I OSK 1557/23

I OSK 1557/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marek Stojanowski /przewodniczący/
Marian Wolanin
Piotr Niczyporuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
II SA/Gl 1743/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-02-24
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędzia NSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/GI 1743/22 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia 10 października 2022 r. nr GKII.7221.72.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/GI 1743/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "Sąd I instancji") oddalił skargę W. D. (dalej: "Skarżący") na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach (dalej: "ŚWINGiK", "organ odwoławczy") z dnia 10 października 2022 r. nr GKII.7221.72.2022 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów budynków.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze. zm., dalej: "k.p.a.".) w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. polegające na uznaniu, iż organ odwoławczy prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. umarzając postępowanie w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, a to z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania, która ma miejsce wówczas, gdy podmiot nieuprawniony zgłosił inicjatywę wszczęcia postępowania;
- art. 28 k.p.a., art. 24 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 2. pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm., dalej: "p.g.i.k."). , poprzez uznanie, że Skarżący nie posiada statusu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym, a tym samym nie przysługiwała mu legitymacja procesowa do inicjowania postępowania aktualizacyjnego w postępowaniu przed organem I instancji.
- art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na zaniechaniu ustalenia i wyjaśnienia na jakich podstawach proces modernizacji ewidencji gruntów i budynków i operat opisowo-kartograficzny należy uznać za prawnie obowiązujące, a tym samym uznanie, że decyzja Starosty Z. (dalej: "Starosta") orzekająca o aktualizacji ewidencji gruntów i budynków jednostki ewidencyjnej Z., obrębu ewidencyjnego Z., jest decyzją błędną i podlega uchyleniu w całości, a postępowanie przed organem I instancji podlega umorzeniu.
W oparciu o przedstawione wyżej podstawy skargi kasacyjnej, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu administracji na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli uczestnicy postepowania P. i A. S., wnosząc o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz uczestników kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., , dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy,
a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W skardze kasacyjnej wskazano, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na jednej podstawie określonej w art. 174 p.p.s.a. a mianowicie naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza wskazanych w niniejszej sprawie podstaw skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że złożona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach są nietrafne.
Ponadto należy podnieść, iż w orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem Skarżącego kasacyjnie – uchybił Sąd I instancji, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia bowiem sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2490/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2096/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 892/12, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/11, źródło CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2021/12, źródło CBOSA).
Przedstawienie motywów wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wymaga uwagi porządkującej, a mianowicie, że skarga kasacyjna formułując zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów k.p.a. i p.g.i.k. nie została należycie sprecyzowana, zarówno w zakresie rozwinięcia stosowanych skrótów, jak i wskazania podstawy zaskarżenia poprzez uwzględnienie pełnej konstrukcji przepisu składającego się nie tylko z ustępów, ale również punktów. Analiza treści skargi kasacyjnej doprowadziła Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że zarzuty te dotyczą odpowiednio: ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm., dalej: "p.g.i.k.", "ustawa Prawo geodezyjne
i kartograficzne") i w tak wytyczonym zakresie Sąd skargę kasacyjną rozpoznał.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy istnienia interesu prawnego Skarżącego w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Przypomnieć należy, że Skarżący wnioskiem z 15 marca 2022 r. wystąpił o wszczęcie postępowania administracyjnego w zakresie przywrócenia granic działki nr [...] położonej w Z., zgodnie z mapą ewidencyjną stanowiącą załącznik nr
1 do wniosku. Ponadto Skarżący wnosił o nadanie numeru geodezyjnego nieoznaczonej działce tj. obszarowi, który jest objęty graficzną częścią operatu ewidencji gruntów i budynków. Wniosek ten został rozpatrzony jako żądanie zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
W tym miejscu należy wskazać, iż postępowanie w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. z uwzględnieniem przepisów szczególnych zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jeżeli postępowanie w tego rodzaju sprawie ma być wszczęte na wniosek zainteresowanego podmiotu, to obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest weryfikacja posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego. Zgodnie art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, z czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony zdefiniowane w powyższym przepisie ma charakter uniwersalny i nie stanowi samoistnej normy prawnej do uznania danej osoby za stronę postępowania, gdyż ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Wskazać trzeba również, że ustawodawca w przepisach szczególnych prawa materialnego może uregulować kto jest stroną danego postępowania. Dlatego istotne jest, że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne w art. 24 ust 2a wprost stanowi, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:
1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:
a) przepisów prawa,
b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1 - 4,
c) materiałów zasobu,
d) wykrycia błędnych informacji;
2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art: 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.
Z kolei w myśl art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.i.k. w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się:
1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku:
a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości,
b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania.
Należy też zauważyć, że na podstawie art. 22 ust. 2 p.g.i.k., podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.i.k., są zobowiązane do zgłaszania właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków,
w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.
Z kolei w myśl powołanego w skardze kasacyjnej art. 24 ust. 2b p.g.i.k. (a który określa formę w jakiej dokonywana aktualizacja), aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:
1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:
a) przepisów prawa,
b) wpisów w księgach wieczystych,
c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,
d) ostatecznych decyzji administracyjnych,
e) aktów notarialnych, aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,
f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,
g) wpisów w innych rejestrach publicznych.
h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;
2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.
Z powyższych regulacji wynika, że p.g.i.k. w art. 24 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 samodzielnie wskazuje krąg podmiotów mających legitymację procesową w inicjowaniu postępowania, którego przedmiotem jest aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, nie odwołując się do pojęcia interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Oznacza to, że art. 24 ust. 2a pkt 2 p.g.i.k. stanowi normę lex specialis wobec art. 28 k.p.a., wyłączając ten ostatni jako podstawę wyznaczającą zakres podmiotowy postępowania aktualizacyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1011/19, 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 772/19, źródło CBOSA).
W sprawie bezsporne jest, że Skarżący kasacyjne nie należy do żadnej z kategorii podmiotów określonych w art. 24 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 2 pkt
1 p.g.i.k.. Bezspornym w sprawie jest, że działka oznaczona numerem [...] ma urządzoną księgę wieczystą KW nr [...], a jej właścicielami na prawach małżeńskiej ustawowej wspólności majątkowej są uczestnicy postępowania. Skarżący nie jest zatem właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka [...], nie jest także ujawniony ani w ewidencji gruntów i budynków ani w księdze wieczystej jako podmiot władający tym gruntem na zasadach samoistnego posiadania. Skarżący konsekwentnie powołuje się natomiast na to, że był współposiadaczem obszaru gruntu graniczącego z działką nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym i nieoznaczonym numerze, który - wskutek modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonej w latach 2002-2005 - został włączony do działki nr [...]. Powołuje się także na to, że jest współposiadaczem części obszaru gruntu graniczącego z działką nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym, która nie została włączona do działki nr [...] i aktualnie wraz z działką nr [...] stanowi dojazd do jego nieruchomości. Z okoliczności sprawy wynika, że działka nr [...] jest w całości ogrodzona i zagospodarowana przez jej właścicieli (uczestników postępowania). Ponadto Skarżący, składając wyjaśnienia w toku postępowania, wskazał, że fragment obszaru gruntu graniczącego z działką nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym, który został włączony do działki nr [...] został zagrodzony w 2014 lub 2015 roku. Wskutek czego dojazd do działki stanowiącej jego własność tj. działki nr [...] oraz do działek sąsiednich został znacząco zawężony. Z okoliczności sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżący nie jest również posiadaczem samoistnym nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...].
Powyższe okoliczności wskazują, iż nie może on wystąpić z wnioskiem o dokonanie aktualizacji w ewidencji gruntów i budynków.
W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 k.p.a., art. 24 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 2. pkt 1 p.g.i.k.
W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli legalności decyzji wydanej na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości lub części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu
o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1581/09; z dnia 19 października 2010 r,. sygn. akt II OSK 1622/09; z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2104/10, z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 772/19, źródło CBOSA). Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony zgłosił inicjatywę wszczęcia postępowania. Wszczęcie postępowania administracyjnego, gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wszczęcie postępowania na wniosek podmiotu nielegitymowanego jest podstawą umorzenia postępowania, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w aspekcie podmiotowym (uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999/4/119; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 599/99; 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1833/11, aprobowane przez J. Borkowskiego w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2016, s. 493, nb 9).
Trafnie zatem w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie zachodziła podmiotowa przyczyna bezprzedmiotowości postępowania, bowiem Skarżącemu kasacyjnie nie przysługuje przymiot strony przedmiotowego postępowania.
Odnosząc się do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. należy wskazać, że skoro postępowanie aktualizacyjne z wniosku Skarżącego nie mogło być prowadzone to organ odwoławczy nie miał obowiązku przeprowadzać postępowania wyjaśniającego dotyczącego procesu modernizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki ewidencyjnej nr [...].
Konkludując należy stwierdzić, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne.
Z przedstawionych powyżej powodów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.