I OSK 55/05

I OSK 55/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska /sprawozdawca/
Leszek Włoskiewicz /przewodniczący/
Witold Falczyński
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Transport
Sygn. powiązane
II SA 1466/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-07-21
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
art. 33 ust. 1 , art. 103 ust. 3, art. 103 ust. 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Witold Falczyński, Joanna Runge-Lissowska /spr./, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2004 r. sygn. akt 6/II SA 1466/03 w sprawie ze skargi "A." S.A. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I OSK 55/05
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 21.07.2004 r. 6/II SA 1466/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi "A." SA z/s w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18.02.2003 r. (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylił tę decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia 14.11.2002 r. (...). Kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 93 ust. 2, art. 33 ust. 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Uchylając decyzje Sąd podkreślił, że ustawa o transporcie drogowym w art. 4 pkt 1, 2 i 3 definiuje transport drogowy, a w punkcie 4 przewóz na potrzeby własne, który jest wykonywany pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności, którą jest, jak wynika z zestawienia definicji, działalność inna niż transport drogowy. Przewóz na potrzeby własne musi być poddany pewnym rygorom, aby wyeliminować możliwość wykonywania transportu drogowego wbrew ustalonym wymaganiom pod pozorem tego przewozu i dlatego konieczne jest uzyskanie stosownego zaświadczenia. Jednakże nakładanie obowiązku uzyskania zaświadczenia na przedsiębiorców, którzy posiadają licencje przewozowe niczemu by nie służyło - stwierdził Sąd, dodając, że słuszność takiego stanowiska potwierdza art. 33 ust. 1 ustawy, obciążając obowiązkiem uzyskania zaświadczenia przedsiębiorcę prowadzącego przewozy drogowe jako działalność pomocniczą do działalności podstawowej. Kto ma transport drogowy w profilu swojej działalności i ma licencję /lub jest w okresie przystosowawczym do jej uzyskania - art. 103 ust. 3 ustawy/ nie jest przedsiębiorcą prowadzącym przewozy drogowe jako działalność pomocniczą, jest to bowiem działalność podstawowa i taki przedsiębiorca nie jest objęty obowiązkiem uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy - kontynuował Sąd /transport drogowy był zarejestrowany jako jeden z przedmiotów działalności "A." SA/. Sąd podkreślił, iż takie stanowisko potwierdziła nowela ustawy dodając pkt 3 do ustępu 2 art. 33 ustawy zwalniający z obowiązku uzyskania zaświadczenia.
Skargę kasacyjną wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając wyrok w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 4 pkt 1-4, art. 33 ust. 1 oraz art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, w brzmieniu obowiązującym do dnia 28.09.2003 r., w następstwie czego błędnie orzeczono, że do tej daty przedsiębiorcy uprawnieni do wykonywania krajowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy i wykonujący jednocześnie przewozy na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 zwolnieni byli od obowiązku uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wynik sprawy jest wyrazem poglądu, że - w świetle art. 130 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym - obowiązek uzyskania zaświadczenia o prowadzeniu przewozów drogowych na potrzeby własne, o czym mowa w art. 33 ust. 1 tej ustawy, nie obciążał "A." SA, która mogła jeszcze przez dwa lata od dnia wejścia w życie ustawy prowadzić swą działalność transportową na podstawie uprawnień przyznanych przez poprzednie przepisy.
Trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że dokonana przez Sąd wykładnia art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym nie znajduje potwierdzenia w treści tego przepisu.
Przepis bowiem określa tylko termin, w jakim przedsiębiorcy - prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy - są obowiązani wystąpić z wnioskiem o udzielenie stosownej licencji, i w tej sprawie nawet nie wymagał wykładni, gdyż jej istota ograniczała się do odrębnego zagadnienia, czy i jakim obowiązkom podlegają przedsiębiorcy do czasu uzyskania licencji.
Natomiast, jeżeli "A." SA - czego nie kwestionowano - była przedsiębiorcą w rozumieniu art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, jej sytuację regulował art. 103 ust. 5 tej ustawy, który wprost stanowi, że do czasu uzyskania licencji przedsiębiorcy prowadzą działalność gospodarczą na dotychczasowych warunkach, zatem tak, jak dotychczas, według dotychczasowych wymagań, bez konieczności poddania się nowym obowiązkom.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.