I OSK 1967/06

I OSK 1967/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Dzbeńska /sprawozdawca/
Irena Kamińska /przewodniczący/
Małgorzata Borowiec
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Wa 789/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-09-08
Skarżony organ
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art.7, art.77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1992 nr 5 poz 19
art.18 ust.1 i 5
Obwieszczenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 grudnia 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia del. NSA Ewa Dzbeńska - spr., Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 789/06 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na rzecz J. W. kwotę 910 (dziewięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 789/06 oddalił skargę J. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:
Imiennym nakazem z dnia [...] listopada 1960 r. Szef Wydziału Zakwaterowania Ministerstwa Obrony Narodowej przydzielił kpt. T. W., jego żonie i dwojgu dzieciom kwaterę przy ul. [...] w W. (po zmianie adresu ul. [...]). Wyrokiem z dnia [...] stycznia 1973 r. Sąd Wojewódzki w W. orzekł rozwód związku małżeńskiego J. i T. W.. W dniu 6 marca 1973 r. J. W. wystąpiła do Garnizonowej Administracji Mieszkań z wnioskiem o rozkwaterowanie. Z uwagi na wyjazd T. W. w dniu 1 czerwca 1978 r. za granicę, przekazał on władzom kwaterunkowym zajmowaną kwaterę, którą następnie Garnizonowa Administracja Mieszkań w dniu 16 czerwca 1978 r. protokołem przyjęcia i zdania osobnej kwatery przekazała J. W.. Z tą samą datą skarżącej zostało doręczone zawiadomienie o wymiarze opłat.
Na skutek wniosku J. W. z dnia 27 listopada 2000 r. o zawarcie umowy najmu przedmiotowego lokalu, sprecyzowanym wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego, Dyrektor Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją z dnia [...], nr [...] stwierdził, iż J. W. nie nabyła uprawnień do osobnej kwatery stałej, natomiast decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał tę decyzję w mocy.
Po rozpoznaniu skargi J. W. na decyzję z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2004 r. sygn. akt I SA 487/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż rozstrzygnięcia wskazanych orzeczeń wykroczyły poza przedmiot żądania J. W., gdyż jej wniosek ograniczał się wyłącznie do wydania decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego w ramach rozkwaterowania rozwiedzionych małżonków. W konsekwencji rozpoznanie sprawy w innym przedmiocie stanowiło rażące naruszenie art. 61 i 104 kpa oraz zasad ogólnych wyrażonych w art. 6-16 tej ustawy.
Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., na podstawie art. 105 § 1 kpa, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskiem J. W.. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 19 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy znowelizowane. Stosownie natomiast do przepisów obowiązujących w dniu wydania tej decyzji realizacja prawa do zakwaterowania w lokalu mieszkalnym przysługuje żołnierzowi w służbie stałej od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i następuje w formie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas pełnienia obowiązków na określonym stanowisku służbowym. Ponadto, po wejściu w życie nowelizacji ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w dniu 1 lipca 2004 r. utracił moc obowiązującą przepis stanowiący podstawę przydzielenia osobnej kwatery stałej osobom innym niż żołnierz służby stałej oraz potwierdzania nabycia lub zachowania prawa do zajmowania kwatery. Ponieważ obowiązujące przepisy nie zawierają upoważnienia do wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innej osobie niż żołnierz służby stałej, to, zdaniem organu, w sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, co stanowiło podstawę jego umorzenia.
Na skutek odwołania J. W. od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] nr [...], Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż wniosek J. W. nie dotyczy ani wydania decyzji stwierdzającej nabycie uprawnień do osobnej kwatery stałej, ani wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, lecz obejmuje wydanie decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego w 1978 r., natomiast przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, zarówno obowiązujące w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, jak również obowiązujące przed dniem 1 lipca 2004 r. nie dają podstawy do wydawania decyzji administracyjnej potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego.
Od powyższej decyzji z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. W. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 15 grudnia 2005 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że obecnie obowiązująca ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie upoważnia Dyrektora WAM do wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym innej osobie niż żołnierz służby stałej, bowiem odnosi się ona do osób aktualnie ubiegających się o przydział kwatery, natomiast skarżąca wnioskuje o wydanie decyzji potwierdzającej stan faktyczny istniejący od 16 czerwca 1978 r.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw do spraw wszczętych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, lecz nie zakończonych ostatecznymi decyzjami lub umowami, stosuje się przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z wyjątkiem postępowań egzekucyjnych i z zastrzeżeniem ust. 2-5 tego artykułu. W związku z powyższym Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. prawidłowo rozpoznał wniosek skarżącej w oparciu o przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 lipca 2004 r.
Sąd, biorąc pod uwagę ustaloną treść wniosku skarżącej, podkreślił również, że przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez organ I instancji, tj. 15 grudnia 2005 r. nie przewidywały możliwości wydania decyzji potwierdzającej istnienie decyzji przyznającej prawo J. W. do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Skoro zatem obowiązujące przepisy nie przewidywały takiej możliwości, to organ słusznie uznał, iż postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku skarżącej jest bezprzedmiotowe i stosownie do art. 105 § 1 kpa, zobowiązany był je umorzyć.
W ocenie Sądu organ I instancji w sposób prawidłowy, zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa, podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpująco zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy. Również postępowanie odwoławcze przeprowadzono w sposób właściwy.
Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 8 września 2006 r. wniosła J. W., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 oraz pkt 7 kpa poprzez oddalenie skargi na decyzję, która narusza art. 156 § 1 pkt 1 kpa, gdyż jest podpisana przez osobę, której upoważnienia do działania w imieniu organu nie wykazano i nie powołano w decyzji oraz art. 156 § 1 pkt 7 kpa, bowiem nie wskazano w decyzji stanowiska służbowego osoby ją podpisującej, co uniemożliwia stwierdzenie, że decyzja w istocie rzeczy pochodzi od organu (osoby kompetentnej do jej wydania w imieniu organu);
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z:
a) art. 7, art. 77 kpa oraz art. 6, 8 kpa w związku z brakiem obiektywnego i wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału w sprawie, naruszenie zasady pogłębiania zaufania do państwa poprzez zaniechanie należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez co naruszono zasadę prawdy obiektywnej i spowodowało orzekanie w oparciu o błędnie przyjęty stan faktyczny sprawy, a w szczególności w zakresie charakteru prawnego lokalu zajmowanego przez Skarżącą, co implikowało stosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego, oraz w zakresie braku jakichkolwiek dokumentów mających moc dowodową - akta administracyjne to kserokopie, z których najistotniejsze dokumenty nie są potwierdzone nawet za zgodność z oryginałem,
b) art. 8 i 9 kpa - poprzez nie wyjaśnienie treści przedmiotowego wniosku, co spowodowało, że organy orzekały w sprawie, której przedmiot nie do końca odpowiadał rzeczywistej woli Strony, zaś właściwe jej określenie implikowało stosowanie właściwych przepisów prawa materialnego, poprzez orzekanie w oparciu o zdekompletowane i nieoryginalne akta sprawy.
c) art. 10 § 1 kpa - poprzez nie poinformowanie Strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i dowodami oraz wypowiedzenia się co do nich przed wydaniem decyzji przez organ I instancji oraz organ II instancji, co ograniczyło prawa Strony do czynnego udziału w postępowaniu i utrudniło możliwość dokładnego wyartykułowania żądań Strony i odniesienia się do materiału dowodowego, w oparciu o który organy orzekały, a materiał ten budzi bardzo poważne wątpliwości,
d) art. 11 kpa - poprzez brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organ się kierował orzekając w sprawie, zwłaszcza, że orzekał w sytuacji nie wyjaśnionego należycie stanu faktycznego,
e) art. 12 kpa w zw. z art. 35 kpa - poprzez przewlekłość postępowania, wszczętego w 1978 r., a ponowionego wnioskami Strony z 2002 r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem z powodu przewlekłości wielokrotnie w czasie trwania sprawy zmieniał się stan prawny, natomiast gdyby nie doszło do przewlekłości postępowania interes Skarżącej niewątpliwie mógł być w pełni uwzględniony,
f) art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji RP - poprzez doprowadzenie przez organy do przewlekłości postępowania, naruszaniem terminów załatwienia sprawy, co spowodowało, że w toku tego przewlekle prowadzonego postępowania wielokrotnie zmieniał się stan prawny, mający wpływ na treść orzeczenia,
g) art. 105 kpa - poprzez uznanie, w oparciu o niewłaściwie ustalony stan sprawy, iż jej prowadzenie stało się bezprzedmiotowe, w sytuacji, gdy w ocenie Skarżącej brak jest przesłanki bezprzedmiotowości umożliwiającej umorzenie postępowania,
h) art. 107 kpa - poprzez podpisanie decyzji organu odwoławczego przez osobę działającą z upoważnienia organu, bez wskazania i powołania upoważnienia, a także poprzez niewskazanie stanowiska służbowego osoby podpisującej decyzję, a więc podpisanie jej w sposób uniemożliwiający kontrolę, czy decyzja wydana została przez kompetentną i uprawnioną osobę.
3. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ppsa - poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do jej uwzględnienia,
4. art. 141 § 4 ppsa - poprzez oparcie orzeczenia na niewłaściwe ustalonym przez organy administracji stanie faktycznym, przy braku ustalenia zakresu postępowania, bez podania i wyjaśnienia przesłanek jakimi Sąd I instancji kierował się przy rozstrzyganiu bezzasadności podniesionych przez Skarżącą zarzutów,
Ponadto zaskarżonym orzeczeniem obrażono przepisy prawa materialnego, tj.:
1. art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej,
2. art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady działania organów administracji na podstawie i w granicach prawa,
3. art. 1a pkt 3 i art. 1a pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu, że lokal zajmowany przez Skarżącą ma status prawny kwatery w rozumieniu tejże ustawy (art. 1a pkt 3), gdy w rzeczywistości jest lokalem mieszkalnym, nie będącym kwaterą (art. 1a pkt 1).
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. dopuszcza się dwie podstawy kasacyjne: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnicy skarżącej strony powołali się na obydwie podstawy skargi kasacyjnej wymienione w przepisie art. 174 p.p.s.a.
Wobec przedstawienia zarówno zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności, co do zasady rozpoznaniu podlega drugi z zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, w ramach którego wskazano przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 kpa jest zasadny, albowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przekonywająco wykazano, na czym polegało naruszenie tego przepisu.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut naruszenia tego przepisu należało wskazać naruszenia, jakich konkretnie przepisów postępowania administracyjnego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji, błędnie oddalając skargę. Ten warunek został dopełniony poprzez wskazanie art. 145 § 1 pkt .1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 kpa. Trafnie zarzucono sądowi l instancji, że nie rozważył on podniesionych w skardze zarzutów, co do prawidłowości ustalonego w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego sprawy. Skarżąca od samego początku - także w skardze złożonej do WSA w Warszawie domaga się wydania decyzji potwierdzającej przydział lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W. powołując się na znajdujące się w aktach sprawy dokumenty: wniosek o rozkwaterowanie złożony w dniu 6 marca 1973 r. przez J. W. do Garnizonowej Administracji Mieszkań, Zaświadczenie z dnia 6 czerwca 1978 r. o zdaniu kwatery przez T. W., Protokół przyjęcia i zdania osobnej kwatery z dnia 16 czerwca 1978 r., którym Garnizonowa Administracja Mieszkań przekazała ten lokal mieszkalny J. W. oraz zawiadomienie o wymiarze opłat za przekazane skarżącej mieszkanie.
Tymczasem Sąd l instancji w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów skargi w tym zakresie, mimo że skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji z tych właśnie powodów, a więc zastosowania podstawy orzeczniczej wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że skarżąca w mieszkaniu nr. [...] przy ul. [...] mieszka od 15 listopada 1960 r. Mieszkanie to zostało przydzielone jej mężowi w drodze imiennego nakazu przydziału kwatery nr [...]. W nakazie tym uwzględniono żonę i dwoje dzieci. W dniu 12 stycznia 1973 r. Sąd Wojewódzki w W. orzekł rozwód związku małżeńskiego J. i T. W.. W dniu 6 marca 1973 r. J. W. wystąpiła do Garnizonowej Administracji Mieszkań z wnioskiem o rozkwaterowanie bowiem zgodnie z art. 47 osobom innym (w tym wypadku rozwiedziona żona) niż wymienione w art. 45 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. 72 Nr 53 poz. 341) zamiast zajmowanej dotychczas osobnej kwatery stałej przysługuje lokal zastępczy. Wniosek ten nie został rozpoznany.
T. W. w dniu 1 czerwca 1978 r. z uwagi na wyjazd za granicę przekazał władzom kwaterunkowym zajmowaną kwaterę. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (tekst jednolity Dz. U. 92 Nr 95 poz.19) rozwiedzeni małżonkowie zachowują prawo do zamieszkania w dotychczasowej kwaterze do czasu przekwaterowania, zaś ust. 5 tego przepisu stanowi, że "w razie przydzielenia, w ramach zamiany, odpowiednio kwatery lub zamiennego lokalu mieszkalnego rozwiedzionemu małżonkowi, podlega on przekwaterowaniu do tej kwatery (lokalu) wraz z osobami uwzględnionymi przy jej przydzieleniu. Jeżeli zajmowana dotychczas kwatera odpowiada uprawnieniom żołnierza zawodowego lub warunkom przewidzianym w Prawie lokalowym dla zamiennego lokalu mieszkalnego, wojskowy organ kwaterunkowy może pozostawić rozwiedzionego małżonka w tej kwaterze". Zarządzenie Ministra Obrony Narodowej nr 31/MON z dnia 30 czerwca 1976 r. w sprawie przydzielania, zwalniania i remontów osobnych kwater stałych (jedn. tekst: Dziennik Rozkazów MON z 1984 r., poz. 16) stanowi w ust. 1 i 2 § 75 - na skutek orzeczenia rozwodu nabywa żona żołnierza samoistne prawo do zajmowanej dotychczas kwatery do czasu uzyskania przydziału zamiennego lokalu mieszkalnego. Kompetencje do przydzielania lokali zamiennych zastrzeżono tu dla wojskowego organu kwaterunkowego (ust. 3 § 75 powołanego zarządzenia). Użyte w cytowanym przepisie zarządzenia sformułowanie "nabywa samoistne prawo do zajmowanego lokalu" przemawia za nabyciem tego prawa z mocy tej szczególnej regulacji.
Garnizonowa Administracja Mieszkań pozostawiła zgodnie z cytowanymi przepisami J. W. w zajmowanej dotychczas kwaterze. Fakt ten znajduje potwierdzenie w protokóle przyjęcia i zdania osobnej kwatery J. W. z dnia 16 czerwca 1978 r. oraz w zawiadomieniu o wymiarze opłat za ten lokal. Rozpoznające sprawę organy nie ustosunkowały się do tej okoliczności i nie wykazały na podstawie jakiego tytułu J. W. zajmuje mieszkanie przy ul. [...] od 1976 r. do chwili obecnej, choć skarżąca domaga się potwierdzenia tytułu prawnego do mieszkania, który jej zdaniem nabyła zgodnie z obowiązującym, w dacie sporządzenia protokołu zdawczo odbiorczego przepisami.
W powtórnym postępowaniu organy administracyjne rozpoznają sprawę po wnikliwej analizie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych oraz obowiązującego Zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 31/MON z dnia 30 czerwca 1976 r. w sprawie przydzielania, zwalniania i remontów osobnych kwater stałych i ocenią czy skarżąca nabyła samoistne prawo do zajmowanej dotychczas kwatery z mocy obowiązujących wówczas przepisów i czy ten fakt znajduje potwierdzenie w protokóle zdawczo odbiorczym. Jeśli tak to organ wyda skarżącej dokument, którego wydania domagała się we wniosku z dnia 8 kwietnia 2002 r.
Ustawa z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych nie wskazuje w formie jakiego aktu Garnizonowa Administracja Mieszkań miała przedzielać kwatery i lokale zamienne mieszkalne czy miała to robić w formie decyzji czy też wystarczający był protokół przyjęcia i zdania osobnej kwatery. Formę decyzji wprowadziła dopiero ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r o Zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 oraz pkt 7 kpa., bowiem do sądowych akt sprawy organ nadesłał upoważnienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 28 października 2004 r. dla T. E. do podpisywania w jego imieniu rozstrzygnięć administracyjnych.
Przechodząc do oceny naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że zostały one przedstawione przedwcześnie. Zanim nie zostaną wyjaśnione wspomniane wyżej istotne okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy nie można mówić, że doszło do naruszenia tych przepisów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną i stosownie do art.185 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 i 250 u.p.p.s.a.