I OSK 346/24

I OSK 346/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Przybysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Sygn. powiązane
III SA/Gl 577/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-09-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 107 § 1 pkt 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 577/23 w sprawie ze sprzeciwu T.T. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr PSIII.8640.274.2023 w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 września 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 577/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił sprzeciw T.T. na decyzję Wojewody Śląskiego z [...] czerwca 2023 r. nr PSIII.8640.274.2023 w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej.
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył T.T., zastępowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151a § 2 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie sprzeciwu, w sytuacji gdy skarżona decyzja Wojewody Śląskiego z [...] czerwca 2023 r. nr PSIII.8640.274.2023 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice z [...] kwietnia 2023 r. nr 708/malpod7931/04/23 została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a.
Mając na uwadze powyższy zarzut, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Katowice w całości. Wniesiono również o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obydwie instancje, według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.
W piśmie z 22 grudnia 2023 r. organ przedstawił upoważnienie z 5 listopada 2019 r. nr [...] do załatwiania spraw na podstawie ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez pracownika, który w imieniu Wojewody Śląskiego podpisał zaskarżoną decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 182 § 2a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 259) – dalej jako "p.p.s.a.", skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. W § 3 tego przepisu stwierdza się, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa
w § 2, w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z powyższą regulacją rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego nie występują. Powyższe oznacza, że wskazane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd II instancji, który nie bada całokształtu sprawy, a ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przeprowadzona zaś w tych granicach kontrola nie daje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Podkreślić należy, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e p.p.s.a.). W postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem sąd administracyjny nie bada zatem, jakie przepisy prawa materialnego i w jakim znaczeniu powinny być zastosowane w rozpoznawanej sprawie, ale ocenia jedynie, czy w świetle tych przepisów wystąpiły tak istotne braki w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, których nie można usunąć w trybie art. 136 k.p.a., co w konsekwencji prowadzi do konieczności wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W tak zakreślonych ramach Sąd I instancji ocenił, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji, gdyż doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, a do wyjaśnienia – z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – pozostał istotny zakres sprawy. Sąd wskazał przy tym, iż z uwagi na uchybienia organu I instancji zasadnym jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ, ponieważ nie wszystkie informacje zamieszczone na przesyłkach urzędowych znajdujących się w aktach sprawy były skarżącemu znane.
Skarżący kasacyjnie powyższego stanowiska Sądu I instancji nie kwestionuje, twierdzi natomiast, że zaskarżona decyzja organu II instancji została dotknięta wadą nieważności. Sformułowany przez kasatora zarzut koncertuje się bowiem na wykazaniu, że decyzja Wojewody została podpisana przez nieupoważnionego pracownika, ponieważ znajdujące się w aktach sprawy upoważnienie z 10 czerwca 2021 r., nr [...], wydane na podstawie art. 19 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1464) dla G.R. – pracownika organu – nie zawiera upoważnienia do załatwiania w imieniu Wojewody spraw z zakresu ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na mocy której wydano decyzję organu II instancji.
Niewątpliwie, skoro z treści art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. wynika, że podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi istotny element decyzji, to decyzja podpisana przez osobę nieuprawnioną rażąco narusza przepis art. 107 § 1 k.p.a. i przez to jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Taka sytuacja nie występuje jednak na gruncie niniejszej sprawy. W piśmie z 22 grudnia 2023 r. organ nadesłał upoważnienie z 5 listopada 2019 r., nr [...], wydane na podstawie art. 19 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1464), dla ww. pracownika, m.in. do załatwiania spraw na podstawie ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. do wydawania decyzji w drugiej instancji w sprawach dotyczących świadczeń z tytułu bezrobocia (pkt 4 ppkt a upoważnienia). Podkreślić również należy, że upoważnienie w powyższym zakresie nie zostało uchylone przez upoważnienie z 10 czerwca 2021 r., na które powołuje się skarżący kasacyjnie. Na mocy upoważnienia z 10 czerwca 2021 r. uchylono jedynie pkt 17 upoważnienia z 5 listopada 2019 r., dotyczący rozporządzeń Ministra Polityki Społecznej z 28 kwietnia 2005 r. w sprawie wydawania i cofania zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę (Dz.U. Nr 86, poz. 739) oraz w sprawie wydawania i cofania zezwoleń na prowadzenie w ramach działalności statutowej placówki zapewniającej całodobową opiekę (Dz.U. Nr 86, poz. 740) – zatem w zakresie irrelewantnym dla rozpoznawanej sprawy.
Z przedstawionych względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151a § 2 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny, gdyż decyzja organu II instancji w myśl art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. zawierała podpis prawidłowo upoważnionego pracownika.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oddalił skargę kasacyjną.