I OSK 157/22

I OSK 157/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /sprawozdawca/
Anna Wesołowska
Czesława Nowak-Kolczyńska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
642  Skargi na akty prawa miejscowego wojewodów i organów administracji niezespolonej oraz na niewykonywanie przez nich czynn
Hasła tematyczne
Lasy
Sygn. powiązane
II SA/Ke 541/21 - Wyrok WSA w Kielcach z 2021-09-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1421
art. 46 ust. 3 pkt 8l
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - t.j.
Dz.U. 2015 poz 525
art. 63
Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1463
art. 58
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.
Sentencja
Dnia 9 marca 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Świętokrzyskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 541/21 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Nadleśnictwa Starachowice na rozporządzenie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr 4/2021 w przedmiocie zmiany rozporządzenia w sprawie wykonywania ogrodzeń ograniczających lub zatrzymujących migrację zwierząt z terenów leśnych na terenie powiatów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz Skarbu Państwa - Nadleśnictwa Starachowice kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 29 września 2021 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Nadleśnictwa Starachowice na rozporządzenie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr 4/2021 w przedmiocie zmiany rozporządzenia w sprawie wykonywania ogrodzeń ograniczających lub zatrzymujących migrację zwierząt z terenów leśnych na terenie powiatów - stwierdził nieważność zaskarżonego rozporządzenia.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.
W dniu 19 kwietnia 2021 r. Wojewoda Świętokrzyski, działając na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1421), wydał rozporządzenie nr 4/2021 zmieniające rozporządzenie nr 4/2020 Wojewody Świętokrzyskiego w sprawie wykonywania ogrodzeń ograniczających lub zatrzymujących migrację zwierząt z terenów leśnych na terenie powiatów starachowickiego, ostrowieckiego i opatowskiego. W § 1 tego aktu określono, że zmianie ulega przebieg ogrodzenia ograniczającego lub zatrzymującego migrację zwierząt z terenów leśnych w obrębie działki ewidencyjnej [...], zmiana szczegółowo przedstawiona jest w załączniku do niniejszego rozporządzenia. W § 2 stwierdzono, że wykonanie rozporządzenia powierza się Nadleśniczemu Nadleśnictwa Starachowice Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem podania do wiadomości publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie powiatów, o których mowa w § 1 (§ 3 cyt. rozporządzenia). Zgodnie z § 4 rozporządzenie podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego. W uzasadnieniu wskazano, że budowa ogrodzenia ma na celu ograniczenie możliwości przeniesienia wirusa Afrykańskiego Pomoru Świń (ASF) na obszar województwa świętokrzyskiego. Pismem z 24 marca 2021 r. Świętokrzyski Konserwator Zabytków w Kielcach wystąpił o zmianę dotychczasowego przebiegu ogrodzenia w związku z planowanymi w 2021 r. naprawami i remontami nasypów i podkładów kolejowych S. na działce ewidencyjnej [...]. Wniosek został pozytywnie zaopiniowany przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, który uznał, że wnioskowana zmiana nie wpłynie negatywnie na funkcję ogrodzenia, tj. ograniczenie migracji dzika Sus scrofa, a tym samym zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa ASF na obszar województwa. W rezultacie Wojewoda przyjął, że wobec braku merytorycznych przeciwskazań należało zmienić poprzednie rozporządzenie nr 4/2000 w sposób pozwalający na przeprowadzenie prac związanych z uruchomieniem S.
Skargę na powyższe rozporządzenie Wojewody Świętokrzyskiego wniósł Skarb Państwa – Nadleśnictwo Starachowice w zakresie w jakim Wojewoda wskazuje zmianę przebiegu ogrodzeń terenów leśnych w obrębie działki ewidencyjnej [...], w sposób przedstawiony w załączniku do tego rozporządzenia i domagając się zmiany w zaskarżonej części w ten sposób, że zamiast przestawienia ogrodzenia na odcinku dwóch kilometrów, zostaną wykonane dodatkowe bramy zapewniające komunikację z sąsiednimi gruntami. W piśmie procesowym z 3 września 2021 r. skarżący sprecyzował zarzut skargi poprzez wskazanie, że doszło do naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie tj. naruszenie art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Wykonanie nakazu zmiany przebiegu ogrodzenia nastąpiło z innych przesłanek niż wymienionych w powołanym wyżej przepisie. Skarżący wyjaśnił, że zgodnie z danymi w ewidencji gruntów i budynków, grunt stanowiący obszar kolejki wąskotorowej nosi nr [...], a nie jak błędnie podano w Rozporządzeniu nr [...].
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Wojewody Świętokrzyskiego wniósł o jej oddalenie, nie zgadzając się z zarzutami podniesionymi w skardze. Podtrzymał argumentację odnośnie stanowiska jakie w niniejszej sprawie zajął Wojewódzki Inspektor Weterynarii w Kielcach w powiązaniu z wystąpieniem Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Kielcach z 24 marca 2021 r. W piśmie procesowym z 20 września 2021 r. organ wyjaśnił na czym polega ograniczenie dla napraw i remontów nasypów i podkładów kolejowych zabytkowej wąskotorówki.
Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę. Wskazał, że w świetle regulacji art. 46 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, Wojewoda na obszarze województwa może podjąć działania mające na celu ograniczenie migracji zwierząt, a w szczególności dzików, z obszarów występowania ASF na tereny wolne od tej choroby. W ramach kompetencji o których mowa w art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy Wojewoda może nakazać właściwemu nadleśniczemu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe wykonywanie na określonym obszarze ogrodzeń. Realizacja tego uprawnienia następuje w formie rozporządzenia, po uprzednim wniosku wojewódzkiego lekarza weterynarii, którego treść została określona w ust. 2 art. 46 ustawy. Zatem w ustawie o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, ustawodawca szczegółowo unormował tryb i sposób, jak również określił cel nałożenia obowiązku wykonywania na określonym obszarze ogrodzeń. Konstytucja RP w przepisie art. 94 udziela organom samorządu terytorialnego i terenowym organom administracji rządowej stosunkowo szeroki zakres swobody w stanowieniu prawa miejscowego. Niemniej akty te powinny być wydawane "na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie". W przypadku wydania nakazów (w drodze aktów prawa miejscowego) - wojewoda działa na podstawie i w granicach udzielonego upoważnienia ustawowego. Sąd dokonując w analizowanej sprawie kontroli zaskarżonego aktu, nie tylko bada czy został on wydany przez uprawniony organ, ale również ocenia czy zostały zachowane: procedura i przewidziane ustawą o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - cele dla których Wojewodzie udzielono w art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy, delegacji do wydania rozporządzenia.
W kontekście powyższych rozważań, Sąd I instancji uznał, że zaskarżone rozporządzenie nie odpowiada prawu. W pierwszej kolejności podniósł, że Wojewoda Świętokrzyski dokonując zmiany w zakresie przebiegu ogrodzenia zrealizowanego w oparciu o rozporządzenie nr 4/2020 z dnia 19 października 2020 r. nie dochował przewidzianej w art. 46 ustawy procedury związanej z wydaniem rozporządzenia, o którym mowa w ust. 3 tego przepisu. O ile zmiana w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku ma charakter techniczny, o tyle zmiana przebiegu ogrodzenia dotyczy kwestii merytorycznych, co oznacza obowiązek powtórzenia takiej procedury, jaka obowiązuje przy wydawaniu spornego aktu. Z materiału dowodowego i odpowiedzi na skargę jasno wynika, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane bez wniosku wojewódzkiego lekarza weterynarii w rozumieniu art. 46 ust. 2 ustawy. Za taki wniosek nie można bowiem uznać pisma Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 24 marca 2021 r., w którym wyraził zgodę na zmianę przebiegu ogrodzenia w sposób wskazany w piśmie. Po drugie, wojewoda w przypadku zagrożenia wystąpienia lub wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania, powinien nałożyć na właściwego nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe obowiązek wykonania na określonym obszarze ogrodzeń. Celem nałożonego obowiązku, jak stanowi art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy, jest ograniczenie lub zatrzymanie migracji zwierząt z terenów leśnych. Sąd I instancji stwierdził, że uzasadnienie zmiany zaskarżonego rozporządzenia planowanymi w 2021 r. naprawami i remontami nasypów i podkładów kolejowych S. na działce ewidencyjnej [...] stanowi przesłankę faktyczną wynikającą z interesu strony – zarządcy kolejki wąskotorowej. Składając wyjaśnienia pełnomocnik organu podał, że dojazd do miejsca prac przy zabytku w ramach odcinka etapu I możliwy był od strony drogi krajowej nr [...], co pozwala stwierdzić, że zmiana przebiegu ogrodzenia służyła polepszeniu warunków dla napraw i remontów wspomnianej kolei. Nie odpowiada zatem celom, dla których ustawodawca upoważnił wojewodę do wydania rozporządzenia na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy. Z tych względów Sąd I instancji uznał, że motywy jakimi kierował się organ nie stanowią prawidłowego wykonania przepisów, w oparciu o które organ wydał zaskarżone rozporządzenie. Opisane uchybienia w rozporządzeniu Wojewody Świętokrzyskiego nr 4/2021 z dnia 19 kwietnia 2021 r. WSA zaliczył do kategorii istotnych naruszeń prawa, oddziaływujących na cały akt, co stanowiło podstawę stwierdzenia jego nieważności w całości na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda Świętokrzyski wnosząc o jego zmianę i oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz.U. 2020, poz. 1421 - zwana dalej “ustawą o ochronie zdrowia zwierząt"), poprzez błędne ustalenie, iż stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii i przesłanie do Wojewody projektu rozporządzenia nie stanowi wniosku o wydanie rozporządzenia w sprawie wykonywania ogrodzeń ograniczających lub zatrzymujących migrację zwierząt z terenów leśnych na terenie powiatów starachowickiego, ostrowieckiego i opatowskiego, czego konsekwencją było uznanie, że organ nie zachował procedury wymaganej do zmiany rozporządzenia, co skutkowało stwierdzeniem nieważności rozporządzenia,
2) art. 147 § 1 P.p.s.a. zw. z art. 46 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, poprzez błędne uznanie, że do zachowania procedury wnioskowania przez Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii ustawodawca wymaga formy szczególnej, co w konsekwencji doprowadziło do wniosku, że organ nie zachował procedury niezbędnej do wydania rozporządzenia,
3) art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, poprzez błędne ustalenie, że jedynym powodem zmiany rozporządzenia było polepszenie warunków dla napraw i remontów zabytkowej kolejki w sytuacji, gdy Sąd pominął ocenę stanowiska Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, zajmującego stanowisko w zakresie funkcji ochronnej ogrodzenia przy zmienionym jego przebiegu, co skutkowało przyjęciem przez Sąd orzekający, że Wojewoda Świętokrzyski przy wydawaniu rozporządzenia kierował się ochroną zabytków, a nie przesłankami określonymi ustawą o ochronie zdrowia zwierząt.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarb Państwa – Nadleśnictwo Starachowice wniosło o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było rozporządzenie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 19 kwietnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 19 października 2020 r. w sprawie wykonywania ogrodzeń ograniczających lub zatrzymujących migrację zwierząt z terenów leśnych na terenie powiatów: starachowickiego ostrowieckiego i opatowskiego. Mocą zaskarżonego rozporządzenia zmieniono przebieg ogrodzenia w obrębie działki nr [...], wyznaczony rozporządzeniem z dnia 19 października 2020 roku. W obu rozporządzeniach jako podstawę prawną wskazano art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Jak wynika z uzasadnienia do rozporządzenia zmieniającego wyznaczenie nowego przebiegu ogrodzenia wynikało z konieczności umożliwienia Powiatowi Starachowickiemu wykonania niezbędnych napraw i remontów torowiska oraz lokalizacji nowej bramy umożliwiającej przejazd kolejki wąskotorowej.
Z wnioskiem o zmianę zwrócił się Świętokrzyski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Kielcach, został on pozytywnie zaopiniowany przez Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, który uznał że nowy przebieg ogrodzenia nie wpłynie negatywnie na jego funkcje, to jest ograniczenie migracji dzika i zmniejszenia ryzyka przeniesienia wirusa ASF. Wykonanie rozporządzenia zmieniającego powierzono Nadleśniczemu Nadleśnictwa Starachowice Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe.
Wbrew autorowi kasacji, słusznie kontrolowany Sąd przyjął, że zmiana przebiegu ogrodzenia, wynikająca z rozporządzenia zmieniającego nie odpowiadała celom, o których mowa w przepisie art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, który stanowił podstawę wydania tego aktu. W świetle tego przepisu wojewoda nakazuje właściwemu nadleśniczemu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe wykonanie na określonym obszarze ogrodzeń, które ograniczają lub zatrzymują migrację zwierząt z terenów leśnych tylko wówczas, gdy istnieje zagrożenie wystąpienia lub nastąpiło wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt podlegającej obowiązkowi zwalczania i potrzeby zarządzenia środków, o których mowa w art. 45 ust. 1. Miał więc rację Kontrolowany Sąd stwierdzając, że polepszenie warunków naprawy i remontów kolei nie stanowiło przesłanek o jakich mowa w tym przepisie. W istocie organ realizując swą kompetencję, wyznaczoną art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy, zobowiązany był ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu ustawowym. Normy o charakterze kompetencyjnym muszą być interpretowane w sposób literalny (dosłowny). Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określają ustawy. Tym samym w każdym przypadku wydania czy uchwalenia aktu prawa miejscowego zakres regulacji zawarty w takim akcie musi wprost wynikać z delegacji ustawowej. Jakiekolwiek domniemanie możliwości dodatkowego uregulowania danej materii wykraczającej poza zakres upoważnienia ustawowego nie znajduje umocowania w konstytucyjnej zasadzie zawartej w art. 94 ustawy zasadniczej (por. m.in. wyrok NSA z 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 1359/22; wyrok NSA z 24 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 231/22; wyrok NSA z 21 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1426/19; wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1042/19; Ł. Złakowski (w:) - red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, Warszawa 2011, s. 432-433 oraz P. Dobosz (w:) Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, pod red. P. Chmielnickiego, Warszawa 2010, Warszawa 2004, s. 464, a także powoływane tam orzecznictwo).
Skoro zatem ustawodawca w art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy, zezwolił Wojewodzie na podjęcie działań ochronnych - stawianie płotów tylko wówczas gdy koniecznym będzie zapobieżenie zagrożeniom wynikającym z chorób zakaźnych zwierząt, to organ władzy publicznej nie mógł podjąć aktywności, która nie odpowiadała tym regulacjom ustawowym. Działalność wykraczająca poza zadania powierzone w ustawie ma charakter nielegalny. Na powyższą ocenę nie może mieć wpływu fakt, że wojewódzki lekarz weterynarii pytany zaaprobował zmiany w przebiegu ogrodzenia z punktu widzenia ochrony przed chorobami zakaźnymi zwierząt.
W świetle art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy, to lekarz weterynarii winien działania związane z ochroną zainicjować, mając przy tym na uwadze wyłącznie zagrożenia ryzyka przeniesienia wirusa ASF. Konserwator Zabytków nie miał prawnego umocowania do żądania zmiany wcześniejszego rozporządzenia Wojewody Świętokrzyskiego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podmiot który czuł się pokrzywdzony rozwiązaniami przyjętymi w zmienianym rozporządzeniu Wojewody miał drogę prawną do zakwestionowania prawidłowości przyjętych w nim rozwiązań. Wskazać w tym miejscu należało na przepis art. 63 ustawy z dnia 29 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1464 ze zm.), będący również podstawą wszczęcia kontrolowanego postępowania sądowoadministracyjnego, który dopuszcza zaskarżenie aktu prawa miejscowego, wydanego przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej, w sprawie z zakresu administracji publicznej.
To w skardze na rozporządzenie z dnia 19 października 2020 r. można było wskazać i wykazać, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia takiego podmiotu oraz że istnieje bezpośredni związek pomiędzy zaskarżonym aktem, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Interes prawny musi znajdować ochronę w obiektywnie pojmowanym porządku prawnym. Dla jego wykazania wskazać należało normę prawa materialnego lub procesowego, z której wynikały określone indywidualne prawa lub obowiązki skarżącego podmiotu (wyrok NSA z 20 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 902/2011, Lex Polonica nr 2784237, Lexis Nexis nr 2784237).
Jako obejście prawa potraktować należało próbę uzyskania tego samego rezultatu poprzez wydanie rozporządzenia zmieniającego na podstawie nieprzewidzianych ustawą przesłanek.
W niniejszej sprawie nie można było również pominąć, że zmiany przebiegu ogrodzenia każdorazowo związane są z koniecznością poniesienia kosztów, którymi w obu rozporządzeniach obciążono Lasy Państwowe. Lasy Państwowe z funduszu leśnego zobowiązane są wprawdzie ponosić różnego rodzaju wydatki jednak tylko takie które będą przeznaczone na cele wskazane w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1463 ze zm.), a ściślej w art. 58 tejże ustawy. I tak, zgodnie z art. 58 ust. 3 a pkt 3 ustawy o lasach, środki z funduszu leśnego mogą być przeznaczone na działania związane z zapobieganiem dalszemu rozprzestrzenianiu się afrykańskiego pomoru świń, które nakazano w trybie art. 46 ust. 3 pkt 8l ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
W przepisach ustawy o lasach brak podstawy prawnej by kosztami zmiany przebiegu ogrodzenia obciążyć Lasy Państwowe, skoro aktywność Wojewody Świętokrzyskiego w tym względzie nie była wynikiem konieczności zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się pomorowi świń.
W świetle powyższych rozważań nie sposób zgodzić się z autorem kasacji, że Sąd I instancji naruszył przepisy art. 46 ust.1-3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
Stąd, na zasadzie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić i dlatego orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).