I OSK 1951/22

I OSK 1951/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kremer /sprawozdawca/
Maria Grzymisławska-Cybulska
Mariola Kowalska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Sygn. powiązane
I SA/Wa 592/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-01-21
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 592/21 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 592/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Skarżąca wnioskiem z dnia 19 września 2018 r. (doprecyzowanym pismem z dnia 8 lipca 2020 r.) zwróciła się do Starosty Mińskiego o aktualizację operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w gminie Stanisławów, polegającej na zmianie wykazywanego przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] oraz przywrócenie dawnej powierzchni działki nr [...].
Starosta Miński decyzją z dnia 19 października 2020 r. odmówił skarżącej aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina Stanisławów polegającej na zmianie wykazanego przebiegu granicy działki nr [...] z działką [...] oraz zmianie powierzchni działki nr [...].
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 8 lutego 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze na ww. decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;
2) art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;
3) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;
4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 8, art. 9 w zw. z art. 12 k.p.a.;
5) art. 10 w zw. z art. 81 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zauważył, że podnoszone przez skarżącą zarzuty skargi koncentrowały się na naruszeniu prawa własności skarżącej do działki nr [...] poprzez zmniejszenie powierzchni tejże działki na rzecz działki nr [...] z [...]ha do [...]ha w związku z ustaleniem granicy między tymi działkami. W ocenie Sądu, skarżąca błędnie utożsamia przy tym wpis w ewidencji dotyczący określenia powierzchni nieruchomości ze zmianą stosunków własnościowych. Ta cecha wpisanej do ewidencji działki ma wyłącznie charakter informacyjny i nie przesądza, ani o jej granicach, ani o prawie własności gruntu w tych granicach położonego (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 2376/19, wydany w sprawie skarżącej dotyczącej aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków, co do przebiegu granicy między działką nr [...] z obrębu [...], a działką nr [...] z obrębu [...]).
Sąd zauważył przy tym, że organ odwoławczy dokonał analizy dokumentacji znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w zakresie przebiegu granic działki nr [...], z uwzględnieniem granicy zachodniej z działką nr [...]. Analiza przebiegu tych granic na podstawie opracowań geodezyjnych, tj. operatów o numerach: [...] i [...], odnosząca się do granicy działki nr [...] z działką nr [...] doprowadziła organ do wniosku, że przebieg tej granicy nie zmienił się od czasów założenia ewidencji gruntów, tj. lat 60 XX wieku, do chwili obecnej, a zatem w ewidencji gruntów i budynków nie występują dane błędne. Jak trafnie też organ ten zwrócił uwagę, jeżeli postępowanie prowadzone jest na wniosek strony, to obowiązek udowodnienia słuszności żądania leży w tym przypadku po stronie wnioskodawcy. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby wnioskodawczyni przedłożyła dokumentację zawierającą nowe dane dotyczące przebiegu granic i powierzchni działki nr [...], potwierdzające jej żądania.
Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omówiono zmiany powierzchni działki nr [...] w rejestrze ewidencji gruntów, która wynosiła pierwotnie [...]ha, a obecnie [...]ha. Starosta Miński w związku z zarzutami skarżącej dotyczącymi powierzchni działki nr [...], w tym zakresie zlecił sporządzenie dokumentacji, której celem było dokonanie weryfikacji poprawności wykazywanych aktualnie granic tej działki oraz jej powierzchni (por. operat techniczny nr [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 31 grudnia 2018 r.).
Ponadto, w sytuacji gdy granice pomiędzy sąsiednimi nieruchomościami są sporne, wówczas niezbędne jest przeprowadzenie administracyjnej procedury rozgraniczeniowej przed organem wykonawczym gminy w trybie przepisów Rozdziału 6 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. W tym bowiem postępowaniu organ dokonuje oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami. Jeżeli zatem strona kwestionuje przebieg zachodniej granicy działki nr [...] z działką nr [...], to nie może doprowadzić do rozstrzygnięcia sporu w zakresie ustalenia przebiegu granic tych działek w trybie postępowania w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków, z pominięciem procedury rozgraniczeniowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie:
1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd rozpoznawał sprawę z pominięciem okoliczności, które winny skutkować uchyleniem skarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.;
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez występującą w treści uzasadnienia wyroku wewnętrzną sprzeczność, polegającą na tym, że Sąd w pierwszej kolejności wskazał, że rejestr ewidencji gruntów jest odzwierciedleniem aktualnego stanu dotyczącego danej nieruchomości i potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej zaś dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej i że organy nie są w związku z powyższym uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie, których dokonują zmian w ewidencji i jednoczesnym potwierdzeniem, że organ wyższego stopnia w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dokonywał analizy dokumentacji znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym i poczynił w tym zakresie pewne ustalenia, co stanowi dwie różne wykluczające się podstawy rozstrzygnięcia, determinujące w konsekwencji ocenę działania organów;
3) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której skarżona decyzja naruszała art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, mając przy tym na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności nie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego działki nr [...] oraz graniczących z nią działek nr [...], [...], [...] i [...], w tym pominięcie przez organy uwag i wniosków dotyczących ustalenia nieprawidłowości w dokumentacji geodezyjnej, jak również nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, ograniczając się do dokumentacji z państwowego zasobu geodezyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem skutkowało niepełnymi ustaleniami stanu faktycznego;
4) art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji w której skarżona decyzja naruszała art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art 8, art. 9 w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 18 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przez organy obu instancji przyczyn rozbieżności powierzchni działki nr [...] w czasie od lat 60-tych XX wieku do 2012 r., kiedy to, co do działki nr [...] pierwotnie wskazywana była bezsprzeczna powierzchnia [...]ha, a następnie poprzez przeprowadzoną w latach 2011 - 2014 modernizację ewidencji gruntów i budynków ustalono, że powierzchnia działki wynosi [...]ha, co zostało potwierdzone w dokonanej w roku 2018 weryfikacji poprawności wskazywanych granic działki nr [...], co poddaje pod wątpliwość działanie organów, które powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak i przestrzegać zasady należytego i wyczerpującego informowania uczestników o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, a także działać w sprawie w sposób wnikliwy;
Mając na uwadze powyższe podstawy kasacyjne skarżąca kasacyjnie wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
2) zasądzanie od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Jednocześnie skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie jako nieznajdującej uzasadnionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej zostały oparte tylko o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc naruszenie przepisów postępowania, a także przedmiot sprawy, którym jest postępowanie w sprawie ewidencji gruntów i budynków, należy jeszcze poczynić kilka uwag dotyczących tej podstawy kasacyjnej.
Mianowicie druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzupełnieniu informacji dotyczącej podstawy kasacyjnej sformułowanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy jeszcze zwrócić uwagę, na te postępowania w których mają zastosowanie szczególne zasady postępowania wynikające z przepisów szczególnych, a zasady postępowania wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego stosowane są w kwestiach nieuregulowanych w sposób odmienny. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku postępowania administracyjnego w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Problematyka dotycząca ewidencji gruntów i budynków została uregulowana zarówno w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji było to rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., które zawierało regulację materialnoprawną dotyczą ewidencji gruntów i budynków jak również przepisy regulujące postępowanie ewidencyjne. Stąd też jeżeli zaskarżona została decyzja wydana w postępowaniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków, kontrola sądowa przeprowadzana jest z uwzględnieniem szczególnych regulacji prawnych dotyczących tego zagadnienia. To odwołanie się do powyższych zasad stało się konieczne, z uwagi na sposób sformułowania i zarzutów w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, o czym w dalszej części.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyraźnie zwrócić uwagę, że przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie była kwestia dotycząca przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...], a więc granicy zachodniej działki nr [...]. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej T. W. z dnia 19 września 2018 r., w którym zwróciła się do organu o "spowodowanie przywrócenia części działki nr [...] w R., zagrabionej bezprawnie przez geodetę inż. J. K. protokołem granicznym z dnia 27 listopada 1988 r. nr [...] na rzecz A. O. użytkownika części działki nr [...]." W kolejnych pismach wnosiła o zmianę przebiegu zachodniej granicy działki nr [...] z działką nr [...], a w konsekwencji o zmianę wykazywanej w rejestrze powierzchni, która powinna być większa o 5,7 ara. Z akt wynika, że od czasu założenia ewidencji w latach 60-tych XX wieku, do 2012 r. w rejestrze gruntów wykazywana była powierzchnia działki nr [...] wynosząca [...]ha. Natomiast w ramach przeprowadzonej na tym obszarze w 2014 r. modernizacji ustalony został przebieg granic działki nr [...] ze wszystkimi działkami sąsiednimi i obliczone zostało pole powierzchni działki nr [...], które wynosiło [...]ha. Pismem z dnia 8 lipca 2020 r. skarżąca wniosła o zmianę przebiegu zachodniej granicy działki nr [...] z działką nr [...] (obecnie [...]), a w konsekwencji o zmianę powierzchni działki nr [...] o 5,7 ara. Wskazać również należy, że w celu ustalenia rozbieżności w powierzchni działki nr [...] przed modernizacją i po modernizacji, w ramach odrębnego postępowania administracyjnego weryfikacji poddano przebieg granicy wschodniej działki nr [...] z działką nr [...]. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji przez Starostę Mińskiego z dnia 17 kwietnia 2019 r. nr [...], w ramach którego obliczona została powierzchnia działki nr [...] która wynosi [...]ha, decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II decyzją z dnia 3 września 2019 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 2376/19 oddalił skargę T. W., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 356/21 oddalił skargę kasacyjną skarżącej. Zawarte tym samym na str. 9 w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie stwierdzenie, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt I SA/Wa 2376/19 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania jest nieprawdziwe. Z powyższych dokumentów wynika również, że aktualna powierzchnia działki nr [...] wynosi [...]ha, a nie jak podaje skarżąca kasacyjnie [...]ha.
Jak wspomniano na wstępie skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów opartych o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a więc zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego w tym przypadku z uwagi na przedmiot sprawy przepisów materialnoprawnych regulujących problematykę ewidencji gruntów i budynków. Natomiast w skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty oparte o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. a więc naruszenie przepisów postępowania. Zarzuty te sformułowane zostały w następujący sposób: pkt 1 i pkt 2 dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. co powinno skutkować uchyleniem decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Natomiast w pkt 3 i w pkt 4 zarzucono naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja naruszała art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. i art. 18 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu powyższych zarzutów również brak odniesienia się do przepisów szczególnych regulujących postępowanie w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w pkt 1 i pkt 2 skargi kasacyjnej, a więc dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (niezasadnie powiązanych z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są niezasadne. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia owego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić w przypadku gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z ww. elementów. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów tego rodzaju. Dodatkowo należy zauważyć, iż w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną wyroku, a taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd I instancji w uzasadnianiu zaskarżonego wyroku odniósł się zarówno do ustaleń poczynionych przez organy jak i dokonał w sposób prawidłowy ich oceny prawnej z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania, tj. postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Odnośnie zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych w pkt 3 i pkt 4 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że również są niezasadne. Zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania należy wskazać art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla zaskarżoną decyzję jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postepowania, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (a nie art. 151 p.p.s.a.). Zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. podstawa uwzględnienia skargi dotyczy nie tylko klasycznych reguł postępowania uregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego, ale również zasad postępowania wynikających z przepisów szczególnych, które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Jak podnoszono już wcześniej problematyka dotycząca ewidencji gruntów i budynków zarówno co do zagadnień materialnoprawnych jak i procesowych uregulowana jest w przepisach szczególnych. Stąd też podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania w sprawie której przedmiotem jest ewidencja gruntów nie można się ograniczyć tylko do wskazania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, pomijając zaś przepisy szczególne dotyczące tego rodzaju postępowania zawarte w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a przede wszystkim w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy, którym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji było rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (aktualnie jest to rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). To przepisy tego aktu regulowały szczegółowe zasady prowadzenia postępowania ewidencyjnego, aktualizacji danych zawartych w operacie ewidencyjnym, w tym między innymi takie zagadnienia jak: podstawy wykazania w ewidencji granic działek ewidencyjnych (§ 36), protokół ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych i położenia punktów granicznych (§ 39), numeryczny opis granic (§ 61), obliczanie pola powierzchni działek ewidencyjnych (§ 62) i szereg innych zagadnień dotyczących zarówno postępowania ewidencyjnego, jak i postępowania modernizacyjnego. Nadto należy mieć na uwadze zasady dotyczące sporządzania operatów technicznych w tym zachowania określonych wymagań i standardów technicznych. Należy zwrócić uwagę, że organy uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w uzasadnieniach decyzji wskazywały i odnosiły się do szczególnych przepisów procesowych dotyczących ewidencji gruntów i budynków, jak również Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję odnosi się do tych przepisów. To przepisy szczególne regulują zasady wprowadzania zmian w ewidencji gruntów i budynków w tym rodzaje dokumentów mogących stanowić podstawę ich wprowadzenia, a także szczególne zasady sporządzania takich dokumentów jak operat. Tym samym, aby dokonać oceny poprawności prowadzonego postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków i sporządzonych w związku z tym postępowaniem dokumentów niezbędnym i zarazem koniecznym jest wskazanie przepisów szczególnych dotyczących ewidencji, które zdaniem skarżącego zostały naruszone. Oceny tej nie można bowiem dokonać wyłącznie w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd też w okolicznościach faktycznych tej sprawy oparcie zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania na naruszeniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, bez wskazania jakie przepisy dotyczące postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków zostały naruszone powoduje, że tak sformułowane zarzuty nie mogą być uwzględnione.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej, nie okazał się uzasadniony. Wobec tego skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw została oddalona na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.