I OSK 309/25

I OSK 309/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Wesołowska /sprawozdawca/
Marek Stojanowski /przewodniczący/
Marian Wolanin
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
IV SA/Wr 376/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-12-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 17 czerwca 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Marian Wolanin sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 376/24 w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi tytułem zwrotu wydatków wniesionych zastępczo przez gminę za pobyt w domu pomocy społecznej i ustalenia terminu zwrotu wydatków oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wyrokiem z 19 grudnia 2024 r. IV SA/Wr 376/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi A.M. (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (Kolegium) z [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi tytułem zwrotu wydatków wniesionych zastępczo przez gminę za pobyt w domu pomocy społecznej i ustalenie terminu zwrotu wydatków.
Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu Wojewódzkiego skargą kasacyjną w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. :
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 145 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z 77 §1 k.p.a. oraz w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nie zastosowanie zasady prawdy obiektywnej, bowiem organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie; ponadto poprzez nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, błędną ocenę materiału dowodowego oraz błędne ustalenie, iż skarżąca otrzymała dochód w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej ponadto, iż dochód ten należy uwzględnić w dochodzie Skarżącej, nałożenie na stronę obowiązku zwrotu opłaty zastępczo uiszczonej w kwocie 36 674,36 zł, w przypadku gdy strona nie jest w stanie ponieść takiego kosztu, nigdy nie otrzymała dochodu, który uzasadniłby naliczenie opłaty za pobyt w DPS w takiej wysokości, jest osobą niepełnosprawną, jej jedynym dochodem jest renta wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, natomiast żądanie od obywatela zapłaty opłaty za pobyt w DPS w takiej wysokości jawi się, jako rażąco niesprawiedliwe oraz krzywdzące dla Skarżącej, wobec czego bezzasadne jest uiszczenie przez gminę kwoty 36 674,36 zł tytułem zwrotu wydatków wniesionych zastępczo przez gminę W. za pobyt Skarżącej w DPS,
2. art. 145 § 1 p.p.s.a, w zw. z art. 8 § 1 k,p.a, poprzez jego nie zastosowanie i naruszenie zasady pogłębiania zaufania uczestników do władzy państwowej, poprzez nałożenie na stronę obowiązku zwrotu opłaty zastępczo uiszczonej w kwocie 36 674,36 zł, w przypadku gdy Skarżąca nie jest w stanie ponieść takiego kosztu, ponadto poprzez umieszczenie w decyzji organu II instancji błędnych pouczeń, iż od zaskarżonej decyzji skarga do WSA nie przysługuje, a przysługuje natomiast sprzeciw, czym organ wprowadził skarżącą w błąd,
3. art. 145 § 1 p.p,s.a. w zw. z art 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z. art. 73 §1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez niepoinformowanie pełnomocnika Skarżącej o zakończeniu postępowania i prawie do wglądu w akta sprawy, co skutkuje nie udowodnieniem faktów, na które powołuje się organ w treści uzasadnienia skarżonej decyzji, w szczególności, co do okoliczności wydatkowania przez gminę zastępczo, otrzymania dochodu przez Skarżącą oraz jego wysokości, ponadto powyższe uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pozbawienie Skarżącej możliwości złożenia przed zakończeniem sprawy ewentualnego wniosku o odstąpienie od żądania zwrotu należności, ze względu na przypadek szczególnie uzasadniony, bądź rozłożenia świadczenia na raty,
4. art. 145 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w decyzji organu I i II instancji uzasadnienia faktycznego oraz prawnego niniejszej decyzji,
5. art. 151 p.p.s.a poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w przypadku gdy WSA winien był uwzględnić skargę w całości i uchylić decyzję organu I i II instancji w całości oraz umorzyć postępowanie w całości,
6. art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 112 k.p.a, w zw. 2 art. 138 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 64a p.p.s.a. w zw. z art. 45 oraz art 78 Konsytucji RP poprzez zamieszczenie błędnych pouczeń w treści decyzji SKO, które stanowią o braku uprawnienia Skarżącej do złożenia skargi do WSA, w przypadku gdy organ SKO wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzje, wobec czego nie ziściła się przesłanka do złożenia sprzeciwu w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji Skarżąca została narażona na pozbawienie jej prawa do zaskarżenia decyzji oraz prawa do rozpatrzenia jej sprawy przez Sąd,
7. art. 200 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie o kosztach zgodnie z wnioskiem Skarżącej;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:
1. art. 8 ust. 3, 11 oraz 12 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na niewskazaniu przez organ kwoty osiąganego dochodu przez stronę, wobec czego braku wskazaniu przez organ podstawy do oszacowania wysokości kosztów pobytu w DPS, a w konsekwencji naliczenie opłaty w pełnej wysokości i bezzasadne nałożenie obowiązku zwrotu kwoty 36 674,36 zł zastępczo uiszczonej przez gminę za pobyt w Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w. W. przy ul. [...] w okresie od 1 kwietnia 2023 r. do 7 lutego 2024 r.,
2. art. 17 ust. 1 pkt 16 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego nie zastosowanie i nie poniesienie przez gminę odpłatności z tytułu pobytu Skarżącej w DPS, w przypadku gdy ponoszenie odpłatności z tytułu pobytu Skarżącej w DPS należy do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym,
3. art. 61 ust 1-3 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich błędne zastosowanie i nieprawidłowe naliczenie opłaty za pobyt skarżącej w DPS,
4. art. 104 ust. 1-4 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich błędne zastosowanie i bezzasadne nałożenie obowiązku zwrotu kwoty 36 674,36 zł zastępczo uiszczonej przez gminę za pobyt w Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych w W. przy u. [...] w okresie od 1 kwietnia 2023 r. do 7 lutego 2024 r.
Wobec tak postawionych zarzutów Skarżąca wniosła:
1. na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a, o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu,
2. na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Spór w sprawie dotyczył prawidłowości decyzji ustalającej wysokość należności podlegającej zwrotowi tytułem zwrotu wydatków wniesionych zastępczo prze Gminę W. (Gmina) w związku z pobytem Skarżącej w Domu Pomocy Społecznej w W. w okresie od 1 kwietnia 2023 r. do 7 lutego 2024 r.
Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów było ustalenie, że decyzją z [...] kwietnia 2023 r., utrzymaną w mocy decyzją Kolegium z [...] grudnia 2023 r. Prezydent W. (Prezydent) zmienił swoją wcześniejszą decyzję ustalającą Skarżącej wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej i ustalił opłatę w nowej wysokości. Ponieważ Skarżąca nie uiściła opłaty ustalonej decyzją z [...] kwietnia 2023 r. uczyniła to zastępczo Gmina.
Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organy wskazały przepisy ustawy z dnia 12 marca 2024 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 901 ze zm., dalej : "u.p.s.").
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podzielając ustalenia faktyczne organów i dokonaną przez nie ich ocenę prawną oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przystępując do rozpoznania zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze kasacyjnej zwrócić należy uwagę na nieścisłości w ich sformułowaniu.
Skarżąca zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. powiązała – co do zasady trafnie – z przepisami p.p.s.a. Przywoła jednak jako wzorzec kontroli art. 145 § 1 p.p.s.a, który dzieli się na dalsze jednostki redakcyjnej o różnej treści normatywnej. Następnie przypomnieć należy, że złożenie skargi kasacyjnej prowadzi do dokonania przez sąd kasacyjny oceny prawidłowości wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji. Sądy administracyjnej nie stosują przepisów k.p.a. czy też innych ustaw regulujących postępowanie przed organami administracji, dokonują jedynie oceny prawidłowości ich zastosowania przez organy administracji. Sposób sformułowania zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazuje natomiast, że w ocenie Skarżącej podmiotem, który dopuścił się tych naruszeń nie jest sąd wojewódzki, ale organ.
Niezależnie od tej oceny, tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za ich pomocą argumentacji (por.: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09).
Analiza podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów objętych punktem I.1 i I.2 petitum skargi kasacyjnej jak również ich uzasadnienia wskazuje, że Skarżąca również na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym kwestionuje prawidłowość ustalenia przez organy opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Tymczasem decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna i – jak słusznie zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki – prawomocna na skutek prawomocnego oddalenia skargi od tej decyzji wyrokiem z 8 sierpnia 2024 r. IV SA/Wr 123/24. To w owym postępowaniu Skarżąca mogła podnosić argumenty dotyczące prawidłowości ustalenia wysokości opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej. Na obecnym etapie postępowania argumenty te uznać należy za niemające żadnego związku ze sprawą. Żadnego związku z rozpoznawaną sprawą nie ma również ponoszona w skardze kasacyjnej argumentacja dotycząca (jak to określa Skarżąca) : "fundamentalnej dla wykładni przepisów prawa daninowego, w tym prawa podatkowego, zasady in dubio pro tributario, będąca oczywistą konsekwencją, wyrażonej w art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji zasady nullum tributum sine lege".
W konsekwencji, zarzut objęty punktem I.1 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za oczywiście niezasadny.
W zarzucie objętym punktem I.2 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuca naruszenie wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania uczestników do władzy państwowej poprzez nałożenie na nią obowiązku zwrotu wskazanej w decyzji kwoty, w sytuacji, w której nie jest w stanie podnieść takiego kosztu. W tym zakresie z zarzutem objętym punktem I.2. petitum skargi kasacyjnej powiązać należy zarzut naruszenia art. 9 w związku z art. 10 § 1 i 73 § 1 k.p.a (pkt I.3 petitum skargi kasacyjnej), uzasadniany przez Skarżącą nie poinformowaniem jej o zakończeniu postępowania i prawie wglądu do akt sprawy, co m.in. pozbawiło ją możliwości złożenia przed zakończeniem sprawy ewentualnego wniosku o odstąpienie od żądania zwrotu należności ze względu na przypadek szczególnie uzasadniony bądź rozłożenia świadczenia na raty.
Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów wskazać należy, że zgodnie z art. 104 ust. 4 u.p.s. w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty.
Skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie złożyła wniosku o umorzenie, rozłożenie na raty czy też odroczeniu terminu płatności tychże należności. Sąd kasacyjny zwraca uwagę w tym miejscu, że organ pierwszej instancji doręczył pełnomocnikowi Skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania informując ją jednocześnie o treści art. 104 ust. 4 u.p.s. Pismo to doręczone zostało pełnomocnikowi Skarżącej 18 marca 2024 r. Pomimo otrzymania takiego pouczenia Skarżąca ani w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, ani w toku postępowania wywołanego odwołaniem nie złożyła wniosku o udzielenie którejkolwiek z ulg wskazanych w art. 104 ust. 4 u.p.s. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że w treści decyzji organu pierwszej instancji Prezydent ponownie wskazał na fakt poinformowania pełnomocnika Skarżącej o możliwości zastosowania ulgi i na fakt niezłożenia wniosku. Oznacza to, że Skarżąca wiedziała o możliwości złożenia wniosku o zastosowanie ulgi, jednak z uprawnienia tego nie skorzystała. W konsekwencji twierdzenie, że organ naruszył zasadę prowadzenia postępowania w sposób budząc zaufanie jego uczestników do organów władzy państwowej nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Co również istotne, nie można twierdzić, by to na skutek naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca pozbawiona została możliwości złożenia wniosku o zastosowanie ulgi. Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że Skarżąca w dalszym ciągu może skorzystać z możliwości złożenia wniosku o zastosowanie jednej z ulg wskazanych w art. 104 ust. 4 u.p.s.
Skarżąca naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. upatrywała w zawarciu w decyzji organu drugiej instancji błędnego pouczenia o możliwości wniesienia od niej sprzeciwu a nie skargi. Sąd kasacyjny przypomina, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, o ile naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca pomimo błędnego pouczenia wniosła do Sądu Wojewódzkiego skargę, która została rozpoznana, zatem zawarcie błędnego pouczenia w treści decyzji uznać należy za niemające wpływu na wynik sprawy. Czyni to również niezasadnym zarzut objęty punktem I.6 petitum skargi kasacyjnej.
Podsumowując za niezasadny uznać należało zarzut objęty punktem I.2 oraz I.3 petitum skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym pozbawienia Skarżącej możliwości złożenia wniosku o zastosowanie jednej z ulg wskazanych w art. 104 ust. 4 u.p.s.
Również w pozostałym zakresie, to jest w zakresie w jakim Skarżąca zarzuca organom niedopełnienie obowiązków informacyjnych oraz uniemożliwienie wglądu w akta sprawy (zarzut objęty punktem I.3 petitum skargi kasacyjnej) jest niezasadny.
Jak zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki "Co do "braku zawiadomienia pełnomocnika o zakończeniu postępowania dowodowego oraz prawie wglądu w akta sprawy" (pkt 3 skargi) podnieść należy, że uwzględnienie tego rodzaju zarzutu jako podstawy do uchylenia decyzji byłoby możliwe (jedynie) pod warunkiem wykazania w skardze istotnego wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Skoro zatem (jak wynika z treści skargi) poza sformułowaniem tego zarzutu nie wykazano tego rodzaju wpływu, to zarzut ten należało uznać za bezzasadny."
Skarżąca również na etapie postępowania kasacyjnego nie wskazała, jakie okoliczności mogłaby przywołać oraz jakie wnioski dowodowe przedstawić gdyby organy prawidłowo wywiązały się z ciążącego na nich obowiązku informacyjnego.
Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że Skarżąca w żaden sposób nie wyjaśniła jaki jest związek "nieudowodnienia przez organy faktów na które powołuje się on w uzasadnieniu decyzji" z zaniechaniem wypełnienia przezeń obowiązków o których mowa w art. 10 § 1 k.p.a.
Powołując się na naruszenie przez organy art. 73 § 1 k.p.a., Skarżąca nie wyjaśnia kiedy i w jaki sposób organy odmówiły jej dostępu do akt. Sąd kasacyjny przypomina, że odmowa udostępnienia stronie akt wymaga wydania postanowienia. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by Skarżącej (lub jej pełnomocnikowi) odmówiono wydania dostępu do akt, co więcej nie wynika z nich by kiedykolwiek Skarżąca (lub jej pełnomocnik) zwróciła się do organu o udostępnienie akt. Zwrócić należy w tym miejscu uwagę, że Skarżąca jak i ustanowiony przez nią pełnomocnik mieli wiedzę o toczącym się postępowaniu, zatem Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika mogła w każdej chwili skorzystać z przysługujących jej uprawnień.
Zarzut objęty punktem I.4 petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w decyzji organów obu instancji uzasadnienia faktycznego oraz prawnego jest oczywiście niezasadny. Organy sporządziły uzasadnienia odpowiadające wymogom k.p.a., okoliczność, że treść tych uzasadnień nie satysfakcjonuje Skarżącej nie może przesądzać o ich wadliwości.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego objęty punktem II. 1 petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia art. 8 ust. 3, ust. 11 oraz ust. 12 u.p.s. Zarzuty niewłaściwego zastosowania tego przepisu mogły być podnoszone wyłącznie w stosunku do decyzji o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Na etapie postępowania prowadzonego w trybie art. 104 u.p.s organ zobowiązany jest do ustalenia, czy w obrocie prawnym istnieje decyzja ustalająca wysokość odpłatności za pobyt podopiecznego w domu pomocy społecznej oraz czy osoba zobowiązana wywiązała się z obowiązku poniesienia opłaty ustalonej ową decyzją. Sąd kasacyjny podkreśla, że na żadnym etapie postępowania Skarżąca nie wskazała by uiściła opłaty objęte decyzją z [...] września 2023 r. utrzymaną w mocy decyzją z [...] grudnia 2023 r. Podniesiony przez Skarżącą zarzut jest zatem nieadekwatny do przedmiotu sprawy.
Oczywiście niezasadny był zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 16 u.p.s. (punkt II.2 petitum skargi kasacyjnej) Rację ma Skarżąca wskazując, że ponoszenie opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej należy do zadań własnych gminy. Nie należy jednak zapominać, że zakres obowiązków gminy co do poniesienia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej regulowany jest postanowieniami art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.s. Jak już wyjaśniono, ostateczną i prawomocną decyzją ustalona została opłata, jaką Skarżąca winna ponosić za pobyt w domu pomocy społecznej. Skarżąca opłaty owej nie uiściła. Spełnione zostały zatem przesłanki do zastosowania art. 104 ust. 3 u.p.s. i wydania decyzji ustalającej wysokość kosztów poniesionych zastępczo przez gminę, podlegających zwrotowi oraz terminy ich zwrotu
Sposób sformułowania zarzutów objętych punktem II.3 i 4 petitum skargi kasacyjnej uniemożliwia odniesienie się do nich przez Sąd kasacyjny. W punkcie II.3 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca jako wzorce kontroli powołała art. 61 ust. 1-3 u.p.s. Oznacza to, że Skarżąca przywołała jako wzorce kontroli łącznie 9 ustępów artykułu 61 u.p.s. (z których część dzieli się jeszcze na dalsze jednostki redakcyjne) o różnej treści normatywnej. W zarzucie objętym punktem II.4 Skarżąca przywołała0 cztery jednostki redakcyjnej o różnej treści (art. 104 ust. 1-4 u.p.s.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odwoływała się do art. 104 ust. 4 u.p.s. ale jedynie w kontekście zaniechania poinformowania jej o możliwości złożenia stosownego wniosku. W tym zakresie Sąd kasacyjny ustosunkował się do argumentacji Skarżącej rozważając zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
W konsekwencji stwierdzić należy, że Sąd Wojewódzki prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. oddalając skargę. Skoro skarga podlegała oddaleniu brak było podstaw do zasądzenia na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania (zarzuty objęte punktem I. 6 i 7).
Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.