I OSK 1881/20

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: NSA Iwona Bogucka NSA Marian Wolanin (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. i C. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1453/19 w sprawie ze skargi W. S. i C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości: oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 4 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1453/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. S. i C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2019 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżących do Sądu I instancji zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 4 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 58 § 2 kc przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, i uznanie że ugoda z 8 lutego 2019 r. jest ważna i skuteczna pomimo, że została zawarta z naruszeniem zasad współżycia społecznego,

- przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 105 § 1 kpa przez jego zastosowanie i uznanie, że postępowanie rozgraniczeniowe stało się bezprzedmiotowe ze względu na zawarcie ugody z 8 lutego 2019 r., która zdaniem skarżących jest nieważna.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania R. L. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zarzutów kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm. - dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Zgodnie z art. 31 ust. 4 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r. poz. 725, ze zm.), w razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie twierdzą, że podpisany przez nich akt ugody z 8 lutego 2019 r. jest nieważny w rozumieniu art. 58 § 2 kc, tj. ze względu na jego sprzeczność z zasadami współżycia społecznego.

Akt ugody rozgraniczeniowej z 8 lutego 2019 r. został podpisany nie tylko przez skarżących kasacyjnie, ale także przez R. L. - drugą stronę sporu granicznego. Ze względu więc na to, że akt ten ma moc ugody sądowej, zarzut nieważności tego aktu w rozumieniu art. 58 § 2 kc nie podlega ocenie organu administracji i sądu administracyjnego, lecz ocenie sądu cywilnego.

Z akt nie wynika, aby skarżący kasacyjnie wytoczyli stosowne powództwo w tym zakresie, dlatego prawidłowo Sąd I instancji ocenił rozstrzygnięcia organów administracji o braku podstaw do kontynuowania administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego ze względu zaistniały w sprawie akt ugody rozgraniczeniowej ze skutkami prawnymi ugody sądowej. W konsekwencji tego oba zarzuty kasacyjne nie mogły być uwzględnione.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.