I OSK 54/05

I OSK 54/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Runge - Lissowska
Leszek Włoskiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Witold Falczyński
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Transport
Sygn. powiązane
II SA 3041/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-09-21
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
art. 33 ust. 1 , art. 103 ust. 3, art. 103 ust. 5
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz /spr./, Sędziowie NSA Witold Falczyński, Joanna Runge-Lissowska, Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt 6/II SA 3041/03 w sprawie ze skargi Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I OSK 54/05
U Z A S A D N I E N I E
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - uwzględniając skargę Okręgowej Spółdzielni Mieszkaniowej w C. - wyrokiem z dnia 21 września 2004 r. 6/II SA 3041/03 - uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 czerwca 2003 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia 27 stycznia 2003 r. (...), którą - na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ - nałożono na Spółdzielnię karę pieniężną w wysokości 200 zł za wykonywanie transportu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.
Sąd uznał, że - odmiennie niż organy inspekcji transportu drogowego - przedstawiona przez Spółdzielnię tym organom kalkulacja kosztów mleka spożywczego dla Spółdzielni Mleczarskiej "M." w K., obejmująca w koszcie 1 l mleka koszty transportu, nie pozwala przyjąć, aby transport mleka był niezarobkowym przewozem drogowym w rozumieniu art. 4 pkt 4 powołanej ustawy, tj. przewozem na potrzeby własne, a zatem art. 33 ust. 1 nie znajdował zastosowania.
Sąd uznał ponadto, że - w świetle art. 103 ust. 3 powołanej ustawy - w żadnym razie Spółdzielnia nie była obowiązana uzyskać zaświadczenia, o jakim mowa w art. 33 ust. 1, gdyż należy do kategorii zawodowych przewoźników mogących prowadzić działalność transportową jeszcze przez dwa lata od dnia wejścia ustawy w życie, korzystając z dotychczasowych uprawnień przyznanych przez poprzednie przepisy.
Sąd stwierdził, że "z systematyki ustawy o transporcie drogowym, określającej zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego w ramach wykonywanej działalności gospodarczej /rozdział 2/ oraz regulującej przewozy na potrzeby własne /rozdział 5/, a także z odrębnej regulacji zawartej w art. 103 ust. 3 ustawy, płynie wniosek, iż obowiązek, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy odnosi się jedynie do przedsiębiorców niebędących przewoźnikami wykonującymi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego".
Sąd wyjaśnił zarazem, że obowiązujący od dnia 28 września 2003 r. art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym - który wprost zwalnia od obowiązku uzyskania zaświadczenia przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego - "... nie stanowi jakościowo nowej regulacji, a jedynie usuwa wątpliwość jaką w tym przedmiocie mogła nasuwać redakcja art. 33 ust. 1 ustawy".
Wnosząc skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego jako jej podstawy przytoczył naruszenie przepisów:
a/ postępowania, a to art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c", 141 par. 4 oraz art. 106 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /p.p.s.a./, które to naruszenia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
b/ a także, w zakresie ustaleń faktycznych nie objętych kasacją, naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 4 pkt 1 i 4 oraz art. 33 ust. 1 oraz niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 września 2003 r., w następstwie czego błędnie uznano, iż do 28 września 2003 r. przedsiębiorcy uprawnieni do wykonywania krajowego transportu drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ww. ustawy i wykonujący jednocześnie przewozy na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy, zwolnieni byli z obowiązku uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał odmiennej niż organy administracji oceny znajdujących się w aktach dowodów, do czego nie był uprawniony, gdyż sprawując wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sąd może tylko badać, czy oceniając dowody organy administracji zachowały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz nie może za te organy dokonywać wiążącej oceny dowodów, przy czym nie może również ponownie przeprowadzić dowodu dopuszczonego w postępowaniu administracyjnym, aby ten dowód inaczej ocenić.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wykładni prawotwórczej domniemając istnienie normy, której nie ma w interpretowanym tekście prawnym, gdyż zawarte w art. 33 ust. 1 oraz art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym regulacje są względem siebie całkowicie autonomiczne i niekolizyjne, wykładnię sądu zaś można określić jako retrospektywną, podjętą wyłącznie z punktu widzenia dokonanych zmian ustawowych oraz z powodu negatywnej oceny regulacji obowiązującej w chwili orzekania przez organy administracji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że sąd nie był uprawniony do odmiennej oceny przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym dowodu - gdyż ocena dowodów należy do organów administracji, sąd zaś kontroluje, czy została podjęta zgodnie z art. 80 Kpa, nie bada więc samych dowodów, lecz działanie organów administracji - jednak to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy.
Wynik sprawy nie jest związany w odmienną oceną dowodu, lecz jest wyrazem poglądu, że - w świetle art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym - obowiązek uzyskania zaświadczenia o prowadzeniu przewozów drogowych na potrzeby własne, o czym mowa w art. 33 ust. 1 tej ustawy, nie obciążał Spółdzielni, która mogła jeszcze przez dwa lata od dnia wejścia w życiem ustawy prowadzić swą działalność transportową na podstawie uprawnień przyznanych przez poprzednie przepisy.
Z kolei również trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że dokonana przez sąd wykładnia art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym nie znajduje potwierdzenia w treści tego przepisu.
Przepis bowiem określa tylko termin, w jakim przedsiębiorcy - prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy - są obowiązani wystąpić z wnioskiem o udzielenie stosownej licencji, i w tej sprawie nawet nie wymagał wykładni, gdyż jej istota ograniczała się do odrębnego zagadnienia, czy i jakim obowiązkom podlegają przedsiębiorcy do czasu uzyskania licencji.
Natomiast, jeżeli Spółdzielnia - czego nie kwestionowano - była przedsiębiorcą w rozumieniu art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, sytuację Spółdzielni regulował art. 103 ust. 5 tej ustawy, który wprost stanowi, że do czasu uzyskania licencji przedsiębiorcy prowadzą działalność gospodarczą na dotychczasowych warunkach, zatem tak, jak dotychczas, według dotychczasowych wymagań, bez konieczności poddania się nowym obowiązkom.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdy zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.