I OSK 419/06

I OSK 419/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Runge - Lissowska
Maria Wiśniewska
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II SA/Rz 150/05 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2005-11-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka (spr.) Sędziowie Joanna Runge-Lissowska NSA Maria Wiśniewska Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Rz 150/05 w sprawie ze skargi E. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od E. S.A. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 220,- zł (dwieście dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
UZASADNIENIE:
Wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 150/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...], którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1998 r., a którą to decyzją Prezydent Miasta [...] dokonał zmiany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu Peugeot 406 nr rej. [...] z samochodu osobowego na ciężarowy.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Na wniosek Ł. C. z dnia 28 października 1998 r. Prezydent Miasta [...] zarejestrował pojazd samochodowy marki Peugeot 406, jako samochód osobowy o numerze rejestracyjnym [...]. Następnie również na wniosek Ł. C. z dnia 29 października 1998 r., na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, iż w pojeździe dokonano zmian przystosowujących go do przewozu osób i ładunku, Prezydent Miasta [...] dokonał zmiany w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu określając jego rodzaj jako samochód ciężarowy. W dniu 30 października 1998 r. pojazd został przerejestrowany na E. w W.. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1998 r., którą dokonano zmiany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu z samochodu osobowego na ciężarowy. Kolegium za rażące naruszenie prawa uznało fakt naruszenia art. 68 ust. 9, art. 72 ust. 1 pkt 3 i art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym oraz § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, polegający na dokonaniu zmiany w dowodzie rejestracyjnym w oparciu o zaświadczenie o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu, a nie w oparciu o świadectwo homologacji na dany typ samochodu. Wnioskiem z dnia 4 października 2002 r. E. w W. domagał się wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2003 r. Kolegium wznowiło przedmiotowe postępowanie o stwierdzenie nieważności, a decyzją z dnia 29 września 2004 r. odmówiło uchylenia własnej decyzji z dnia [...], a następnie rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy wyżej wymienioną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powołując się na treść art. 68 ust. 1 i 9 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym stwierdził, iż dokonanie zmiany typu samochodu z osobowego na ciężarowy w oparciu o zaświadczenie o pozytywnym wyniku badań technicznych pojazdu, a nie na podstawie świadectwa homologacji stanowiło naruszenie prawa. Podkreślił, iż redakcja art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy nie daje podstaw do równorzędnego traktowania badań homologacyjnych oraz badań technicznych pojazdu, dlatego też nie jest dopuszczalna zmiana danych określonych w świadectwie homologacji pojazdu w drodze wydania zaświadczenia o wyniku badań technicznych. Sąd pierwszej instancji wskazał jednak, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie zbadało w należyty sposób, czy owo naruszenie prawa miało rażący charakter. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że rażące naruszenie prawa jest to naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podniósł, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, a jej uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Przepisy te bowiem obligują organy administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania oraz rozpatrzenia wyczerpującego materiału dowodowego, natomiast w zaskarżonej decyzji Kolegium nie ustosunkowało się do przytaczanych przez stronę skarżącą pism Ministra Transportu oraz wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszących się do przedmiotowej problematyki. Również analiza orzeczeń wydanych w analogicznych sprawach przez inne Samorządowe Kolegia Odwoławcze – zdaniem Sądu -pozwoliłaby organowi na stwierdzenie, czy przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie są obiektywnie jednoznaczne, czy też nie. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przy ponownym rozpoznawaniu sprawy do przeprowadzenia analizy interpretacji przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1998 r. (w następstwie której dokonano zmiany wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu), orzecznictwa organów stosujących prawo w przedmiotowym zakresie według stanu sprzed wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 23 października 2000 r. OPK 17/00 oraz wskazanych przez stronę skarżącą pism Ministra Transportu, co dopiero da podstawę do ustalenia czy wskazana decyzja Prezydenta Miasta [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Minister Transportu i Gospodarki Morskiej jest jednym z organów zajmujących się interpretacją przepisów dotyczących rejestracji pojazdów i stanowisko Ministra musi być oceniane przy określeniu jednoznaczności rozumienia przepisów, których dotyczy postępowanie. Natomiast analiza orzeczeń innych organów pozwoli organowi wyrobić sobie zdanie, czy interpretowane przez niego przepisy są jednoznaczne.
Od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w ustawowym terminie złożyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej ustawą). Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło wyrok w całości, wniosło o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych prawem. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4, art. 133 § 1 i art. 1, 2 i 3 wskazanej ustawy. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż w myśl powołanego art. 141 § 4 ustawy Sąd Administracyjny zobligowany jest do zawarcia w motywach rozstrzygnięcia wskazań odnośnie postępowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w zaskarżonym wyroku nie zamieścił żadnych wskazówek dla dalszego toku postępowania, a ograniczył się jedynie do podania wariantów ewentualnych rozstrzygnięć, polegających na analizie orzecznictwa przez różne organy w podobnych sprawach. Nie wskazał jednak właściwego rozstrzygnięcia problematycznego zagadnienia prawnego, a zatem – zdaniem skarżącego organu – uchylił się od ustawowej powinności badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (tj. art. 1 i 3 ustawy). Uzasadnienie wyroku Sądu zawiera wiele hipotez, które trudno zrekonstruować, jako wiążące dla organu mającego ponownie rozpoznawać sprawę. Tym samym takie uzasadnienie odbiega od przyjętych norm uzasadnienia, nie zawiera ono bowiem wskazówek dla organu co do dalszego postępowania, jak i nie wskazuje czy przesłanki, na których oparł orzeczenie są trafne. Ponadto Sąd nie dokonał wnikliwej analizy akt sprawy do czego obligował go przepis art. 133 § 1 ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Katalog przyczyn nieważności postępowania został określony w § 2 art. 183 ustawy, a wystąpienie jednej z przyczyn nieważności postępowania wymienionej w tym przepisie skutkuje uchyleniem orzeczenia nawet wtedy, gdy zarzut nie został podniesiony w skardze kasacyjnej.
Z akt sprawy, która jest przedmiotem rozpoznania w związku z wniesioną skargą kasacyjną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wynika, że skargę skierowaną do Sądu w Rzeszowie w imieniu E. w W. podpisało dwóch prokurentów – prokura łączna w rozumieniu art. 1091 kc. Prokura łączna nie oznacza, że prokurenci upoważnieni są do złożenia oświadczenia woli, jak również podejmowania czynności w postępowaniu sądowym. W myśl art. 28 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, osoby prawne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Tylko oświadczenia lub czynności podjęte przez właściwe organy są uznawane za czynności danej osoby prawnej.
Organy upoważnione do działania w imieniu spółki akcyjnej określone zostały art. 373 § 1 ustawy - kodeks spółek handlowych. Z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, kto może reprezentować spółkę - E. Mianowicie w dziale 2 w rubryce "reprezentacji podmiotu" wskazano jako osobę reprezentującą spółkę jednoosobowo Prezesa lub dwóch członków zarządu łącznie lub jednego członka Zarządu łącznie z prokurentem co jest zgodne z powołanym art. 373 § 1 kodeksu spółek handlowych.
Z powyższego wynika, że spółka składając skargę nie była należycie reprezentowana. Oczywiście jest to brak usuwalny, ale Sąd nie podjął żadnych czynności w tym zakresie i rozpoznał sprawę. Czynności podjęte przez niewłaściwe osoby mogły być następnie konwalidowane przez ich potwierdzenie przez organy upoważnione do reprezentowania spółki.
W tym stanie zachodzi przyczyna nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a skutkuje to uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Niezależnie od powyższego dodatkowo należy podnieść, że zarówno organy jak i sąd obowiązane są orzekać zgodnie z przepisami prawa. W art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zostało określone, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Te ostatnie akty wydają ministrowie na podstawie art. 149 ust. 2 Konstytucji. Pisma ministrów nie stanowią źródła prawa, jak również nie są źródłami prawa zarządzenia, które w myśl art. 93 Konstytucji nie mogą stanowić podstawy decyzji wobec obywatela, osób prawnych czy też innych podmiotów. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana tylko pod względem zgodności z prawem (legalności). Na kontrolę sprawowaną przez sąd nie może wpływać analiza orzeczeń wydanych przez organy w podobnych sprawach lub pism Ministra. Również organy nie mogą jako podstawy stosować innych źródeł prawa. Analiza przepisów na tle danej sprawy należy do sądu.
W uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji powinno znaleźć się ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie. Nie jest natomiast wystarczające powoływanie się ogólnie na inne orzeczeni organów, a nawet na orzeczenia sądu i zalecenie dokonania przez organ w oparciu o te orzeczenia ustaleń co do jednolitości orzecznictwa. Organ stwierdzając nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 października 1998 r. dał wyraz w uzasadnieniu, jakie przepisy jego zdaniem zostały naruszone i tym samym uznał, że zachodzi rażące naruszenie tych przepisów. Do Sądu zatem należy ocena, czy zostały naruszone przepisy i czy to naruszenie jest rażące. Z tych też względów również zarzut strony skarżącej naruszenia art. 1 i art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi jest słuszny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.