I OSK 510/25

I OSK 510/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Wesołowska /sprawozdawca/
Jolanta Rudnicka /przewodniczący/
Monika Nowicka
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
I SA/Wa 1228/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-12-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 23 stycznia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 1228/24 w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 grudnia 2024 r. I SA/Wa 1228/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. O. (Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Skarżący zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji skargą kasacyjną w całości zarzucając:
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wskutek oddalenia skargi mimo że w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez brak dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie ograniczenie się przez organ drugiej instancji do rozpoznania prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, co spowodowało, że złożenie środka odwoławczego jest tylko iluzoryczne, bowiem organ z góry przekreślił możliwość pozytywnego rozpoznania odwołania,
2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 104 k.p.a. i 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu m.in. poprzez wydanie decyzji niezawierających wszystkich elementów koniecznych, a w szczególności poprzez brak odniesienia się do konkretnie sformułowanych zarzutów podniesionych w odwołaniu;
3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a, 8 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., 104 k.p.a. i 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi -wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na braku dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na uznaniu, że wniosek skarżącego jest niezasadny, w sytuacji gdy jest możliwe uwzględnienie jego wniosku,
4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu drugiej instancji, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego:
1. art. 41 ust. 1 i 2 (Dz. U. z 2023 r. poz. 901 z późn. zm., dalej: "u.ś.r.") poprzez niezastosowanie, mimo że sytuacja Skarżącego, w której się znajduje, pozwala na przyznanie mu zasiłku celowego, bowiem jego sytuacja majątkowa i zdrowotna jest ciężka.
Na podstawie wyżej wymienionych zarzutów Skarżący wniósł o:
1. uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie uwzględnienie skargi na decyzję i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania,
2. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję,
3. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym,
4. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej pomocy prawnej w maksymalnej wysokości za postępowanie kasacyjne oraz jednocześnie oświadczam, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie sądu kasacyjnego.
Skarżący w dniu 19 grudnia 2023 r. wystąpił do Prezydenta [...] (Prezydent) o przyznanie mu pomocy finansowej na styczeń 2024 r. na opłacenie czynszu za grudzień 2023 r. w wysokości 865,82 zł, zakup żywności (śniadania, podwieczorki i kolacje) w kwocie 801 zł, zakup okularów korekcyjnych w wysokości 2198 zł, jak też przyznanie zasiłku celowego na środki czystości oraz zasiłku stałego.
Prezydent decyzją z [...] stycznia 2024 r. odmówił przyznania Skarżącemu świadczenia w formie zasiłku celowego na opłacenie czynszu za grudzień 2023 r. w wysokości 865,82 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Skarżący zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z 5 stycznia 2021 r. jest całkowicie niezdolny do pracy do 31 stycznia 2024 r. Źródłem jego dochodu jest renta w wysokości 1 998,18 zł netto, obciążona zajęciem komorniczym w kwocie 540 zł z tytułu bieżących alimentów. Miesięczny dochód Skarżącego w grudniu 2023 r. wyniósł zatem 1 458,18 zł i przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej ustalone ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.s.", tj. 776 zł.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Kolegium decyzją z [...] marca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu stwierdziło, że w niniejszej sprawie organ I instancji nie mógł uwzględnić, przy wyliczeniu dochodu Skarżącego, potrącenia z renty dokonanego przez komornika na poczet zaległości alimentacyjnych wypłacanych z funduszu alimentacyjnego ze względu na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2021 r. o sygn. akt I OPS 2/21.W związku z powyższym Skarżący nie kwalifikował się do uzyskania pomocy w oparciu o art. 39 u.p.s., jak również nie zachodziły podstawy do przyznania wnioskowanego zasiłku na podstawie art. 41 pkt 1 u.p.s.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na ww. decyzję, uzupełnioną pismem z 2 października 2024 r., skarżący wniósł o: 1) zwolnienie z kosztów w całości oraz o wyznaczenie adwokata z urzędu; 2) przeprowadzenie rozprawy; 3) oddalenie zaskarżonej decyzji; 4) odrzucenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podzielił ustalenia faktyczne organów i dokonaną przez nie ich ocenę prawną.
Przystępując do rozpoznania zarzutów objętych skargą kasacyjną wskazać należy, że niezasadny jest najdalej idący zarzut, to jest zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przez Skarżącego przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Wszystkie powyższe elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy, stanowiska Skarżącego i Kolegium. Następnie wyjaśnił w uzasadnieniu swojego wyroku, że skarżący uzyskuje dochód w wymiarze przekraczającym kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. podzielając w tym zakresie ustalenia organów i za bezzasadne uznając próby zakwestionowania wysokości powyższego dochodu przez skarżącego, wskazującego na niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s., przez pominięcie przez organy, że jego dochody są znacznie niższe, bowiem renta obciążona jest nie tylko zajęciem komorniczym w kwocie 540 zł z tytułu bieżących alimentów, ale również zajęciem komorniczym w wysokości 678,71 zł przekazywanym na konto funduszu alimentacyjnego. Sąd Wojewódzki odwołał się w tym zakresie do tezy uchwały składu powiększonego Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2021 r. uchwałę o sygn. akt I OPS 2/21 (ONSAiWSA 2022/1/1), w której wskazano, że alimenty, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 u.p.s. nie stanowią należności uiszczanych przez dłużnika alimentacyjnego, czy to dobrowolnie, czy też podlegających ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej, na rzecz funduszu alimentacyjnego.
Sąd Wojewódzki wyjaśnił następnie, że w organy słusznie uznały, iż skarżący nie kwalifikował się do uzyskania pomocy na podstawie art. 39 u.p.s. Mimo jednak przekroczenia przez niego kryterium dochodowego, konieczne było rozważenie ewentualnej, potencjalnej możliwości przyznania skarżącemu wnioskowanych świadczeń z uwzględnieniem okoliczności życiowych, w jakich się znalazł. Zgodnie bowiem z art. 41 u.p.s., w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (pkt 1) lub zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową (pkt 2).
Sąd Wojewódzki przedstawił wykładnię pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku" wyjaśniając, że jest to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości.
Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organów, że taki przypadek, o szczególnym charakterze, nie miał w tej sprawie miejsca. Uznał, że organy właściwie oceniły sytuację osobistą, rodzinną i finansową skarżącego, trafnie przyjmując, że zasiłek celowy specjalny nie może być przyznany, gdyż zaległości czynszowe nie są zdarzeniem nagłym, niemożliwym do przewidzenia i do przezwyciężenia własnymi środkami. Sąd wyjaśnił, że sytuacja skarżącego, chociaż niewątpliwie trudna, to jednak nie wyczerpuje znamion art. 41 u.p.s., a wobec tego nie mogła skutkować wydaniem korzystnego dla niego rozstrzygnięcia na wskazane cele. Sąd zwrócił uwagę, że szczególne znaczenie miały tu przywołane przez Prezydenta okoliczności związane z kilkukrotnym zaproponowaniem skarżącemu mniejszego lokalu mieszkalnego, co spowodowałoby zmniejszenie kosztów utrzymania mieszkania (w tym czynszu, którego dotyczy sprawa). Skutkiem braku odpowiedzi i nieprzystaniem przez skarżącego na te propozycje było podjęcie przez Zarząd Dzielnicy [...] w dniu 2 lutego 2022 r. uchwały o uchyleniu kwalifikacji do udzielenia skarżącemu pomocy mieszkaniowej z zasobu mieszkaniowego [...].
Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku przywołał również wyjaśnienia Prezydenta, w świetle których dysponował on w 2024 r. kwotą 1 068 048 zł (89 004 zł miesięcznie) na wypłatę zasiłków celowych z przeznaczeniem na zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb bytowych dla 748 rodzin korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, w których znajduje się 1078. Z powyższego wynika, że na jedną osobę miesięcznie w 2024 r. przypadała do pomocy średnio kwota 82,56 zł.
Sąd zwrócił uwagę, że Skarżący w niniejszej sprawie wystąpił o przyznanie mu świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego w styczniu 2024 r. na opłacenie czynszu za grudzień 2023 r. w wysokości 865,82 zł. Zaznaczył, że skarżącemu udzielono w grudniu 2023 r. pomocy w kwocie 700 zł na opłacenie zaległości za energię elektryczną oraz korzystał on z prawa do jednego nieodpłatnego gorącego posiłku dziennie w barze w od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. oraz od 1 stycznia 2024 r. do 31 marca 2024 r. (koszt tych posiłków, jak wskazało Kolegium, to ok. 700 zł miesięcznie). Z kolei w styczniu 2024 r. przyznano mu pomoc w wysokości 318,43 zł na opłacenie rachunku za energię elektryczną. W konsekwencji tylko w grudniu 2023 r. skarżący otrzymał pomoc w wysokości ok. 1400 zł, która niemal podwoiła jego dochód, zaś w styczniu 2024 r. pomoc wartą ponad 1000 zł.
Sąd kasacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie stanowisko, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sytuacje takie w rozpoznawanej sprawie nie występują.
Za niezasadne uznać należało również zarzuty naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, że rozpoznając skargę sąd dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), albo, że sąd powinien wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., II GSK 1560/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), albo też, że strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (vide: wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W skardze kasacyjnej nie wskazano na zaistnienie takich okoliczności.
Nietrafnie również podniesiono zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania.
Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania to jest art. 151 p.p.s.a w związku z art. 15, 104, 107 § 1 i § 3 oraz 11 k.p.a. wskazać należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjne nie wyjaśniono, do jakich konkretnie zarzutów podniesionych w odwołaniu nie odniósł się organ drugiej instancji rozpoznając sprawę. Zarzuty naruszenia art. 104, 107 § 1 i § 3 oraz 11 k.p.a. nie zostały w ogóle uzasadnione, nie jest zaś rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego poszukiwanie uchybień organu drugiej instancji, rzekomo niedostrzeżonych przez Sąd Wojewódzki, których nie wskazuje autor skargi kasacyjnej.
Uzasadniając zarzuty objęte punktem 3 petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 i art. 107 k.p.a. Skarżący nie wyjaśnił na czym polegał brak dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie. Nie wyjaśnił również na czym opiera swoje stanowisko, iż uwzględnienie jego wniosku w rozpoznawanej sprawie było możliwe. Skarżący nie wyjaśnił, w czym upatruje nieprzeprowadzenia żadnego postępowania dowodowego w sprawie, skoro w aktach sprawy znajduje się zarówno wywiad środowiskowy jak i dokumenty stanowiące podstawę dla ustalenia jego dochodu oraz okoliczności związanych z zakwalifikowaniem skarżącego do uzyskania mniejszego lokalu mieszkalnego.
Sąd kasacyjny wskazuje na marginesie, że w zarzucie objętym punktem 3 petitum skargi kasacyjnej Skarżący zaniechał wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych art.104 i 107 k.p.a., które naruszone zostały przez organy i którego to naruszenia nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 pkt 1 i 2 u.p.s. Sąd kasacyjny przypomina, że specjalny zasiłek celowy przyznawany jest w ramach uznania administracyjnego z uwagi posłużenie się przez ustawodawcę funktorem "może". Powyższe oznacza więc, że nawet przy zaistnieniu przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku organ może zasiłku tego nie przyznać
Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki przesłanka przyznania specjalnego zasiłku celowego została sformułowana poprzez posłużenie się zwrotem o charakterze klauzuli generalnej "szczególnie uzasadnionego przypadku". Zwrot tego rodzaju stanowi skierowany do organu stosującego prawo nakaz dokonania oceny stanu faktycznego przez pryzmat kryterium o charakterze wartościującym. Uzasadnieniem przyznania tego rodzaju zasiłku mają być bowiem okoliczności szczególne, wyróżniające dany przypadek na tle innych przypadków, w których strony ubiegają się o udzielenie pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego. O szczególnym charakterze mogą rozstrzygać kwestie podmiotowe, rodzaj potrzeby czy jakiekolwiek inne względy, które - na tle innych przypadków - będą daną sytuację wyróżniać, dawać podstawę do uznania za krytyczną i kwalifikować do przyznania wsparcia. Katalog tych względów nie został normatywnie wyznaczony, a ocena w kategoriach "szczególnie uzasadnionego przypadku" należy do organów orzekających o przyznaniu pomocy. Kontrola sądu sprowadza się zaś w tym przypadku do: prawidłowości przeprowadzonej oceny, dopuszczalności zastosowanych kryteriów, spójności i kompletności argumentacji.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organów, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 41 u.p.s. W skardze kasacyjnej nie zostały przedstawione argumenty pozwalające na zakwestionowanie powyższego stanowiska. Sąd Wojewódzki dokonał wykładni pojęcia szczególnie uzasadnionego przypadku, która nie została zakwestionowana w skardze kasacyjnej i którą podziela w pełni Sąd kasacyjny rozpoznający sprawę. W świetle tej wykładni, samo odwołanie się do trudnej sytuacji życiowej Skarżącego nie jest wystarczające dla stwierdzenia, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 41 u.p.s.
Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej za niezasadne. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego– na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a.