I OSK 2197/21

I OSK 2197/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kremer
Joanna Skiba
Krzysztof Sobieralski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wa 2238/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-07-28
Skarżony organ
Minister Rozwoju~Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 131 § 1, art. 141 §4, art. 182 § 2, art. 184, art. 200, art. 204 pkt 2, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 28, art. 61a § 1, art. 156 § 1, art. 157 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant starszy asystent sędziego Dawid Nowotka po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2238/20 w sprawie ze skargi H.G. na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia 17 sierpnia 2020 r. nr DO-IV.7613.30.2020.AD w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz H.G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2238/20, po rozpoznaniu skargi H.G., zwanej dalej "skarżącą", na postanowienie Ministra Rozwoju, zwanego dalej "organem" lub "Ministrem", z dnia 17 sierpnia 2020 r., nr DO-IV.7613.30.2020.AD, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 12 września 2019 r., nr DO.4.6613.21.2018.EK.
Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez Ministra. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:
1. art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", przez błędną wykładnię polegającą na nietrafnym przyjęciu, że organ może odmówić wszczęcia postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku lub braku legitymacji wnioskodawcy tylko w przypadku, gdy z treści samego wniosku wynika przeszkoda do wszczęcia postępowania, podczas gdy zdaniem organu nadzoru czynności dokonane z udziałem samego wnioskodawcy (jak wezwanie do sprecyzowania i uzupełnienia wniosku) nie powodują wszczęcia postępowania, a tym samym nie wykluczają wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;
2. art. 7 K.p.a. w związku z art. 157 § 2 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a. przez błędną wykładnię polegającą na nietrafnym przyjęciu, że organ administracji obowiązany jest z urzędu poszukiwać dowodów potwierdzających legitymację (interes prawny) wnioskodawcy postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, pomimo braku chociażby uprawdopodobnienia istnienia takiego interesu przez wnioskodawcę i pomimo braku podjęcia współpracy wnioskodawcy z organem.
Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez:
- błędne uznanie, że istnieje konieczność zbadania, czy skarżąca jest następcą prawnym byłych właścicieli nieruchomości wywłaszczonych decyzją Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 1952 r. nr Sa.II-20/36/52, podczas gdy skarżąca nawet nie twierdzi, że jest ich spadkobiercą, lakonicznie wskazując (lecz dopiero w treści skargi na decyzję), że jej legitymacja ma związek z zasiedzeniem działki nr [...] z obrębu [...];
- błędne uznanie, że organ zaniechał wyjaśnienia kwestii legitymacji wnioskodawczyni na skutek niedokładnej analizy akt sprawy, co przejawia się tym, iż Sąd I instancji nie dostrzegł, iż wnioskodawczyni nie podała organowi informacji niezbędnych do dokonania dalszych czynności w sprawie, tj. przede wszystkim nie wskazała, z czego wynika jej legitymacja - czy z dysponowania prawem własności wywłaszczonej nieruchomości obecnie, czy też z następstwa prawnego po byłych właścicielach wywłaszczonej nieruchomości; w szczególności wnioskodawczyni nie wskazała po którym z byłych właścicieli nabyła spadek;
- błędne uznanie, że jedyną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania było nienadesłanie przez wnioskodawczynię odpisu orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 1952 r., podczas gdy główną przyczyną było niewykazanie (na skutek nienadesłania przez wnioskodawczynię niezbędnych informacji) legitymacji wnioskodawczyni na gruncie art. 157 § 2 i art. 28 K.p.a.;
- bezpodstawne, niepoparte żadnym uzasadnieniem przyjęcie, że skarżąca H.G. w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentowana jest przez pełnomocnika profesjonalnego (adwokata lub radcę prawnego);
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 61a § 1 K.p.a. w związku z art. 7 i art. 9 K.p.a. . przez błędne uznanie, że organ odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 1952 r., nr Sa.ll-20/36/52, naruszył przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
3. art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. przez bezpodstawne przyznanie skarżącej kwoty 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, pomimo iż skarżąca nie była reprezentowana przez adwokata ani przez radcę prawnego, a ponadto do skargi nie dołączyła dowodu uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 200 zł, lecz złożyła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych w całości.
Skarżący kasacyjnie, wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na postanowienie Ministra Rozwoju z dnia 17 sierpnia 2020 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, ewentualnie o uchylenie pkt 2 skarżonego wyroku, względnie zmianę tego punktu przez określenie prawidłowej wysokości kosztów sądowych przysługujących skarżącej H.G. (w przypadku nieuwzględnienia wniosków sformułowanych w pkt 1 i 2);. Równocześnie skarżący kasacyjnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie organ przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej H.G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga kasacyjna zawiera pewne uchybienia konstrukcyjne. Skarżący kasacyjnie wskazał, że wniesiony środek zaskarżenia opiera na obu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a. Jednak wśród zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazano przepisy prawa procesowego (kodeksu postępowania administracyjnego). Jakkolwiek art. 28 K.p.a. określa, że jednym z warunków uzyskania statusu strony w postępowaniu administracyjnym jest posiadanie przez jednostkę interesu prawnego lub/i obowiązku prawnego, które oczywiście swe źródło mają głównie w regulacji materialnoprawnej, i w tym zakresie stanowi przepis o charakterze materialnym, to wskazanie tego przepisu jako naruszonego nie bezpośrednio lub w związku z innym przepisem prawa materialnego, lecz w związku z art. 7 K.p.a. oraz art. 157 § 2 K.p.a. należy uznać za konstrukcyjnie wadliwe.
Treść pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazuje, że zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia trybu i momentu oceny legitymacji procesowej strony do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 1952 r., nr Sa.II-20/36/52, o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych we wsi D., tj. nieruchomości o pow. 1,7635 ha stanowiącej własność J.S., nieruchomości o pow. 0,1471 ha stanowiącej własność H.K., nieruchomości o pow. 1,0200 ha stanowiącej własność B.L. oraz nieruchomości o pow. 1,3288 ha stanowiącej własność Z.B. Organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczeń wywłaszczeniowych stronami są niewątpliwie poprzedni właściciele wywłaszczonej nieruchomości (ewentualnie ich następcy prawni) oraz podmioty, którym obecnie przysługują do tego mienia prawa rzeczowe o charakterze właścicielskim (własność, użytkowanie wieczyste). W niniejszym przypadku wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia 9 lipca 1952 r. złożyła skarżąca, która mimo wezwania nie przedłożyła ani kopii wyżej wymienionego orzeczenia, ani też żadnych dokumentów potwierdzających jej legitymację do wszczęcia postępowania nadzorczego.
Uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Sąd I instancji uznał, że na wstępnym etapie rozpoznania sprawy zainicjowanej wnioskiem organ administracji publicznej przeprowadza jego badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych warunkujących dopuszczalność postępowania. I tak, żądanie osoby nie wszczyna postępowania administracyjnego tylko wówczas, gdy zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, tzn. gdy z podania w sposób oczywisty wynika, że wnoszący składa je nie w swojej sprawie. W każdym innym przypadku, gdy brak interesu prawnego wnoszącego żądanie wszczęcia postępowania nie jest oczywisty w świetle wniosku, budzi wątpliwości bądź wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ nie powinien odmawiać wszczęcia postępowania, ale kontynuować je i w jego trakcie ustalić status prawny żądającego wszczęcia postępowania.
Stosownie do treści art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie o wszczęcie postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W sytuacji, gdy z treści podania o stwierdzenie nieważności decyzji wynika, że pochodzi ono od podmiotu, który nie posiadał statusu strony w sprawie rozstrzygniętej w zwykłym trybie postępowania administracyjnego, to zachodzi podmiotowa niedopuszczalność wszczęcia tego postępowania, obligująca właściwy organ administracji publicznej do wydania postanowienia o odmowie jego wszczęcia stosownie do treści art. 61a § 1 K.p.a. Należy podkreślić, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego z przyczyn o charakterze podmiotowym następuje wówczas, gdy organ - po otrzymaniu wniosku o jego wszczęcie w sposób oczywisty, niejako "na pierwszy rzut oka" przez proste zestawienie osoby wnioskodawcy z treścią przepisu ustawowego wyznaczającego krąg stron w sprawie indywidualnej – dostrzega, że żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zachodziła bowiem konieczność ustalenia interesu prawnego skarżącej jako warunku uzyskania statusu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ustalenie tej istotnej okoliczności nie jest czynnością automatyczną i nie mogło nastąpić w oparciu o wyjaśnienia i materiały przedstawione przez samą skarżącą wraz z podaniem o stwierdzenie nieważności decyzji. Kwestia przysługującego skarżącej przymiotu strony w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej na wstępie decyzji nie jest oczywista. Brak było zatem podstaw do odmowy wszczęcia postępowania. Biorąc pod uwagę założenia subiektywnej koncepcji legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym, należy przyjąć, że w tej konkretnie rozpoznawanej sprawie wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nastąpiło w dniu wpływu do organu podania skarżącej (tj. w dniu 3 kwietnia 2018 r.) a organ winien w ramach postępowania rozpoznawczego ustalić legitymację procesową strony i w razie pozytywnej jej weryfikacji kontynuować proces, badając zaistnienie przesłanek pozytywnych do stwierdzenia nieważności, a w razie negatywnej jej weryfikacji wszczęte postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje pogląd wyrażany w orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. akt OSK 802/04; uchwała NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OPS 1/12, CBOSA), zgodnie z którym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji stosuje się art. 28 K.p.a. oraz art. 61 § 4 K.p.a., a stroną tego postępowania jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją ostateczną, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to konsekwencją rozpoznawania przez organ nadzoru nowej sprawy (sprawy administracyjnej procesowej) w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzją (sprawy administracyjnej materialnej). O ile w postępowaniu zwykłym rozpoznaje się i rozstrzyga sprawę indywidualną w formie decyzji administracyjnej, to przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym została wydana z ciężkim naruszeniem prawa, którego rodzaje wylicza art. 156 § 1 K.p.a. Ta odrębność postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma znaczenie w sprawie dla ustalenia zakresu obowiązywania przepisów prawa materialnego dla wyznaczenia przymiotu strony. Nie zawsze musi zachodzić tożsamość między podmiotami w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji. Jednak to przedmiot decyzji badanej określa krąg podmiotów będących zarówno stroną postępowania zwykłego, jak i postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w trybie "nieważnościowym". Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja, której żąda weryfikacji lub która jest przedmiotem weryfikacji w postępowaniu wszczętym z urzędu. Stroną postępowania "nieważnościowego" będzie oczywiście każda ze stron postępowania głównego (zwykłego), w którym wydano wadliwą decyzję, z uwagi na to, że weryfikacja decyzji pod kątem kwalifikowanych wad prawnych dotykać będzie sfery interesu prawnego lub obowiązku tych podmiotów. W każdej sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji konieczne będzie jednak badanie, czyjego interesu prawnego lub obowiązku poza stronami postępowania głównego (zwykłego) dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem może zdarzyć się i tak, że skutki stwierdzenia nieważności decyzji będą dotyczyły podmiotów, które nie brały udziału w postępowaniu głównym (zwykłym) i podmioty takie staną się stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekał wyłącznie na podstawie materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach administracyjnych, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Treść dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w kontekście znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa procesowego (K.p.a.) dawała pełne podstawy do uznania, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji była czynnością wadliwą.
W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. CBOSA). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11; wyrok NSA z dnia 7 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 69/21, CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa procesowego. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd I instancji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, CBOSA), a taką próbę podejmuje skarżący kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Z akt Sądu I instancji wynika, że skarżąca w postępowaniu przed Sądem I instancji była reprezentowana przez adwokata W.C., który wstąpił do postępowania, przedkładając stosowne pełnomocnictwo na etapie uzupełnienia braków formalnych skargi. W sprawie został również uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).