I OSK 463/06

I OSK 463/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący/
Leszek Włoskiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II SA 3163/03 - Wyrok WSA w Warszawie z 2004-10-05
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka Sędziowie Anna Lech NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2004r. sygn. akt 6 II SA 3163/03 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie - uwzględniając skargę M. S. – wyrokiem z dnia 5 października 2004 r. 6 II SA 3163/03, uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...], którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 4900 zł, w tym – na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) - karę 4000 zł za wykonywanie transportu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Podczas kontroli, w dniu 17 kwietnia 2003 r. o godz.1255, skarżący okazał kartę opłaty dobowej, wydaną 5 marca 2003 r., lecz wypełnioną dopiero 16 kwietnia 2003 r. na przejazd rozpoczynający się tego dnia o godz.1600 i mający trwać do godz. 1600 następnego dnia, tj. 17 kwietnia 2003 r., i organy inspekcji transportu drogowego uznały więc, że po upływie 7 dni od daty wydania karta opłaty drogowej nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty, natomiast sąd nie podzielił tego stanowiska.
Sąd wyjaśnił bowiem, że – stosownie do ust. 6 § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) – dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty nie stanowi tylko karta zawierająca poprawki albo niewypełniona lub wprawdzie wypełniona, lecz w inny sposób niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, podczas gdy o tym, w jakim terminie od daty jej wydania może być wypełniona karta opłaty dobowej, jest mowa w ust. 2 § 5 powołanego rozporządzenia, niewymienionym w ust. 6, a zatem karta opłaty dobowej – chociaż wypełniona niezgodnie z dyspozycją ust. 2 – stanowi jednak dowód potwierdzający wniesienie opłaty.
Wnosząc skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 42 ust. 1 i 7 oraz art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, a także § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przed wszystkim, że – stosownie do § 4 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia – uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z § 5, tj. zgodnie z wszystkimi wymaganiami tam określonymi, i dokument potwierdzający wniesienie opłaty stanowi dopiero karta wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu nie tylko w sposób, lecz i w terminie określonym w § 5.
Natomiast, jeżeli karta opłaty dobowej może być wypełniona tylko w terminie 7 dni od daty wydania (§ 5 ust. 2), w świetle § 4 ust. 1 wypełniona po tym terminie karta opłaty dobowej nie wywołuje skutku, o którym mowa w § 4 ust. 2, tj. nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę.
Rozumowanie sądu pierwszej instancji nie tylko prowadzi do wniosku, że ust. 2 § 5 rozporządzenia w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych nie ma normatywnego znaczenia – czemu wprost przeczy treść § 4 ust. 1 i 2, odwołująca się do § 5 w całości, bez wyłączenia ust. 2 – lecz jest nietrafne również dlatego, że ust. 6 § 5 ("karta niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5..."), chociaż nie wprost, jednak odsyła (właśnie poprzez ust. 3) do ust. 2.
Stosownie do ust. 3 § 5, kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie (m.in.) dat i godzin określających termin ważności karty oraz daty wydania karty.
Każda z tych informacji jest więc konieczna i obowiązek podania każdej z nich musi znajdować uzasadnienie prawne.
Uznając za oczywiste, że po upływie terminu ważności karta traci swoje znaczenie, należy rozważyć w jakim celu ust. 3 § 5 wymaga, aby – oprócz terminu ważności – wpisywać również datę wydania karty.
Jak o tym mowa w pkt 1 ust. 2 § 5 w części dotyczącej terminu ważności, karta opłaty dobowej może być wypełniona tylko w terminie 7 dni od daty jej wydania.
Natomiast, jeżeli kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu, właśnie pkt 1 ust. 2 § 5 wyjaśnia, kiedy najpóźniej może dojść do rozpoczęcia przejazdu w rozumieniu ust. 3 § 5 – oraz ust. 2 § 4 – gdyż konieczność wpisania daty wydania karty oznacza, że rozpoczęcie przejazdu nie zależy tylko od woli nabywcy karty, lecz – tak, jak ważność samej karty – jest ograniczone w czasie.
Wobec powyższego – nie podzielając prezentowanych również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądów zbieżnych ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku – orzeczono jak w sentencji na mocy art. 188 oraz art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.