I OSK 2421/24

I OSK 2421/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Chaciński
Karol Kiczka /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Niczyporuk
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Kr 391/24 - Wyrok WSA w Krakowie z 2024-06-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 390
art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17b ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j.)
Sentencja
Dnia 9 grudnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 391/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 15 grudnia 2023 r. znak SKO-NP-4115-261/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia I. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Chełmiec z dnia 22 maja 2023 r. znak: WSW.5411.18.2023, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu na rzecz [...] kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 391/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 15 grudnia 2023 r. znak SKO-NP-4115-261/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu (dalej też Kolegium, SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Chełmiec z dnia 22 maja 2023 r. o odmowie przyznania [...] świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że mimo błędnej wykładni organu I instancji i nieprawidłowego zastosowania art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, dalej u.ś.r. (z którą to wykładnią organ odwoławczy się nie zgodził i uznał za błędną) oraz niezastosowania się organu I instancji do wytycznych wcześniejszej decyzji - organ odwoławczy przychyla się jednak do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaną pracą a sprawowaną opieką.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniósł [...].
Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Zdaniem Sądu organy trafnie ustaliły zakres czynności wykonywanych przez skarżącego w ramach pomocy matce i zasadnie uznały, że nie implikuje on konieczności rezygnacji z zatrudnienia, a w szczególności - o czym była mowa wyżej - nie uniemożliwia pracy w gospodarstwie rolnym.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
I. naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż zakres sprawowanej przez stronę skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia oraz że między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez stronę skarżącą zatrudnienia nie występuje zawiązek przyczynowy
2. art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż skarżący nie zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego z tego powodu, że wydzierżawione zostało ono jego córce i że dochód z jego uprawy pozostaje w jego rodzinie, co nie ma żadnego znaczenia dla oceny zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w świetle w/w przepisu.
II. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj.:
1. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy nieuwzględnieniu całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2. art. 151 p.p.s.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi podczas gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem organ odwoławczy orzekł jednoznacznie sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym oceniając go zupełnie dowolnie, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów zdecydowanie wykraczając poza granice tej swobody.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym koszów zastępstwa procesowego, oraz zrzeczono się rozprawy.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.
Analizując zarzuty kasacyjne w powyżej określonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy w ustalonym stanie faktycznym zachodzi związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego kasacyjnie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką.
W rozpoznawanej sprawie, co wynika z wywiadu środowiskowego, skarżący nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, wdową (87 lat na dzień orzekania przez organy), która mieszka razem ze skarżącym. Matka legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu 8 czerwca 2022 r. przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Nowym Sączu, na stałe. W orzeczeniu tym stwierdzono, że u w/w ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 1 kwietnia 2022r. i nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje, w którym została zakwalifikowana do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności z powodu dysfunkcji narządu ruchu (05-R) oraz inne, w tym schorzenia: endokrynologiczne, metaboliczne, zaburzenia enzymatyczne, choroby zakaźne i odzwierzęce, zeszpecenia, choroby układu krwiotwórczego (11 -I). Matka wnioskodawcy nie porusza się samodzielnie, a jedynie przy pomocy balkonika, jest osobą w większości leżącą, większość czasu przesypia (jest słaba), ma problemy z krążeniem (wrodzona wada serca, szybko się męczy), ze stawami, zmaga się odleżynami i ma obrzęki nóg. Wymaga pomocy w wykonywaniu codziennych czynności, tj. ubieranie, dbanie o higienę osobistą, prowadzenie szeroko rozumianego gospodarstwa domowego (pranie, sprzątanie, gotowanie, prasowanie, zakupy), realizacja recept, dawkowanie leków, umawianie wizyt domowych, pomoc przy wstaniu, przejściu do toalety. Pomoc i opiekę niepełnosprawnej zapewnia wnioskodawca (syn), który oświadczył, że w związku z pogarszającym się w ostatnim czasie stanem zdrowia matki zrezygnował w marcu 2023 r. z pracy w gospodarstwie rolnym. Skarżący kasacyjnie jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni ponad 7 hektarów, które wydzierżawił córce Urszuli zamieszkującej pod tym samym adresem za kwotę 100 zł rocznie. Skarżący wyjaśnił w trakcie wywiadu, że sprawuje całodobowa opiekę nad matką, opieka ta obejmuje wykonywanie wszystkich czynności dnia codziennego: gotowanie, sprzątanie, podawanie posiłków, leków, ubieranie, czesanie, mierzenie kilka razy dziennie ciśnienia, przeprowadzanie po pokoju, masowanie celem poprawy krążenia. Ponadto wskazał, że matka jest słaba, większość czasu leży, przesypia, bo nie ma siły na aktywność fizyczną, porusza się tylko za pomocą balkonika. Ze względu na tę opiekę skarżący zrezygnował w lutym 2023 r. z prowadzenia działalności gospodarczej.
Z przestawionych okoliczności wynika, że matka skarżącego nie jest w stanie funkcjonować bez pomocy osób trzecich. Z uwagi na powyższe oraz ciągłą (codzienną) obecność oraz nadzór skarżącego nad niepełnosprawną matką brak jest możliwości podjęcia pracy zarobkowej (zob. wyrok NSA z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt I OSK 1926/24, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji - świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom wymienionym w pkt 1-4, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Norma ta wskazuje na warunek rezygnacji (zaprzestania) lub niepodejmowania zatrudnienia, bądź innej pracy zarobkowej, który należy brać pod uwagę, oceniając spełnienie przesłanek do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne winna sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim wymiarze, który obiektywnie zmusza do rezygnacji z dotychczasowego zatrudnienia, bądź nie daje możliwości podjęcia zatrudnienia (lub innej pracy zarobkowej). Opieka ta musi zatem stanowić oczywistą przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej – powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Istotna jest tu ocena, czy zakres sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną wypełnia ustawowe przesłanki warunkujące ustalenie tego prawa i stwierdzenie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy sprawowaną opieką a możliwością pogodzenia jej z pracą zarobkową. Oczywistym jest, że nie każda rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia jest podstawą do przyznania świadczenia, ale tylko taka, której celem jest sprawowanie opieki (na co jednoznacznie wskazuje treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.). W związku z powyższym musi istnieć wyraźny i bezpośredni związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia, a podjęciem opieki nad osobą wskazaną w ustawie. Celem ustawodawcy było bowiem zapewnienie osobie rezygnującej z zatrudnienia lub go niepodejmującej, ekwiwalentu zatrudnienia, którego nie może podjąć lub kontynuować ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną osobą. Już sama językowa wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że nie tylko rezygnacja z zatrudnienia, ale również niepodejmowanie go w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną uprawnia do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Ustawodawca nie wprowadził wymogu, żeby opiekun osoby niepełnosprawnej, który nie podejmuje zatrudnienia, pracował kiedykolwiek wcześniej. Również żadna z reguł wykładni nie pozwala wyciągnąć takiego wniosku (por. wyroku NSA: z dnia 8 listopada 2022 r. I OSK 85/22; z dnia 2 sierpnia 2024 r., I OSK 1979/23; publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżący twierdzi, że opiekę stałą nad matką zaczął wykonywać od 2022 r. gdy stan matki się pogorszył i od tego czasu nieprzerwanie zajmuje się matką, nie mając wolnego dnia dla siebie. Opisana sytuacja działa wręcz na korzyść skarżącego w świetle przedstawionej argumentacji dotyczącej ilości czynności pielęgnacyjnych jakie należy wykonywać codziennie przy chorej matce. Organy zamiast położyć nacisk na opis zakresu i ilości czynności wykonywanych przez skarżącego w związku z opieką nad matką, absorbujących jego czas i uwagę, skupił się głównie na fakcie, że w tym samym roku, w którym orzeczono niepełnosprawność matki - skarżący prowadził jednocześnie gospodarstwo rolne i działalność gospodarczą, mimo posiadania już przez matkę orzeczenia o uznaniu jej za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji (kwiecień 2022 r.). Tymczasem te akurat dane nie mają żadnego znaczenia w kwestii przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Niezasadnie zatem Sąd I instancji wskazał w kwestii podejmowania bądź nie zatrudnienia, że przedstawiony zakres czynności wykonywanych przy chorej matce nie implikuje konieczności rezygnacji z zatrudnienia, a w szczególności nie uniemożliwia pracy w gospodarstwie rolnym. Organy nie mają bowiem podstaw do kwestionowania prawa strony do wyboru momentu, w którym chce zaprzestać pracy w gospodarstwie na rzecz opieki i wystąpienia z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia
Celem świadczenia pielęgnacyjnego, jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zakreśla przy tym żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia, czy też jego niepodejmowania, z powodu konieczności sprawowania opieki. Dla uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego nie ma zatem znaczenia, od kiedy utrzymuje się rezygnacja z zatrudnienia podyktowana opieką bądź czy aktywność zawodowa istniała. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie - po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia - wystąpi on o to świadczenie, zaś organ pomocowy nie ma uprawnień by ustalać przyczyny braku zatrudnienia osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne. Organ pomocy społecznej jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki (zob. B. Chludziński [w:] Świadczenia rodzinne. Komentarz, wyd. II, red. P. Rączka, LEX/el. 2023, art. 17). Związku przyczynowo - skutkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie można zatem rozumieć jako konieczności czasowej korelacji pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawcę, wystąpieniem niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki oraz złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że brak aktywności zawodowej nie może świadczyć o braku takiej możliwości na dzień złożenia wniosku, tj. 13 kwietnia 2023 r. O braku związku przyczynowego nie będzie świadczyć także ilość, zakres i rozmiar czynności opiekuńczych, jakie wykonuje skarżący względem matki, a to czy ilość i zakres tych czynności uniemożliwia skarżącemu podjęcie aktywności zawodowej / zarobkowej w tym samym czasie.
Niewątpliwie świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za sam fakt opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czy też za pozostawanie w gotowości do świadczenia czynności opiekuńczych. Za zasadne uznać w tym kontekście należy prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że powinno ono stanowić ekwiwalent za faktyczny brak możliwości podjęcia przez opiekuna zatrudnienia wobec konieczności sprawowania czynności opiekuńczych, bądź za rezygnację z zatrudnienia w celu ich sprawowania. Norma art. 17 ust. 1 u.ś.r. odnosi się więc wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Spełnienie przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. oznacza, że czynności opiekuńcze muszą w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (jego niepodejmowaniem) a opieką musi być bezpośredni i ścisły. Oceny takiej powinien dokonać organ administracji, biorąc pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy i ustalając, czy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest z niego zrezygnować. Kluczowym jest, że w przywołanej regulacji brak jest wskazania dotyczącego sprawowania opieki w sposób nieprzerwany, całodobowy, codzienny, samodzielny, jak też przebywania stale w pobliżu osoby, która pomocy tego typu wymaga. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie, opieka powinna mieć charakter stały, długotrwały w sensie rozciągłości w czasie i powtarzalny, zaś jej zakres wyznaczony być powinien niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, czyli koniecznością wykonywania czynności w związku z ograniczoną możliwością podopiecznego do samodzielnej egzystencji, w warunkach dnia codziennego. Tak określony zakres opieki, uprawniający do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, zależny jest więc od całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a przede wszystkim indywidualnej sytuacji osoby wymagającej wsparcia, w tym: rodzaju niepełnosprawności, stanu zdrowia, sprawności ruchowej i intelektualnej, trybu życia, warunków mieszkaniowych, itp.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem orzekających w sprawie organów administracji i Sądu I instancji, o braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącego z prowadzenia gospodarstwa rolnego czy niepodejmowaniem jakiegokolwiek zatrudnienia a koniecznością sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką.
W świetle zaprezentowanych rozważań należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał błędnej interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w zakresie związku między brakiem zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną, o którym mowa w powyższym przepisie, niezasadnie przyjmując, że dla zaistnienia omawianego związku niezbędna jest czasowa korelacja pomiędzy datą powstania niepełnosprawności, niepodejmowaniem zatrudnienia oraz wystąpieniem z wnioskiem o świadczenie. Ponadto, Sąd I instancji błędnie zaakceptował ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mimo jego rzetelnego zebrania przez ten organ, jednak nieprawidłowej jego analizy, z którego to materiału wynika wystarczająca ilość informacji odnośnie związku pomiędzy chorobami matki skarżącego, a obowiązkami związanymi z opieką nad nią. W konsekwencji uznać należy, że błędnie Sąd I instancji zastosował art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę akceptując stanowisko organów.
Wobec podważenia oceny i analizy materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu administracyjnym, uzasadniony jest zatem zarówno zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całości materiału dowodowego w sprawie, a także naruszenie art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem zgodzić się trzeba z autorem skargi kasacyjnej, że organ odwoławczy orzekł sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym a Sąd I instancji bezkrytycznie to zaaprobował.
Zgodzić się także należy z naruszeniem art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, czego skutkiem było niesłuszne oddalenie skargi, albowiem błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Prawidłowej subsumpcji można dokonać wyłącznie na gruncie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, skoro ustalenia faktyczne zostały skutecznie zakwestionowane poprzez podważenie dokonanej przez organ odwoławczy oceny dowodów, w tym stanie sprawy subsumcja ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawnej nie mogła być prawidłowa.
W kontekście przeprowadzonej analizy w świetle zabranego materiału dowodowego i oświadczenia skarżącego kasacyjnie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego – zasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 17b ust. 1 pkt 1 u.ś.r. obowiązujący w dniu orzekania przez organy. Stosownie do przywołanego przepisu "w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego". Skoro skarżący zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego i w świetle przytoczonych czynności wykonywanych przy chorej matce - nie było innych przeszkód do przyznania wnioskowanego świadczenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i na podstawie art. 188 w zw. z art. 182 § 2 w zw. z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Chełmiec z dnia 22 maja 2023 r. Ponownie badając wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Wójt Gminy Chełmiec uwzględni wyżej wskazaną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. i przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem wszystkich zasad procedury administracyjnej. Związek przyczynowo - skutkowy powinien zostać oceniony przez wymiar sprawowanej przez skarżącego opieki nad niepełnosprawną matką oraz jej konkretne potrzeby, wynikające z posiadanych przez nią schorzeń i chorób (por. K. Małysa-Sulińska, A. Kawecka [w:] P. Kledzik, P. Lisowski, M. Mączyński, A. Ostapski, J. Sapeta, K. Małysa-Sulińska, A. Kawecka, Świadczenia rodzinne. Komentarz, Warszawa 2023, art. 17). Organy administracyjne wezmą również pod uwagę zmianę stanu prawnego, związaną z art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).