I OSK 1945/24

I OSK 1945/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik
Karol Kiczka /przewodniczący/
Piotr Niczyporuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1101/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-12-11
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1101/23 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 5 maja 2023 r., znak: IG-II.7221.54.2023.UK w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1101/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "Sąd I instancji"), oddalił skargę J. P. (dalej: "Skarżąca", "Skarżąca kasacyjnie") na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 5 maja 2023 r. znak: IG-II.7221.54.2023.UK w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Skarżąca wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") zdanie pierwsze w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art 151 p.p.s.a., a to poprzez oddalenie skargi na skutek pominięcie faktu, iż organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego w żaden sposób nie utrwaliły ani nie wykazały, iż Skarżąca została poinformowana o konieczności przedłożenia stosownego operatu geodezyjnego tak aby sprawa mogła zostać rozstrzygnięta zgodnie z jej żądaniem,
a tym samym poprzez nieprawidłową kontrolą wydanych przez organy administracyjne decyzji wobec pominięcia przez Sąd I instancji oczywistego naruszenia w toku postępowania administracyjnego m.in. art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 79 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990, ze zm., dalej: "p.g.k.") skoro jak wskazał w uzasadnieniu Sąd I instancji, niewątpliwym jest, iż postępowanie zakończone skarżonymi decyzjami było prowadzone nie z urzędu lecz na wniosek Skarżącej i winno być uznane za wniosek o dokonanie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie w całości skarżonego wyroku
i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, wniosła o zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Stosownie do treści art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w niej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny i ustaleń dokonanych przez Sąd
I instancji w zaskarżonym wyroku, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania przez sąd (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt
P 46/33; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 lipca 2017 r., sygn. akt
I OSK 2658/15; 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 614/22, orzeczenia dostępne
w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
W ramach realizowanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej podkreślić należy, że przytaczane w skardze kasacyjnej (środku zaskarżania) przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu
i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176
§ 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16; 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 466/22, źródło CBOSA).
Odnośnie do skargi kasacyjnej należy wskazać, że sposób skonstruowania części zarzutów kasacyjnych polegał w istocie na tworzeniu niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał naruszyć Sąd I instancji, bez wskazania na czym konkretnie polega naruszenie każdej z tych norm. Wprawdzie jest możliwe, że kilka przepisów tworzy określoną normę prawną, ale wówczas zarzut skonstruowany z kilku przepisów musi wskazywać, że tworzą one właśnie taką normę prawną, jaka jest jej treść, i w jaki sposób taka norma została naruszona (pogląd ten wielokrotnie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, zob. wyroki z dnia: 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 797/10; 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 593/10; 18 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo; 20 stycznia 2022 r., sygn. akt III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1434/21, 6 września 2023 r., sygn. akt I OSK 89/23, źródło CBOSA). Zarzuty skonstruowane w sposób przyjęty w skardze kasacyjnej wniesionej
w niniejszej sprawie każą jedynie domyślać się, jaka norma prawna wynika
z powołanych przepisów, co w rezultacie uniemożliwia precyzyjne odniesienie się do każdego z nich.
Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi
w jej treści (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2187/21, źródło CBOSA, por. także J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862).
Na wstępie wskazać należy, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd też ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega zaś na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu. Jednakże, może to się odbywać wyłącznie w sytuacji, gdy uzasadnia to udokumentowany aktualny stan prawny lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają, w świetle złożonych dokumentów, charakter oczywistych pomyłek. Nieprawidłowość ujawnionych w ewidencji danych musi być oczywista i bezsporna a zatem niewymagająca postępowania wyjaśniającego. Ewidencja gruntów i budynków nie ma bowiem charakteru prawotwórczego. Wpis w ewidencji ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych,
z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Techniczny charakter ewidencji powoduje natomiast, że to nie ewidencja kształtuje określony stan prawy, lecz dopiero zmiana tego stanu w innym przewidzianym przez prawo trybie znajduje swoje odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja pełni zatem jedynie funkcje rejestrujące stanów prawnych ustalonych w innym trybie i przez inne organy. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że nie kształtują one nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdzają stan prawny wynikający z dokumentów. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie mogą więc tworzyć stanu prawnego, lecz jedynie odzwierciadlają w prowadzonych ewidencjach stan prawny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt I OSK 270/22, źródło CBOSA). Organy prowadzące ewidencję nie są uprawnione do rozstrzygania stanu prawnego nieruchomości, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie zmian wpisów istniejących w ewidencji.
Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu
I instancji i orzekających w sprawie organów, że Skarżąca nie przedstawiła dokumentów, o których mowa w art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h) p.g.k., które potwierdzałyby zaliczenie działek nr [..] i nr [...] obręb [...] do "rolno siedliskowej" oraz zmiany budynku określonego w modernizacji jako "inny" na budynek gospodarczy przeznaczony do celów rolniczo-gospodarczych.
Z akt sprawy wynika bowiem, że w latach 2019-2021 na terenie jednostki ewidencyjnej [...] przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów i budynków
w trybie art. 24a p.g.k. W jej toku projekt operatu opisowo-kartograficznego dla obrębu ewidencyjnego [...] podlegał wyłożeniu do wglądu zainteresowanych w siedzibie Starostwa Powiatowego w W.- stanowisko zamiejscowe w lokalu Zespołu Szkół w [...] - na 15 dni roboczych, tj. od 20 września do 8 października 2021 r. Informacja o miejscu i terminie wyłożenia była wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy G. i w Starostwie Powiatowym w W. oraz ogłoszona w prasie
o zasięgu krajowym, czyli zgodnie z art. 24a ust. 5 p.g.k. Przepis ten wówczas stanowił, że Starosta informuje o terminie i miejscu wyłożenia (...), poprzez wywieszenie tej informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego i właściwego urzędu gminy, na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia, oraz ogłoszenia jej w prasie
o zasięgu krajowym. W okresie wyłożenia każdy, czyjego interesu prawnego dotyczyły dane ujawnione w projekcie operatu opisowo-kartograficznego mógł zgłaszać uwagi do tych danych. Informacja Starosty W., że projekt operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków stał się operatem ewidencyjnym, ukazała się w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w W. oraz w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego 15 listopada 2021 r.
Skarżąca nie wnosiła uwag i zastrzeżeń do danych wykazanych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego, jak również nie złożyła zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w odpowiednim terminie. Wobec powyższego dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków dla działek nr [...] i nr [...] obręb [...] opracowane w ramach prac modernizacyjnych stały się wiążące.
Skarżąca wystąpiła do Starosty z wnioskiem dopiero 25 października 2022 r. Mając na uwadze termin wniesienia pisma oraz art. 24a ust. 12 p.g.k., Starosta prawidłowo uznał, iż stanowi ono wniosek o dokonanie zmian danych w ewidencji gruntów i budynków i podlega rozpatrzeniu w trybie art. 24 p.g.k.
Ponadto ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, iż w toku przeprowadzonej modernizacji dokonano zmian w działkach nr [...] i [...] w zakresie użytku gruntowego, zmieniając użytek gruntowy grunty rolne zabudowane Br-Pslll na użytek gruntowy tereny mieszkaniowe B oraz ujawniono budynki: "budynek mieszkalny" o powierzchni 126 m2 oraz "inny budynek" jako pozostałe budynki niemieszkalne
o powierzchni zabudowy 42 m2. Organy ewidencyjne natomiast ustaliły, że na działce nr [...] znajduje się dwukondygnacyjny budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 126 m2, którego budowa została zakończona w 2012 r. oraz jednokondygnacyjny budynek inny niemieszkalny o powierzchni zabudowy 42 m2. Z kolei działka nr [...], przylegająca do działki nr [...], jest niezabudowana. Działki te tworzą funkcjonalną całość. Z przeprowadzonej przez organ ewidencyjny wizji wskazanego wyżej budynku innego niemieszkalnego wynika, że nie jest to budynek przeznaczony do produkcji rolniczej lub do przetwórstwa rolno-spożywczego. W zasadnej ocenie Sądu I instancji, z tym ustaleniem koresponduje wskazanie przez Skarżącą, że budynek ten jest garażem, wybudowanym w 2021 r. Poza wymienioną zabudową, na działce nr [...] nie znajduje się żadna inna zabudowa, której wystąpienie skutkowałoby zaliczeniem gruntu do kategorii gruntów rolnych zabudowanych. W tej sytuacji należy, w prawidłowej ocenie dokonanej Sąd I instancji, uwzględnić treść przepisu lp. 5 ust. 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r., poz. 1390 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie e.g.b."), w części dotyczącej określenia cech dla gruntów rolnych zabudowanych – Br. Z przepisu tego wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny wraz z garażem, zostałyby zaliczone do zabudowy siedliskowej, gdyby teren w planie miejscowym został przeznaczony tylko pod zabudowę zagrodową, a także w sytuacji gdyby tego rodzaju przeznaczenie wynikało z decyzji o warunkach zabudowy, projektu budowlanego. Organ odwoławczy ustalił, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu działki nr [...], przewiduje funkcję zabudowy mieszkaniowej i usług MNU1. Także z treści wydanego pozwolenia na budowę nie wynika, aby spełnione zostały przesłanki z przepisu lp. 5 ust. 3. Na przedmiotowej działce brak jest budynków (przykładowo takich jak spichlerze, przechowalnie owoców i warzyw, stodoły, budynki inwentarskie) i budowli, urządzeń służących produkcji rolniczej. W zasadnej ocenie Sądu I instancji, należy przyjąć, że sposób zagospodarowania działki nr [...], jest funkcjonalnie związany z budynkiem mieszkalnym i pełnioną przez niego funkcją mieszkalną. Także budynek garażu zaspokaja potrzeby mieszkańców budynku mieszkalnego i nie jest w jakikolwiek sposób związany z produkcją rolniczą. Wskazać należy, że Skarżąca w skardze przyznała, że nie prowadzi działalności rolniczej. Zasadnie zatem organy uznały a prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji, że istniejąca zabudowa zaspokaja potrzeby bytowe Skarżącej i nie jest w jakkolwiek sposób związana z produkcją rolniczą.
Z uwagi zaś na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Skarżącej kasacyjnie odnośnie do pominięcia przez Sąd I instancji oczywistego naruszenia w toku postępowania administracyjnego m.in. przepisów art. 11 k.p.a. w zw. z art. 79 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h) p.g.k.
Nietrafnie również podniesiono zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania.
Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a mianowicie wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją. Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
W ramach zarzutu art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego
w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1350/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2063/22, źródło CBOSA). Sąd I instancji przeanalizował i ocenił znajdujące się
w aktach administracyjnych dokumenty, nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji.
O naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby zatem mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organów w zakresie zgłoszonych zarzutów do postępowania, a zatem nie orzekał
w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może bowiem służyć do kwestionowania dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego
z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 25 marca 2011 r., sygn. akt IFSK 1862/09; 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06, źródło CBOSA). W związku z tym zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. także okazał się nieskuteczny.
Natomiast art. 135 p.p.s.a. znajduje zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Zatem art. 135 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w razie oddalenia skargi.
Tym samym, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z 133 § 1 p.p.s.a. zdanie pierwsze w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieskuteczne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ Skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.