Według skarżącej organ posiadając dostęp do bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) powinien samodzielnie ustalić rodzaj transportowanych odpadów.
Zdaniem sądu powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 69 ust. 1 a ustawy o odpadach jest jednoznaczny. Nakłada na kierującego obowiązek posiadania w trakcie transportu potwierdzenia wygenerowanego z ww. bazy danych.
Użyte w przepisie określenie "posiadać" zarówno w języku prawnym (v. art. 336 kodeksu cywilnego), jak i języku używanym w codziennych sytuacjach życiowych oznacza faktyczne władanie. Przydatne dla ustalenia znaczenia pojęcia "posiadać" jest odwołanie się do słownika wyrazów bliskoznacznych zgodnie, z którym synonimami tego słowa są słowa: dysponować, być dysponentem czegoś, mieć, dzierżyć, skupiać coś w ręku, władać (v. Synonim.Net, Wyrazy bliskoznaczne do słowa " posiadać", strona internetowa https://synonim.net/wyrazy -bliskoznaczne, dostęp 24 listopada 2022 r.).
Kierujący pojazdem zobowiązany był zatem dysponować potwierdzeniem wygenerowanym z bazy danych, umożliwiającym weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym. Jak trafnie przyjął organ odwoławczy kierujący nie musi posiadać karty przekazania odpadu w formie papierowej. Istnieje możliwość elektronicznego potwierdzenia z BDO. Tymczasem kierujący skontrolowanym pojazdem nie posiadał karty przekazania odpadu w formie papierowej, ani dokumentu w formie elektronicznej.
W ocenie sądu przyznanie Inspekcji Transportu Drogowego dostępu do BDO nie skutkuje zwolnieniem kierującego z obowiązku posiadania potwierdzenia przewidzianego w art. 69 ust. 1 a ustawy o odpadach. Wykonanie tego obowiązku nie jest uciążliwe i wymaga jedynie dochowania należytej staranności przez podmioty transportujące odpady.
Także zwolnienia kierującego z powyższego obowiązku nie można wywodzić z powołanego w skardze przepisu art. 220 § 1 ust. 2 k.p.a.
Przepis ten co prawda umieszczony jest w dziale VII k.p.a. dotyczącym wydawania zaświadczeń, to jednak nie jest skierowany wyłącznie do organów administracyjnych prowadzących postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń (v. wyrok NSA z 4 października 2017 r. sygn.. akt I OSK 590/17).
Jednakże, jak wcześniej sąd wskazał w uzasadnieniu, przepis art. 69 ust. 1 a ustawy o odpadach nakłada na kierującego obowiązek posiadania w trakcie transportu przedmiotowego potwierdzenia i ustawa o odpadach nie przewiduje sytuacji zwolnienia z tego ustawowego obowiązku, a w konsekwencji przerzucenia na organ inicjatywy dowodowej.
W ocenie sądu organy obu instancji prawidłowo określiły wysokość kar za stwierdzone naruszenia.
W przypadku kary pieniężnej 10.000 złotych zasadnie przyjęto jako podstawę lp. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którą wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wynosi 10.000 zł.
Niewyposażenie kierowcy w dwa dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. uzasadniało nałożenie kary w kwocie 1.000 złotych, to jest po 500 złotych za każdy dokument – lp.1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Analiza danych cyfrowych zawartych w karcie kierowcy wykazała 9 dniowe przekroczenie odczytu. Kara zgodnie z lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. wynosiła 500 zł.
Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy (symbolu państwa miejsca rozpoczęcia okresu pracy) skutkowało nałożeniem kary 50 złotych. – lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d.
Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów regulujących tzw. okoliczności egzoneracyjne. Strona w toku postępowania nie wykazała istnienia okoliczności dających podstawę do ewentualnego zastosowania w sprawie art. 92 c u.t.d. Biorąc pod uwagę stwierdzenie kilku naruszeń, jak również ich charakter należy stwierdzić, że przedsiębiorca nie stosował skutecznych mechanizmów nadzorczych i kontrolnych przy dokonywaniu transportu odpadów.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
k.ż.