I OSK 1976/12

I OSK 1976/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2012-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech /sprawozdawca/
Izabella Kulig - Maciszewska /przewodniczący/
Jerzy Krupiński
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 1979/12 - Postanowienie NSA z 2012-09-11
II SAB/Wa 426/11 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2012-06-12
IV SA/Wr 128/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2012-05-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
art. 70 b ust. 1 i 7
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 113 poz 988
§ 10 ust. 5, § 2
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant st. asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 128/12 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 128/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr SKO [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinasowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. w K. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika D. T., działając na podstawie art. 70b ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. nr 244, poz. 1626) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy.
Organ odwoławczy wskazał, iż z wniosku o dofinansowanie oraz dokumentów dołączonych do niego wynika, że [...] sp. z o.o. w K. zawarło z D. T. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, które odbywało się pod nadzorem R. K. D. T. ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w zawodzie stolarz oraz uzyskał tytuł czeladnika. R. K. ukończył studia wyższe w zakresie logistyki i technologii transportu, jak też posiada tytuł technika mechanika, ukończył kurs pedagogiczny dla czynnych zawodowo nauczycieli, pracując u wnioskodawcy od dnia 2 lipca 1984 r. na stanowisku Kierownika Stacji Obsługi - instruktora praktycznej nauki zawodu. Przedłożone w trakcie postępowania dokumenty nie wskazują, aby R. K. pracował w zawodzie stolarza, zaś z oświadczenia wnioskodawcy z dnia 29 listopada 2010 r. wynika, że D. T. zdobywał kwalifikacje zawodowe od T. R., pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że R. K. nie posiada kwalifikacji instruktora praktycznej nauki zawodu stolarza, albowiem nie posiada wymaganego stażu pracy w tym zawodzie, określonego w § 10 ust. 5 powołanego wyżej rozporządzenia.
Na powyższą decyzję skargę złożyło [...] Spółka z o.o. w K., wnosząc o jej uchylenie w całości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za nieuzasadnioną.
Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem odwoławczym, że pod rozwagę winny być wzięte jedynie kwalifikacje R. K. jako osoby nauczającej zawodu, ponieważ kwestią niesporną, wynikającą choćby z umowy o pracę "w celu przygotowania zawodowego" z dnia 1 września 2008 r. jest fakt, że to właśnie on został wyznaczony instruktorem praktycznej nauki zawodu D. T.
Sąd podkreślił, że celem całego systemu kształcenia zawodowego młodocianych jest zapewnienie im takich warunków, które pozwalają na zgłębienie praktyki danego zawodu pod okiem doświadczonego, spełniającego dokładnie określone warunki instruktora. W tym też celu prawodawca ukształtował bardzo wyraźne i restrykcyjne zasady jakie musi spełniać osoba, która chce nabyć uprawnienia do kształcenia młodocianych pracowników w danym zawodzie. Ustawodawca powołał do życia instytucję instruktora praktycznej nauki zawodu, aby zapewnić prawidłowy tok szkolenia młodocianego pracownika. Sąd zaznaczył, że osoba prowadząca szkolenie powinna się legitymować odpowiednimi kwalifikacjami oraz posiadać takie doświadczenie zawodowe, aby w prawidłowy sposób ukształtować zawodowo przyszłego rzemieślnika. Osoba ta powinna posiadać takie uprawnienia w momencie wyznaczenia ją jako instruktora praktycznej nauki zawodu.
Sąd wskazał, że zgodnie z § 10 ust. 5 powołanego rozporządzenia, jeżeli instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, to powinien legitymować się przygotowaniem pedagogicznym lub ukończonym kursem pedagogicznym oraz w zależności od rodzaju wykształcenia odpowiednim świadectwem oraz odpowiednim stażem pracy. Sąd podał, ze w niniejszej sprawie bezsporne jest, że R. K. nie posiada tytułu mistrza w zawodzie stolarza. Analiza jego wykształcenia prowadzi do wniosku, iż ukończył stosowny kurs pedagogiczny i posiada dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", który choć nie jest pokrewny z zawodem stolarza, do nauczania jakiego został wyznaczony, to mieści się w zakresie oznaczonym § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia, jednakże tylko pod warunkiem jednoczesnego ziszczenia się przesłanki posiadania co najmniej sześcioletniego stażu pracy w tym zawodzie. Jednakże R. K. takiego stażu nie posiada, jak również nie posiada udokumentowanego stażu pracy na stanowisku stolarza. Wobec tego Sąd uznał, że w sprawie nie może znaleźć zastosowania żaden z pozostałych przypadków określonych w ust. 5 § 10 tego rozporządzenia.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zgodził się z organami administracyjnymi, które uznały, że R. K. nie posiadał kwalifikacji zawodowych do nauczania młodocianego pracownika zawodu stolarza.
Sąd podkreślił ponadto, iż z treści normy art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż dofinansowanie przysługuje, gdy przygotowanie zawodowe było prowadzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, a więc młodociani uczestniczyli w zajęciach prowadzonych przez osoby mające kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego, z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] sp. z o.o. w K.
Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:
1) prawa materialnego, to jest art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się nieuzasadnionym przyjęciem, iż wraz z wnioskiem o dofinansowanie nie zostały złożone przez [...] Sp. z o.o. w K. wszystkie wymagane dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osobę prowadzącą u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, podczas gdy wszystkie wymagane dokumenty zostały załączone do wniosku o dofinansowanie;
2) prawa materialnego, to jest art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. nr 60, poz. 278 ze zm.) oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. nr 113, poz. 988 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się bezpodstawnym przyjęciem,. iż R. K. - jako osoba, prowadząca u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, nie posiada wymaganych uprawnień w przedmiotowym zakresie w sytuacji, gdy przedstawiony organowi pierwszej instancji materiał dowodowy w sposób jednoznacznie wskazuje, iż prowadzący kształcenie zawodowe stosowne uprawnienia posiada;
3) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, uznając tym samym za słuszne stanowisko organu administracyjnego (poczynione w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie) przyjmujące, iż młodociany pracownik — D. T., zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego od T. R., zatrudnionego na stanowisku stolarza - ślusarza remontowego, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, iż faktyczne przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, przez cały okres nauki zawodu i zdobywania przez niego kwalifikacji zawodowych, prowadził R. K. – Instruktor Praktycznej Nauki Zawodu.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają granice skargi, a zatem w postępowaniu przed tymże sądem nie jest wystarczające ogólnikowe podniesienie zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania tożsamych z zarzutami odwołania od decyzji organu I instancji oraz zarzutami skargi, tak jak stało się to w rozpoznawanej sprawie.
Zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji muszą być formułowane z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 174 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, iż naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwu różnych formach, a mianowicie przez błędną wykładnię wskazanego przepisu prawa materialnego albo na skutek niewłaściwego zastosowania wskazanej normy prawa materialnego w stanie faktycznym sprawy. W tym ostatnim wypadku chodzi o tak zwany błąd subsumpcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada lub nie odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego musi być zatem dokonywana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Skoro zatem przedmiotem zarzutu kasacyjnego na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 powołanej wyżej ustawy może być tylko błędna wykładnia prawa materialnego, to uzasadnienie tego zarzutu musi odnosić się do brzmienia określonego przepisu oraz do sposobu jego rozumienia, względnie do możliwości jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Natomiast wykluczona jest możliwość uzasadnienia naruszenia prawa materialnego na skutek błędnych ustaleń faktycznych (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 832/04 - zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z takim właśnie błędem popełnionym przez autora skargi kasacyjnej mamy do czynienia w niniejszej sprawie. To spowodowało, że wobec wynikającego z przepisu art. 183 § 1 ustawy związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, nie było możliwości skontrolowania ewentualnego naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, to jest art. 70b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty, § 2 rozporządzenia z 1996 r. i § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.). Autor skargi kasacyjnej nie wskazał bowiem w jaki sposób doszło do naruszenia tych przepisów prawa materialnego, poprzestając jedynie na wywodzie dotyczącym kompletności złożonych w postępowaniu administracyjnym dokumentów, uzasadniających wypłatę kwoty dofinansowania kosztów nauki zawodu ucznia D. T. oraz posiadania przez instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. kwalifikacji umożliwiających mu sprawowanie tej funkcji.
Uszło przy tym uwadze skarżącego kasacyjnie, że zasadniczą przyczyną uznania przez organy administracyjne i Sąd pierwszej instancji nie posiadania przez tego instruktora tych kwalifikacji, był brak po jego stronie odpowiedniego wykształcenia kierunkowego i brak odpowiedniego stażu pracy w zawodzie, którego R. K. nauczał. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnego odniesienia do tych kwestii, a zatem należało przyjąć, iż, w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustaleń faktycznych w tym zakresie. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny był tymi ustaleniami faktycznymi związany i musiał brać je pod uwagę w odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, iż ustalenie stanu faktycznego miało istotne znaczenie w sprawie, gdyż materialną przesłanką przysługiwania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, sformułowaną w art. 70b ust.1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, jest prowadzenie przygotowania zawodowego młodocianych przez osobę (pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo osobę zatrudnioną u pracodawcy) posiadającą kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach. Tak więc, w chwili rozstrzygania wniosku o przyznanie dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych, to wnioskodawca, niezależnie od przesłanki określonej w art. 70b ust.1 pkt 2 ustawy, ma wykazać posiadanie przez instruktora kwalifikacji, wymaganych przepisami odrębnymi. Z analizowanego przepisu nie wynika nadto, aby chodziło o jakąkolwiek część okresu przygotowania zawodowego lub o jakikolwiek wymóg kwalifikacyjny. Omawiana przesłanka jest więc spełniona tylko wtedy, gdy w całym okresie przygotowania zawodowego osoba prowadząca posiadała wymagane kwalifikacje, czyli spełniała wszystkie przewidziane przepisami warunki uprawniające ją do sprawowania funkcji instruktora zawodu.
Za chybiony należało uznać także zarzut procesowy skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia przepisu art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. na skutek przyjęcia, że instruktorem zawodu w stosunku do D. T. był T. R. a nie R. K. Przepis art. 3 § 1 powołanej ustawy jest przepisem kompetencyjnym i wyznacza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem mógłby on zostać naruszony, gdyby Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę nie należącą do jego właściwości. Taki wypadek jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodził.
Z kolei twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu błędnie ustalił osobę instruktora zawodu sprawującego opiekę nad uczniem D. T. wynika prawdopodobnie z błędnego odczytania i z niezrozumienia treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazano, że instruktorem tym był R. K. Zarzut, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż instruktorem tym był T. R. jest całkowicie gołosłowny, a tym samym nieusprawiedliwiony.
Wobec tego, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.