I OSK 48/23

I OSK 48/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska
Maciej Dybowski /przewodniczący/
Maria Grzymisławska-Cybulska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Gd 271/22 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-09-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 129 ust. 1 i 5 pkt 3 w zw. z art. 98 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 1995 nr 36 poz 175
art. 1
PROTOKÓŁ Nr 1 I Nr 4 DO KONWENCJI O OCHRONIE PRAW CZŁOWIEKA I PODSTAWOWYCH WOLNOŚCI sporządzony w Paryżu dnia 20  marca 1952 r. oraz sporządzony w Strasburgu dnia 16 września 1963 r.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 91 ust. 1 i 2, art. 21 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2021 poz 1372
art. 31
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 271/22 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 stycznia 2022 r. nr NSP-VIII.7581.1.178.2021.IK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za pozbawienie prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 września 2022 r. sygn. II SA/Gd 271/22 oddalił skargę R. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 27 stycznia 2022 r. nr NSP-VIII.7581.1.178.2021.IK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za pozbawienie prawa własności nieruchomości.
Skargę kasacyjną od opisanego wyroku wywiodła R. K., zarzucając:
naruszenie przepisów postępowania tj.:
1. art. 151 PPSA w zw. z art. 105 § 1 KPA oraz art. 129 ust. 1 i 5 pkt 3 w zw. z art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity z dnia 17 września 2021 roku, Dziennik Ustaw z 2021 roku pozycja 1899), dalej zwana także UGN poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, a tym samym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 27 stycznia 2022 roku sygn. akt: NSP-VIII.7581.1.178.2021.IK utrzymującej w mocy decyzję Starosty Wejherowskiego z dnia 30 czerwca 2021 roku sygn. akt GN.683.4.10.dg.2018.IP o umorzeniu postępowania w sprawie, podczas gdy w sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania;
2. art. 153 PPSA oraz art. 190 PPSA w zw. z art. 105 § 1 KPA oraz art. 129 ust. 1 i 5 pkt 3 UGN i art. 98 ust. 1 i 3 UGN poprzez ich pominięcie, czego wyrazem jest zignorowanie wykładni prawa dokonanej na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w dniu 6 lipca 2020 roku w sprawie o sygn. akt: I OSK 2977/19 w zakresie w jakim Sąd ten wskazał, iż:
1. dla możliwości przyjęcia, że w sprawie doszło do ustalenia należnego skarżącej kasacyjnie odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości konieczne jest ustalenie, iż znajdowała się ona wówczas w dostatecznie sprecyzowanej sytuacji prawnej, z której wynikać miało roszczenie objęte oświadczeniem skarżącej kasacyjnie z dnia 26 listopada 1998 roku, które to zagadnienie Naczelny Sąd Administracyjny powiązał z kwestią doręczenia skarżącej kasacyjnie decyzji podziałowej,
2. ustalenie doręczenia skarżącej kasacyjnie decyzji podziałowej, a co za tym idzie przyjęcie, iż kwestia dostatecznego sprecyzowania sytuacji prawnej, w której znajdowała się skarżąca kasacyjnie nie może być ustalona jedynie w oparciu o treść decyzji podziałowej z dnia 18 listopada 1998 roku oraz oświadczenia skarżącej kasacyjnie z dnia 26 listopada 1998 roku;
3. art. 136 § 1 KPA w zw. z art. 75 § 1 KPA polegające na zaakceptowaniu faktu nieprzeprowadzenia przez organy administracji zawnioskowanych przez skarżącą kasacyjnie dowodów tj.
- dowodu z oryginału decyzji podziałowej z dnia 18 listopada 1998 roku, która winna zostać złożona do akt sprawy przez Wójta Gminy [...], na okoliczność treści decyzji,
- dowodu z oryginału dokumentów potwierdzających skuteczne doręczenie decyzji z dnia 18 listopada 1998 roku Stronom, na okoliczność daty uprawomocnienia się decyzji,
- dowodu z oryginału oświadczenia o rezygnacji z ustalenia i wypłacenia odszkodowania za przejęte pod drogę działki nr [...] oraz [...], które to oświadczenie znajduje się w protokole z negocjacji z dnia 26 listopada 1998 roku, na okoliczność ich treści oraz celem ustalenia okoliczności ich sporządzenia,
- dowodu z przesłuchania Wnioskodawczyni celem ustalenia okoliczności w jakich doszło do sporządzenia oświadczenia o rezygnacji z ustalenia i wypłacenia odszkodowania za przejęte pod drogę działki nr [...] oraz [...], które to oświadczenie znajduje się w protokole z negocjacji z dnia 26 listopada 1998 roku, na okoliczność ich treści oraz celem ustalenia okoliczności ich sporządzenia, a także na okoliczność cofnięcia oświadczenia z dnia 26 listopada 1998 roku;
co skutkowało naruszeniem art. 7 KPA oraz 77 KPA poprzez niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, a w dalszej kolejności dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych jakoby między R. K., a Gminą [...] doszło do dokonania uzgodnień, które w świetle art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity z dnia 17 września 2021 roku, Dziennik Ustaw z 2021 roku pozycja 1899), dalej zwana także UGN, skutkowałyby utratą należnego jej z tytułu wywłaszczenia odszkodowania;
4. art. 7 KPA, art. 77 KPA oraz art. 80 KPA polegający na ich pominięciu zaakceptowaniu nieprzeprowadzenia przez prowadzące postępowanie organy dowodów wyjaśniających kwestie o zasadniczym znaczeniu dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy t. j.:
- skutecznego doręczenia decyzji podziałowej z dnia 18 listopada 1998 roku Stronom, oraz daty uostatecznienia się tej decyzji,
- treści oświadczenia Wnioskodawczyni o rezygnacji z ustalenia i wypłacenia odszkodowania za przejęte pod drogę działki nr [...] oraz [...], które to oświadczenie znajduje się w protokole z negocjacji z dnia 26 listopada 1998 roku,
- ewentualnego odwołania przez Wnioskodawczynię jednostronnego oświadczenia woli o rezygnacji z ustalenia i wypłacenia odszkodowania za przejęte pod drogę działki nr [...] oraz [...];
5. art. 7 KPA, art. 77 KPA oraz art. 80 KPA polegające na błędnej ocenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu z negocjacji z dnia 26 listopada 1998 roku poprzez uznanie, iż stanowi on dowód skutecznego cywilnoprawnego ustalenia przez Gminę [...] i skarżącą kwestii odszkodowania za działki nr [...] oraz [...] , podczas gdy:
- w protokole tym, ani żadnym innym zgromadzonym w sprawie dowodzie, nie było wzmianki o dacie doręczenia skarżącej kasacyjnie decyzji podziałowej;
- w protokole tym nie ma mowy o wysokości rozważanych świadczeń - zarówno świadczenia odszkodowawczego jak i wysokości opłaty adiacenckiej, z której ustalenia rzekomo zrezygnowała Powodowa Gmina;
- w protokole tym brak wzmianki o opcjach innych niż pozbawienie skarżącej świadczenia odszkodowawczego w całości, co podważa możliwość przyjęcia, iż w istocie doszło do jakichkolwiek negocjacji,
- brak dowodu na to, że w istocie doszłoby do ustalenia przez Gminę jakiejkolwiek opłaty adiacenckiej, a co za tym idzie, że powodowa Gmina poczyniła na rzecz skarżącej jakiekolwiek ustępstwo w zamian za zrzeczenie się odszkodowania,
- brak dowodu, by protokół z negocjacji z dnia 26 listopada 1998 roku podpisany został przez osobę posiadającą legitymację do zawarcia w imieniu powodowej Gminy cywilnoprawnej umowy zwolnienia z długu;
- treść przedmiotowego protokołu wraz z zawartym w nim oświadczeniem o zrzeczeniu się odszkodowania sporządzone zostały przez pracowników powodowej Gminy, a same jego podpisanie nastąpiło na wyraźne żądanie urzędnika Gminy [...], który przedstawił złożenie takiego oświadczenia jako obligatoryjny warunek wydania przez Wójta Gminy decyzji podziałowej,
Na wypadek nieuwzględnienia zarzutów sformułowanych powyżej, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono także naruszenie prawa materialnego tj.:
1. art. 98 ust. 3 UGN w zw. z art. 58 § 1 KC oraz art. 128 ust. 1 UGN oraz art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, polegające na uznaniu za wiążące uzgodnień dokonanych między skarżącą a Gminą [...] w dniu 26 listopada 1998 roku, mimo:
- braku odpowiedniego skonkretyzowania sytuacji prawnej, z którego ma wynikać roszczenie odszkodowawcze;
- iż okoliczności w jakich doszło do tych ustaleń świadczą o celowym działaniu zmierzającym do obejścia przepisów art. 98 ust. 3 UGN, a w konsekwencji pozbawienia skarżącej prawa do uzyskania słusznej rekompensaty za wywłaszczoną nieruchomość;
2. art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. Nr 36 poz.175) w zw. z art. 91 ust. 1 i 2, a także art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. 1997 nr 78, poz. 483, ze zmianami), dalej zwana Konstytucją RP, polegające na ich niezastosowaniu wyrażającym się w przyjęciu, iż mimo dokonanego wywłaszczenia na rzecz Gminy [...] brak jest podstaw do ustalenia odszkodowania z tego tytułu;
3. art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 listopada 1998 roku - tekst jednolity z dnia 10 lutego 1996 roku - Dz. U. nr 13, poz. 74) dalej zwana ustawą o samorządzie gminnym, poprzez jego pominięcie, czego wyrazem jest uznanie, iż oświadczenie A. G. zawarte w treści protokołu z dnia 26 listopada 1998 roku zostało skutecznie złożone w imieniu Gminy [...], mimo, iż zgodnie z treścią wskazanego przepisu osobą wyłącznie upoważnioną do reprezentacji gminy na zewnątrz jest jej Wójt, oraz mimo to, iż przy składaniu rzeczonego oświadczenia A. G. nie powołała się na stosowne umocowanie udzielone jej przez Wójta Gminy [...] ani tym bardziej przy dokonaniu tej czynności nie wylegitymowała się takim umocowaniem.
Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, z uwzględnieniem opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Zrzeczono się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Gmina [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, a także o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2023, poz. 1634 – dalej jako: "p.p.s.a." wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.
Na wstępie wskazać należy, że skoro w niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie - na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Na wstępie należy poczynić uwagę porządkującą, bowiem choć skarga kasacyjna formułuje zarzut naruszenia przepisów "k.p.a." to jednocześnie nie definiuje użytego skrótu. Analiza treści skargi kasacyjnej doprowadziła Sąd do wniosku, że zarzut ten dotyczy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. - dalej jako: "k.p.a.") i w tak wytyczonym zakresie Sąd skargę kasacyjną rozpoznał.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii naruszenia art. 151 w zw. z art. 153 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 129 ust. 1 i 5 pkt u.g.n. (zarzuty naruszenia przepisów postępowania - pkt 1 i 2) należy wskazać, że skarga kasacyjna niesłusznie całkowicie pomija kontekst wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2020 r. sygn. I OSK 2977/19. Tymczasem, tylko z uwzględnieniem pełnego kontekstu tej sprawy rozpatrywać można stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i wskazania zawarte w uzasadnieniu wydanego wyroku. Kwestię tę, niesłusznie, całkowicie pomija skarga kasacyjna, co w konsekwencji stanowisko samej skarżącej czyni wewnętrznie niespójnym. Wiążącym w niniejszej sprawie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok oddalający skargę na postanowienie w przedmiocie wszczęcia postępowania. Zważywszy na przedmiot tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował jakoby "w sprawie w sposób oczywisty, wręcz naoczny, wystąpiła sytuacja uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość przejęta pod drogę". W tym też kontekście Sąd ocenił postępowanie Starosty, który "zupełnie pominął aspekt wydania decyzji podziałowej w aspekcie związania nią Gminy z chwilą jej doręczenia stronie, a tym samym daty jej wejścia do obrotu prawnego" oraz wskazał, że "dopiero Wojewoda, ustosunkowując się do zawartego w zażaleniu strony zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia kwestii skutecznego doręczenia decyzji podziałowej i daty jej uprawomocnienia, wskazał na, wynikającą z pieczęci na tej decyzji, datę 26 listopada 1998 r., czyli dzień sporządzenia protokołu z negocjacji". W tym również kontekście Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, kierując się regułami procesowymi, należało wszcząć postępowanie administracyjne i w ramach poszerzonego postępowania wstępnego wyjaśnić te kwestie w sposób wnikliwy i pełny, a następnie, w zależności od rezultatu tych czynności, kontynuować postępowanie i wydać decyzję merytoryczną (pozytywną lub negatywną), bądź też umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w całości lub w części, jeżeli jego dalsze prowadzenie okaże się bezprzedmiotowe z uwagi na brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. Zauważyć trzeba, że Sąd nie przesądził w żaden sposób o wyniku postępowania, a jedynie wskazał, że zważywszy na uwarunkowania tej sprawy nie ziściły się przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego.
Do tych wytycznych zastosowały się organy ponownie rozpoznając sprawę. Ustaliły one, że w sprawie niewątpliwie doszło do wejścia decyzji podziałowej do obrotu prawnego, przy czym ustalono, że R. K. odebrała decyzję osobiście najwcześniej w dniu jej wydania, czyli 18 listopada 1998 r., a najpóźniej 26 listopada 1998 r., czyli w dniu przystąpienia do negocjacji. Zważywszy na wywody skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga również, że Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - w ściśle określonym kontekście - a mianowicie takim, że zrzeczenie prawa do odszkodowania jest możliwe przed dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Zauważyć również trzeba, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego było i jest prezentowane stanowisko, że co do zasady jest dopuszczalne zrzeczenie się odszkodowania za grunty przejęte pod drogę. Stanowisko to ewoluowało - jednak wyłącznie - w kontekście momentu, z którym zrzeczenie takie może nastąpić. Jednak już w wyroku z 30 października 2018 r., sygn. I OSK 31/17 Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, zgodnie z którym wysokość odszkodowania może być uzgodniona między właścicielem nieruchomości a właściwym organem przed dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z 18 stycznia 2018 r., sygn. V CSK 261/17. Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że wysokość odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę publiczną może być uzgodniona między właścicielem a właściwym organem przed dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Sąd Najwyższy swe stanowisko argumentował tym, że z art. 98 ust. 1 u.g.n. wynika, iż własność nieruchomości wydzielonej pod drogę publiczną przechodzi z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne, według zaś art. 98 ust. 3 u.g.n. wysokość odszkodowania jest uzgadniana między właścicielem a właściwym organem. Przyjęcie zatem, że takie uzgodnienie może nastąpić dopiero po dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne, oznaczałoby, że uzgodnienie jest dokonywane z właściwym organem nie przez właściciela nieruchomości, ale przez jej byłego właściciela, tymczasem w art. 98 ust. 3 u.g.n. jest mowa o właścicielu, a nie o byłym właścicielu. Stanowisko to podzielił NSA w wyroku z 30 października 2018 r., sygn. I OSK 31/17. Podziela je także Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie (por. również wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2021 r. sygn. I OSK 2058/20). Dodatkowo zgodzić się trzeba, że organ administracji publicznej przed wszczęciem postępowania administracyjnego musi ustalić jedynie czy miały miejsce uzgodnienia w omawianym zakresie i jaka ich treść wynika z tekstu umowy. Uwagi te należy odnieść także do oświadczenia woli o zrzeczeniu odszkodowania (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. I OSK 270/21). Trafnie zatem Sąd Wojewódzki zaaprobował stanowisko organów o zasadności umorzenia postępowania w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze, że warunkiem skuteczności takich uzgodnień jest odpowiednie skonkretyzowanie sytuacji prawnej, organy zweryfikowały, że w rozpatrywanym przypadku, w momencie składania oświadczenia o zrzeczeniu się odszkodowania, sytuacja prawna skarżącej, z której wynikało roszczenie o odszkodowanie, była w sposób odpowiedni i wystarczający skonkretyzowana. Oświadczenie jest precyzyjne, zawiera oznaczenie jego autora z imienia i nazwiska, numery działek, ich powierzchnię, osnowę oświadczenia oraz datę i własnoręczny podpis R. K., byłego właściciela. Jest to jednostronne oświadczenie woli, które wywarło skutek wobec jego niezaprzeczenia i przyjęcia przez drugą stronę - Gminę [...]. To stanowisko słusznie zaaprobował Sąd Wojewódzki.
Zauważyć trzeba, że jakkolwiek skarga kasacyjna kwestionuje prawidłowość oceny materiału dowodowego na okoliczność daty doręczenia decyzji podziałowej oraz konkretyzacji sytuacji prawnej skarżącej kasacyjnie w momencie składania oświadczenia o zrzeczeniu, to zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie pozostają gołosłowne. Rolą organu w toku postępowania administracyjnego jest: podjęcie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), udokumentowanie poczynionych ustaleń w aktach sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz uzasadnienie w sposób przewidziany w art. 107 § 3 k.p.a. wydanej decyzji. Dokumentacja akt niniejszej sprawy wskazuje, że prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że organy prowadzące postępowanie tym standardom sprostały. Prawidłowo wykonały również obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Zauważyć trzeba, że skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Jedynie to, bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy administracji publicznej. Dokonana przez organ odwoławczy i zaakceptowana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. W okolicznościach badanej sprawy taka sytuacja nie ma miejsca. Co bezzasadnymi czyni zarzuty naruszenia przepisów postępowania – pkt 4 i 5.
W konsekwencji, niezasadnie podniesiono zarzut naruszenia art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. (zarzut naruszenia przepisów postępowania – pkt 3) Przekonanie o zasadności naruszenia wskazanych przepisów znajduje swoje źródło w odmiennej od przyjętej przez organy i zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji ocenie materiału dowodowego. Zważywszy na fakt, że prawidłowości tej oceny skarga kasacyjna nie podważyła, zarzut ten nie mógł przynieść pożądanego rezultatu.
Powyższe, nieuzasadnionymi czyni zarzuty dotyczące naruszenia - prawa materialnego opisane w pkt 1 i 2, poprzez które skarga kasacyjna usiłuje w istocie zwalczać sferę ustaleń faktycznych. Zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego nie może, bowiem zostać skutecznie wykazana na podstawie stanu faktycznego, który sama tylko strona skarżąca uznaje za prawidłowy.
W kontekście zarzutu naruszenia art. 31 u.s.g. w brzmieniu aktualnym na dzień 26 listopada 1998 r. wskazać należy, że brak w aktach sprawy dokumentu zawierającego wyraźne upoważnienie dla A. G. do reprezentowania Gminy, nie może być utożsamiany z brakiem umocowania do działania za Wójta, zwłaszcza, że nie ma sporu co do tego że A. G. była wówczas pracownikiem Urzędu Gminy [...]. Dlatego pożądanego rezultatu nie mógł również przynieść zarzut naruszenia - prawa materialnego - zawarty w pkt. 3.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.