I OSK 2811/14

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 849/14 w sprawie ze skargi Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 849/14 oddalił skargę Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej jako SKO w Krakowie) z dnia [...] kwietnia nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że SKO w Krakowie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia Z. P. na pismo Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu [...] (dalej jako Dyrektor ZIKiT [...]) z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] wzywające wymienionego do wydania nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha, obręb nr [...], jednostka ewidencyjna [...], wraz z budynkiem, przeznaczonej pod rozbudowę drogi, zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] zezwalającą na realizację inwestycji drogowej.

SKO w Krakowie w swym rozstrzygnięciu wskazało, że na opisane wyżej pismo Dyrektora ZIKiT [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. zażalenie złożył Z. P. podnosząc, iż przedmiotowe pismo stanowi w istocie postanowienie. Żalący podniósł zarzuty niedoręczenia upomnienia i nieistnienia obowiązku, a na wypadek stwierdzenia jego istnienia - braku jego wymagalności. Strona wniosła o uchylenie postanowienia w całości i wstrzymanie na zasadzie art. 17 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszelkich dalszych czynności, w tym wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżone przez Z. P. pismo Dyrektora ZIKiT [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nie zostało wydane w trybie art. 143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm. - dalej jako u.p.e.a.). Bowiem postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości może zostać wydane dopiero po doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z. P. nie doręczono odpisu tytułu wykonawczego, w którym określony byłby obowiązek podlegający wykonaniu. Nie uczyniono tego ani wraz z zaskarżonym pismem Dyrektora ZIKiT [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., ani wcześniej. Ponadto organem właściwym do wezwania do wykonania obowiązku w oparciu o art. 143 u.p.e.a. jest organ egzekucyjny, czyli Prezydent Miasta, a nie Dyrektor ZIKiT [...].

W ocenie SKO w Krakowie, również treść kwestionowanego pisma potwierdza, iż nie mogło one zostać potraktowane jako postanowienie z art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Dyrektor ZIKiT stwierdził w nim bowiem, że dopiero w przypadku niewykonania obowiązku zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Co więcej, przed wysłaniem do zainteresowanego pisma z dnia [...] stycznia 2014 r. wierzyciel nie skierował do zobowiązanego nawet upomnienia (upomnienie zostało doręczone w dniu [...] lutego 2014 r.).

Opisane powyżej okoliczności, zdaniem organu odwoławczego, świadczyły o tym, iż w niniejszej sprawie wystąpiła niedopuszczalność przedmiotowa zażalenia.

Postanowienie SKO w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2014 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. P., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 2 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie, iż na postanowienie o wezwaniu dłużnika do wykonania obowiązku nie przysługuje zażalenie; 2) art. 7, 77 i 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz brak dokonania należytej kontroli kwestionowanego postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, co przejawiło się w braku oceny prawnej tegoż postanowienia przez pryzmat art. 143 § 1 pkt. 2 i § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym zażalenie przysługuje na postanowienie w przedmiocie prowadzenia egzekucji.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), oddalił skargę Z. P.

W pisemnych motywach swego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, iż istotą sporu pomiędzy stronami stała się ocena, czy pismo Dyrektora ZIKiT [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. stanowi postanowienie zaskarżalne zażaleniem, o którym mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Sąd Wojewódzki wskazał, iż pismo Dyrektora ZIKiT z dnia [...] stycznia 2014 r., zatytułowane zostało "Wezwanie do wydania nieruchomości". W piśmie tym, powołując się na art. 16 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193 póz. 1194 ze zm.) poinformowano skarżącego, że protokolarne przekazanie - przejęcie działki nr [...] oraz budynku nastąpi w dniu [...] lutego 2014 r. o godz. [...] w miejscu położenia działki. Jednocześnie pouczono, że "w przypadku niewykonania obowiązku wydania nieruchomości we wskazanym wyżej terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne - egzekucja obowiązku o charakterze niepieniężnych - odebrania nieruchomości wraz z opróżnieniem lokali i innych pomieszczeń znajdujących się na działce". W powyższym piśmie powołano art. 16 ust. 2 i 3 specustawy drogowej, lecz przepisy te nie stanowią podstawy prawnej do wydania jakiegokolwiek postanowienia. Przewidują wprawdzie termin wydania nieruchomości objętej decyzją ZRID oraz wprowadzają reżim egzekucji tego obowiązku, nie dają jednak podstaw do wydania aktu administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 17 § 1 u.p.e.a., Sąd I instancji stwierdził, iż przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, a tym samym nie mógł zostać naruszony. Autorem pisma bowiem nie jest organ egzekucyjny, którym w tym przypadku jest Prezydent Miasta. Ponadto art. 17 § 1 u.p.e.a. ma zastosowanie w toku postępowania egzekucyjnego, a pismo zostało wydane przed wszczęciem takiego postępowania. Wskazuje na to pouczenie zawarte w końcowej części pisma. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Z kolei zgodnie z § 5 powołanego przepisu, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Ponieważ - co nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania - doręczenie skarżącemu przedmiotowego pisma nie było poprzedzone doręczeniem mu tytułu wykonawczego, a ponadto pismo nie zostało sporządzone przez organ egzekucyjny, nie może zostać uznane za postanowienie organu egzekucyjnego, o którym mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał zatem, iż zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia. Bowiem nie jest oparte na prawdzie twierdzenie, że "doręczone skarżącemu pismo ZIKiTu wzywające do dobrowolnego wydania wywłaszczonej nieruchomości zawiera wszystkie elementy konieczne do uznania go za postanowienie, a ponadto wezwanie do dobrowolnego wydania nieruchomości następuje w formie postanowienia". Nie jest również prawdą, iż "Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że kwestionowane postanowienie jest niezaskarżalne, ponieważ zostało doręczone przed wystawieniem tytułu wykonawczego". Kolegium wydając zaskarżone postanowienie uznało jedynie, że pismo Dyrektora ZIKiT z dnia [...] stycznia 2014 r., zatytułowane "wezwanie do wydania nieruchomości" nie stanowi postanowienia, o którym mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i nie jest zaskarżalne zażaleniem. Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w całości podzielił.

Dodatkowo Sąd I instancji zasygnalizował, iż jak wynika z odpowiedzi na skargę, postanowienie w trybie art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. zostało w niniejszej sprawie wydane w dniu [...] kwietnia 2014 r. Tym bardziej więc należało uznać, że omawiane pismo - sporządzone [...] miesiące wcześniej - nie zostało wydane w trakcie, czy w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym, ale stanowiło wezwanie do dobrowolnego wydania nieruchomości pod rygorem wszczęcia egzekucji administracyjnej.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, SKO w Krakowie szczegółowo zbadało wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz oceniło je w kontekście przytoczonych wyżej przepisów prawa, zatem bezzasadnie sformowano w skardze zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2014 r. stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez Z. P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji wydanie wyroku z naruszeniem przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 17 w zw. z art. 143 § 2 u.p.e.a. oraz art. 134 k.p.a. i art. 144 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż kwestionowane przez skarżącego kasacyjnie postanowienie nie jest postanowieniem o wezwaniu do wykonania obowiązku i ma charakter przedegzekucyjny, a zatem nie służy na nie zażalenie;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez brak zbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz brak dokonania należytej kontroli kwestionowanego postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, co przejawiło się w braku oceny prawnej tegoż postanowienia przez pryzmat art. 143 § 1 pkt 2 i § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym zażalenie przysługuje na postanowienie w przedmiocie prowadzenia egzekucji.

Wskazując na powyższe strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zwrot kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zasygnalizował, że tylko z samego faktu, iż w dacie doręczenia kwestionowanego postanowienia nie został skarżącemu doręczony tytuł wykonawczy oraz upomnienie organ, a za nim Sąd I instancji wywiódł, że doręczone skarżącemu pismo nie jest postanowieniem o wezwaniu do wykonania obowiązku oraz, że ma ono charakter jedynie preegzekucyjny, a zatem zażalenie stronie na ten akt nie przysługuje. Tymczasem skarżący od początku podnosił brak doręczenia upomnienia jako wadę kwestionowanego postanowienia. Późniejsze sanowanie tego braku nie może wpływać na zmianę oceny i kwalifikacji kwestionowanego postanowienia. Tylko fakt późniejszego sanowania braków, poprzez doręczenie upomnienia i tytułu wykonawczego nie może sam przez się przesądzać, że doręczone skarżącemu pismo nie jest postanowieniem o wezwaniu do wykonania obowiązków, skoro z jego treści wyraźnie wynika wezwanie do wydania nieruchomości oraz sankcja za jego niewykonanie. A skoro tak, to należy przyjąć, że skarżącemu doręczono wezwanie do wykonania obowiązku, jednakże obarczone brakami w postaci niedoręczenia upomnienia i niedoręczenia tytułu wykonawczego.

Zdaniem kasatora pogląd przyjęty przez organ nie znajduje oparcia w literalnym brzmieniu art. 143 § 2 u.p.e.a., jak też w systemowym ujęciu środków prawnych przysługujących obowiązanemu w egzekucji. Orzecznictwo przewiduje dopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie o wezwaniu do wykonania obowiązku (przykładowo wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 174/12, publik. LEX nr 1264500). Przy czym przepisy nie precyzują, że doręczenie tego postanowienia musi nastąpić równocześnie z doręczeniem tytułu wykonawczego, lecz musi zawierać zagrożenie zastosowania środków egzekucyjnych. Wobec powyższego, przyjąć należy, iż w kwestionowane postanowienie jest zaskarżalne, gdyż istnieje przepis, który stanowi o dopuszczalności wniesienia zażalenia (art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 2 u.p.e.a.), zaś w przedmiotowej sprawie nie dokonano kontroli treści kwestionowanego postanowienia w świetle art. 143 § 1 pkt 2 i § 2 u.p.e.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

Podnieść należy, iż głównym zarzutem skargi kasacyjnej jest naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 17 § 1 w zw. z art. 143 § 2 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, iż kwestionowane przez stronę skarżącą pismo Dyrektora ZIKiT z dnia [...] stycznia 2014 r. nie jest postanowieniem o wezwaniu dłużnika do wykonania obowiązku, oraz że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie.

Rozstrzygając powyższą kwestię zaznaczyć należy, iż powołany art. 17 § 1 u.p.e.a. określa, iż o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Niewątpliwie zatem zażalenie w postępowaniu egzekucyjnym służy stronie wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Z kolei w myśl art. 143 § 1 u.p.e.a., egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym z zagrożeniem, iż w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Zgodnie z art. 143 § 2 u.p.e.a., zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Zatem z powołanego przepisu wynika wyraźnie, iż zobowiązanemu służy prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się, iż takim postanowieniem jest postanowienie wzywające do wykonania obowiązku. Należy bowiem zważyć, iż z treści powołanego przepisu wynika, iż zażaleniu podlega postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego, a nie postanowienie o jego zastosowaniu. Ponadto z analizy kolejnych przepisów zawartych w rozdziale dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - odebraniu nieruchomości (art. 144 i art. 145 powołanej ustawy) wynika, iż po upływie terminu wyznaczonego w postanowieniu wzywającym do wykonania obowiązku egzekutor przystępuje do czynności egzekucyjnych zmierzających do odebrania nieruchomości. Zatem brak jest podstaw do uznania, iż wydawane jest kolejne postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Odwołując się bowiem do treści wyżej wskazanego art. 17 § 1 u.p.e.a., formę postanowienia przybierają rozstrzygnięcia i stanowiska organu egzekucyjnego i wierzyciela w sprawach dotyczących prowadzenia egzekucji, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zatem czynności egzekucyjne, czyli w myśl art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego nie wymagają formy postanowienia (przykładowo wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 174/12, publik. Lex nr 1264600 oraz z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 215/12, publik. Lex nr 1264677). W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie kwestionowano prawa zobowiązanego do złożenia przedmiotowego zażalenia (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 628/08, wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1389/08, publik.: http//orzeczenia.nsa,gov.pl).

W niniejszej jednakże sprawie nie zostało przez Sąd Wojewódzki zakwestionowane to, że na postanowienie wzywające do wykonania egzekucyjnego przysługuje zażalenie, lecz to, iż sporne pismo Dyrektora ZIKT z dnia [...] stycznia 2014 r. nie może być uznane za postanowienie wzywające do wykonania obowiązku egzekucyjnego. Nie zostało bowiem ono wydane przez organ egzekucyjny, którym jest Prezydent Miasta [...], nie zaś Dyrektor ZIKiT, gdyż ten nie jest organem samorządu terytorialnego I instancji w rozumieniu art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przedmiotowe pismo nie tylko nie przywołuje jakiekolwiek przepisu u.p.a.s. i k.p.a., lecz także nie zawiera w swej treści rozstrzygnięcia lub stanowiska zajętego przez organ egzekucyjny lub wierzyciela. Choć w tytule zawiera sformułowanie "Wezwanie do wydania nieruchomości", to w istocie informuje jedynie o terminie protokolarnego przejęciu działki wraz z budynkiem, zastrzegając przy tym możliwości zmiany tego terminu na wniosek jej dotychczasowego właściciela, jak też zawiera pouczenie o wszczęcia postępowania egzekucyjnego w przypadku niewydania nieruchomości.

W postępowaniu egzekucyjnym w formie postanowienia następuje rozstrzyganie o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. Przedmiotowe zaś pismo niczego nie rozstrzyga i nie przedstawia stanowiska w postępowaniu egzekucyjnym, które na tym etapie, z uwagi na treść art. 26 § 1 u.p.e.a., nie zostało wszczęte. Zaznaczyć należy, iż czynności wierzyciela podejmowane są w toku szeroko rozumianego postępowania egzekucyjnego, ale właściwe postępowanie egzekucyjne rozpoczyna się dopiero w dniu doręczenia wniosku wierzyciela organowi egzekucyjnemu, a w przypadku gdy wierzyciel jest równocześnie organem egzekucyjnym, z dniem podjęcia pierwszej czynności przez organ egzekucyjny, o którym zainteresowany został poinformowany. Przedmiotowe zaś pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. nie pochodzi od organu egzekucyjnego. Wobec tego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie może być ono traktowane jako postanowienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 i art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Tym samym Sąd I instancji nie naruszył wyżej wskazanych przepisów w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 lit c p.p.s.a., bowiem w zaistniałym stanie faktycznym sprawy nie miał podstaw, aby ten ostatni przepisy stosować.

Wskazać także należy autorowi skargi kasacyjnej, że skarga ta zawiera wady konstrukcyjne. W orzecznictwie przyjmuje się, że prawidłowo sformułowana skarga kasacyjna to skarga, która nie pozostawia wątpliwości co do intencji jej autora i precyzyjnie wskazuje przepisy, które zostały w jego ocenie naruszone. Warunek ten jest spełniony, gdy jej autor podaje konkretne przepisy prawa, wraz z jego jednostkami redakcyjnymi (paragrafy, ustępy, punkty itp.), które zostały naruszone, w taki sposób, aby sąd drugiej instancji nie był zmuszony do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1977/12, publik. Lex nr 1502246). Tego warunku przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia, skoro wskazuje się w niej na naruszenie art. 77, który zawiera 4 paragrafy.

Brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Niewątpliwie nałożony w art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego zobowiązuje organ do zgromadzenia i oceny dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że kontrolowane przez Sąd I instancji postanowienie SKO w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydane zostało bez naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach sprawy Sąd Wojewódzki, wbrew zarzutom i argumentom skargi kasacyjnej, zasadnie ocenił w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy, że kwestionowane przez stronę skarżącą pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. nie spełnia warunków do uznania go za postanowienie, o którym mowa w art. 17 § 1 i art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Nie jest zatem zasadny zarzut kasacji naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji niezastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Reasumując, kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa, a skarga podlegała oddaleniu, co wykluczało zastosowanie w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.