IV SA/Wr 128/12

IV SA/Wr 128/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2012-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jolanta Sikorska
Lidia Serwiniowska /przewodniczący sprawozdawca/
Wanda Wiatkowska-Ilków
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
I OSK 1979/12 - Postanowienie NSA z 2012-09-11
II SAB/Wa 426/11 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2012-06-12
I OSK 1976/12 - Wyrok NSA z 2012-11-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
art. 70 b ust. 7
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 244 poz 1626
par. 10
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska ( spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant : Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 maja 2012 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa K. S. sp. z o.o. w K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinasowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania Przedsiębiorstwa K. S. sp. z o.o. w K. G. od decyzji Wójta Gminy Cz. B. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika D. T., działając na podstawie art. 70b ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), dalej: ustawa, §10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. nr 244, poz. 1626), dalej: rozporządzenie, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 29 listopada 2010 r. Przedsiębiorstwo K. S.sp. z o.o. w K. G. wystąpiło do Wójta Gminy Cz. B. o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika D. T. w zawodzie stolarza. Do wniosku dołączone zostały: umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego z dnia 1 września 2008 r., aneks do umowy o pracę, świadectwo pracy D. T. jako ucznia praktycznej nauki zawodu w okresie od dnia 1 września 2008 r. do dnia 31 października 2010 r., świadectwo ukończenia Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla Młodocianych Pracowników w Zespole Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w K. G. w zawodzie stolarza, świadectwo czeladnicze D. T. w zawodzie stolarza, jego oświadczenie, że zawód stolarza jest pierwszym wyuczonym zawodem, zaświadczenie D. Izby Rzemieślniczej we W. o zakończeniu nauki zawodu stolarza przez D. T., dyplom ukończenia przez R. K. Wyższej Szkoły Menedżerskiej w L. i uzyskania tytułu inżyniera w zakresie logistyki i technologii transportu, świadectwo ukończenia przez R. K. Technikum Zawodowego i uzyskania tytułu technik-mechanik, świadectwo ukończenia przez R. K. kursu kwalifikacyjnego - kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli w D. Ośrodku Doskonalenia Nauczycieli we W. - filia w L., zaświadczenie o zatrudnieniu R. K. w [...] sp. z o.o. w K. G. od dnia 2 lipca 1984 r. na czas nieokreślony na stanowisku Kierownik Stacji Obsługi -instruktor praktycznej nauki zawodu, odpis z KRS, oświadczenie [...] sp. z o.o. z dnia 29 listopada 2010 r. skierowane do Wójta Gminy Cz. B., że uczeń D. T. zdobywał kwalifikacje zawodowe w okresie nauki w warsztacie stolarskim od T. R. zatrudnionego na stanowisku stolarz-ślusarz remontowy - pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K., świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej przez T. R. w zawodzie stolarza, dyplom T. R. o uzyskaniu tytułu mistrza stolarza budowlanego, zaświadczenie o zatrudnieniu T. R. w [...] sp. z o.o. od dnia 21 marca 1995 r. na stanowisku stolarza-ślusarza remontowego.
Pismem z dnia 15 grudnia 2010 r. organ I instancji wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez dołączenie dokumentów potwierdzających kwalifikacje do prowadzenia praktycznej nauki zawodu przez poprzedniego pracodawcę D. T., W.-S. K.W. K. Strona przesłała brakujące dokumenty. Kolejnym pismem, z dnia 16 sierpnia 2011 r., organ I instancji wezwał stronę do przedstawienia zakresu obowiązków i charakterystyki pracy instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Pismem z dnia 29 sierpnia 2011 r. P.K.S. sp. z o.o. przedstawiło żądaną informację. Następnie, w dniu 20 września 2011 r., organ wezwał stronę o udzielenie informacji, na jakiej podstawie i od kiedy nastąpiła zmiana instruktora praktycznej nauki zawodu z R. K. na T. R. W dniu 29 września 2011 r. wpłynęła odpowiedź, z której wynika, że instruktorem praktycznej nauki zawodu jest R. K., zaś D.T. zdobywał kwalifikacje zawodowe w warsztacie stolarskim od T. R., zatrudnionego na stanowisku stolarza-ślusarza remontowego, podległego R. K. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny organ I instancji wydał zakwestionowaną decyzję.
Od tej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70b ust. 1 i ust. 7 ustawy, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że D. T. zdobywał kwalifikacje od T. R., w sytuacji gdy z materiału sprawy wynika, że praktyczne przygotowanie zawodowe zdobywał od R. K. - instruktora praktycznej nauki zawodu, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału.
Jak dalej wskazał organ odwoławczy, celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją administracyjną organu pierwszej instancji. Zakres zaś sprawy administracyjnej jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że pod pojęciem sprawy administracyjnej należy rozumieć taką sprawę indywidualną, która stosownie do art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej przez umocowany do tego, w drodze przepisu prawa, organ administracji publicznej (lub inny organ państwowy, lub podmiot, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw w drodze decyzji administracyjnych). Zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia jeżeli: pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach, młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin zgodnie z odrębnymi przepisami.
Z §10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wynika, że zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązujących ich tygodniowego czasu pracy. Ust. 4 tego przepisu stanowi, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa wyżej, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane dla nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Stosownie do ust. 5 instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, nie mający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o którym mowa w ust. 4, oraz:
1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej lub tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub
2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub
3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub
4) dyplom ukończenia studiów wyższych (...).
Z wniosku strony o dofinansowanie praktycznej nauki zawodu wynika, że dotyczy on dofinansowania nauki zawodu stolarza - ucznia D. T., prowadzonej pod nadzorem instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Wobec tej treści wniosku oraz dokumentów do niego dołączonych, prowadzenie przez organ I instancji postępowania w celu ustalenia, czy T. R. ma kwalifikacje instruktora praktycznej nauki zawodu do nauki zawodu D. T., było nieuzasadnione. Zatem ocenie spełnienia warunków do dofinansowania powinny podlegać dokumenty przedłożone do wniosku jak też argumentacja strony dotycząca ich oceny. Wynika z nich, że Przedsiębiorstwo K. S. sp. z o.o. w K. G. zawarło z D. T. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, które odbywało się pod nadzorem R. K. D. T. ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w zawodzie stolarz oraz uzyskał tytuł czeladnika. R. K. ukończył studia wyższe w zakresie logistyki i technologii transportu, jak też posiada tytuł technika mechanika, ukończył kurs pedagogiczny dla czynnych zawodowo nauczycieli, pracując u wnioskodawcy od dnia 2 lipca 1984 r. na stanowisku Kierownika Stacji Obsługi - instruktora praktycznej nauki zawodu. Z przedłożonych w trakcie postępowania dokumentów nie wynika, aby R. K. pracował w zawodzie stolarza, zaś z oświadczenia wnioskodawcy z dnia 29 listopada 2010 r. wynika, że D. T. zdobywał kwalifikacje zawodowe od T. R., pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Dokonując oceny ustalonego stanu faktycznego pod kątem spełnienia warunków do dofinansowania praktycznej nauki zawodu, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, że R. K. nie posiada kwalifikacji instruktora praktycznej nauki zawodu stolarza, albowiem nie posiada wymaganego stażu pracy w tym zawodzie, określonego w § 10 ust. 5 rozporządzenia. Przepis ten wymaga, aby instruktor praktycznej nauki zawodu, nie będący mistrzem w zawodzie, miał odpowiedni, w zależności od posiadanych kwalifikacji zawodowych, staż pracy w zawodzie, w którym będzie nauczał. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, iż brak było zatem podstaw prawnych do uznania podniesionych w odwołaniu zarzutów za uzasadnione.
Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyło Przedsiębiorstwo K. S. Spółka z o.o. w K. G., wnosząc o jej uchylenie w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70b ust. 1 i ust. 7 ustawy, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że wraz z wnioskiem o dofinansowanie nie zostały złożone wszystkie wymagane dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osobę prowadzącą u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, podczas, gdy wszystkie wymagane dokumenty zostały załączone do wniosku;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 70b ust. 1 i ust. 7 ustawy oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. nr 113, poz. 988 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się bezpodstawnym przyjęciem, że R. K. - jako osoba prowadząca u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, nie posiada wymaganych uprawnień w przedmiotowym zakresie w sytuacji, gdy przedstawiony organowi I instancji materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, iż prowadzący kształcenie zawodowe stosowne uprawnienia posiada;
3) istotny błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że młodociany pracownik zdobywał kwalifikacje zawodowe od T. R., zatrudnionego na stanowisku stolarza-ślusarza remontowego, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, że faktyczne przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, przez cały okres nauki zawodu i zdobywania przez niego kwalifikacji zawodowych, prowadził R. K. - instruktor praktycznej nauki zawodu;
4) naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.
Jednocześnie też, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd podzielił dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu administracji o nieprzyznaniu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 70b ustawy. Zgodnie z ust. 1 wskazanego przepisu pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach; oraz młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl ust. 6 i 7 cytowanego przepisu dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1. Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Do wniosku należy dołączyć kopie:
1) dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
2) umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego;
3) dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1 pkt 2.
Zasady i warunki odbywania przygotowania zawodowego młodocianych zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 1996 r. nr 60, poz. 278 ze zm.). Zgodnie z § 2 wskazanego rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, lub osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. W rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu zostały określone warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu oraz kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia. Zgodnie § 10 ust. 1 rozporządzenia zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele. Jednakże kolejne dyspozycje tego paragrafu statuują zasadę, że zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić:
1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli (ust. 2 pkt 1);
2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy (ust. 2 pkt 2);
Osoby prowadzące zajęcia praktyczne zwane są "instruktorami praktycznej nauki zawodu". Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinni posiadać kwalifikacje wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach. Zgodnie z ust. 2 pkt 4 cytowanego przepisu instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.
Zgodnie z ust. 2 pkt 5 wskazanego przepisu instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz:
1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub
2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub
3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub
4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.
Jak już wcześniej była o tym mowa, przedmiotem rozpoznania jest decyzja odmawiająca przyznania skarżącej Spółce dofinansowania kosztów nauki zawodu stolarza młodocianego pracownika z tej przyczyny, iż instruktor praktycznej nauki zawodu R. K., nie będąc mistrzem w zawodzie stolarza, nie posiadał jednocześnie wymaganego w tym zakresie stażu pracy.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kwalifikacje zawodowe w okresie nauki młodociany uczeń zdobywał w warsztacie stolarskim od T. R. zatrudnionego na stanowisku stolarza-ślusarza remontowego ale pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Słusznie zatem skonstatował organ odwoławczy, iż pod rozwagę winny być wzięte jedynie kwalifikacje R. K. jako osoby nauczającej zawodu, ponieważ kwestią niesporną, wynikającą choćby z umowy o pracę "w celu przygotowania zawodowego" z dnia 1 września 2008 r. jest fakt, że to właśnie wyżej wymieniony został wyznaczony instruktorem praktycznej nauki zawodu D. T.
Przy tej okazji należy powiedzieć, że celem całego systemu kształcenia zawodowego młodocianych jest zapewnienie im takich warunków, które pozwalają na zgłębienie praktyki danego zawodu pod okiem doświadczonego, spełniającego dokładnie określone warunki instruktora. W tym też celu prawodawca ukształtował bardzo wyraźne i restrykcyjne zasady jakie musi spełniać osoba, która chce nabyć uprawnienia do kształcenia młodocianych pracowników w danym zawodzie. Ustawodawca powołał do życia instytucję instruktora praktycznej nauki zawodu, aby zapewnić prawidłowy tok szkolenia młodocianego pracownika. Poza wszelkim sporem pozostaje fakt, że osoba prowadząca szkolenie powinna się legitymować odpowiednimi kwalifikacjami oraz posiadać takie doświadczenie zawodowe, aby w prawidłowy sposób ukształtować zawodowo przyszłego rzemieślnika. Osoba ta powinna posiadać takie uprawnienia w momencie wyznaczenia ją jako instruktora praktycznej nauki zawodu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 426/08, publ. CBOSA).
Z akt sprawy oraz z informacji posiadanych przez Sąd w związku z prowadzonymi innymi postępowaniami ze skarg Spółki w tożsamych przedmiotach wynika, że R. K. posiada świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technika mechanika o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych, dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", a także świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli. Był zatrudniony na stanowisku mechanika samochodowego w P. W., na stacji obsługi w Ś. w okresie od dnia 8 sierpnia 1979 r. do dnia 20 maja 1981 r. oraz w P. W., na stacji obsługi w W. w okresie od dnia 21 maja 1981 r. do dnia 1 lipca 1981 r. Obecnie zaś jest kierownikiem Stacji Obsługi oraz instruktorem praktycznej nauki zawodu w skarżącej Spółce.
W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do tego, czy w świetle tak ustalonego stanu faktycznego R. K. posiadał kwalifikacje zawodowe do bycia instruktorem praktycznej nauki zawodu stolarza. Skarżący wywodzi bowiem, że spełniał on wszystkie warunki wymagane w rozporządzeniu w sprawie praktycznej nauki zawodu. Organ administracyjny kwestionuje natomiast posiadanie tych kwalifikacji utrzymując, iż nie został spełniony warunek posiadania przez wyżej wymienionego stażu pracy w zawodzie stolarza.
Zgodnie z § 10 ust. 5 rozporządzenia jeżeli instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, to stosownie do wskazanego przepisu, powinien legitymować się przygotowaniem pedagogicznym lub ukończonym kursem pedagogicznym oraz w zależności od rodzaju wykształcenia odpowiednim świadectwem oraz odpowiednim stażem pracy. Okolicznością bezsporną jest, że R. K. nie posiada tytułu mistrza w zawodzie stolarza. Analiza jego wykształcenia prowadzi do wniosku, iż ukończył stosowny kurs pedagogiczny i posiada dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", który choć nie jest pokrewny z zawodem stolarza, do nauczania jakiego został wyznaczony, to mieści się w zakresie oznaczonym § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia, jednakże tylko pod warunkiem jednoczesnego ziszczenia się przesłanki posiadania co najmniej sześcioletniego stażu pracy w tym zawodzie. R. K. takiego stażu nie posiada. Co więcej, w ogóle nie posiada udokumentowanego stażu pracy na stanowisku stolarza. Dlatego, z oczywistych względów, w sprawie nie może również znaleźć zastosowania żaden z pozostałych przypadków określonych w ust. 5 § 10 rozporządzenia. Zasadnie więc uznano, że R. K. nie posiadał kwalifikacji zawodowych do nauczania młodocianego pracownika zawodu stolarza.
Z kolei, nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że ze wszystkich instrumentów służących odczytaniu treści normy art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż dofinansowanie przysługuje, gdy przygotowanie zawodowe było prowadzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, a więc młodociani uczestniczyli w zajęciach prowadzonych przez osoby mające kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 587/11, publ. CBOSA). Przy czym, decyzje orzekające o dofinansowaniu kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy młodocianego pracownika są decyzjami, na mocy których strona nabywa prawa. Są również decyzjami o charakterze związanym, ponieważ przepis art. 70b ustawy wyraźnie wskazuje sytuacje, w których organ ma obowiązek przyznać pracodawcy dofinansowanie kosztów przyuczenia młodocianego pracownika do wykonywania określonej pracy. Ma to nastąpić zawsze, gdy spełni on warunki przewidziane w określonych przepisach. Organ nie ma w tym zakresie żadnej swobody (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt II SA/Go 543/10, publ. CBOSA).
W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że organy administracyjne prawidłowo dokonały subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego wyrażającego się w określeniu kwalifikacji R. K. do bycia instruktorem praktycznej nauki zawodu, do zastosowanej normy prawnej będącej podstawą żądania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Skarga zatem nie mogła odnieść pożądanego przez skarżącego skutku, zaś postawione w niej zarzuty nie znajdują żadnego uzasadnienia.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.