I OSK 1505/22

I OSK 1505/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Skiba /sprawozdawca/
Mariola Kowalska
Monika Nowicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wa 93/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-01-24
Skarżony organ
Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 134 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 93/21 w sprawie ze skargi T. Ł. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 2 grudnia 2020 r. nr DO3.7611.225.2019.AB w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 stycznia 2022r., sygn. akt I SA/Wa 93/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. Ł., na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 grudnia 2020 r. nr DO3.7611.225.2019 w przedmiocie zawieszenia postępowania, oddalił skargę.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd Wojewódzki w pełni podzielił wywody Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii o konieczności ustalenia następców prawnych byłej współwłaścicielki dekretowej jako mających interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej. Dlatego prawidłowo organ zawiesił postępowanie o czasu ich ustalenia uznając, że mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym, co w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., skutkuje koniecznością zawieszenia postępowania.
T. Ł., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną zarzucając:
- "naruszenie art. 30 par. 5 KPA poprzez niezastosowanie oraz art. 97 par. 1 pkt. 4 KPA poprzez złe zastosowanie. Zarzucam naruszenie art. 134 par. 1 PPSA poprzez przejście do porządku dziennego nad oczywistymi niespójnościami. WSA nie może tolerować obowiązku nakładania na skarżącego wszczęcia postępowania spadkowego, skoro już jest ono wszczęte przez Skarb Państwa. WSA nie może twierdzić, że spadek nie jest nieobjęty, skoro właśnie Skarb Państwa wnosi o postępowanie spadkowe, bo spadek jest nieobjęty, albowiem inaczej by Skarb nie miał tytułu do wszczęcie tego postępowania. Skarżący ani nikt inny nie zna spadkobierców i właśnie na taką okoliczność jest kompetencja i obowiązek organu do wystąpienia o ustanowienia kuratora spadku. WSA nie chce zauważyć, że organy administracji stosują wszelakie preteksty, żeby nic w sprawie nie robić i nakładać na skarżącego niewykonalne i bezprzedmiotowe obowiązki. Wyrok urąga podstawowym zasadom KPA i zdrowemu rozsądkowi."
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, o zasądzenie kosztów postępowania, a także nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji.
Na wstępie wymaga podkreślenia, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Niezależnie od wymogu sporządzenia jej przez fachowego pełnomocnika, musi ona odpowiadać wymogom określonym w przepisach p.p.s.a., a jednym z elementów skargi kasacyjnej jest prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 § 1 p.p.s.a.
Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.
Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Przypomnieć również trzeba, że uzasadnienie skargi kasacyjnej jest równie ważnym jej elementem jak podstawy kasacyjne. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Zatem to skarżący wyznacza zakres kontroli, wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. Dlatego wnoszący skargę kasacyjną ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić. Obowiązek uzasadnienia zarzutów nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną powinność połączenia poszczególnych zarzutów z argumentami uzasadnienia. Argumenty uzasadnienia powinny pozostawać w rzeczowym związku z przedmiotem zarzutów. To Strona skarżąca powinna zatem wykazać, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji gdyby do nich nie doszło - wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. Natomiast w przypadku zarzutu, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego, konieczne jest wskazanie na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia omówionych wymogów. Wprawdzie jej autor powołał przepisy, które w jego ocenie zostały naruszone przez Sąd I instancji, ale nie wskazał, na której z podstaw kasacyjnych oparł swoje zarzuty. Należy przy tym zauważyć, że ze sposobu ich sformułowania ("naruszenie art. 30 par. 5 KPA poprzez niezastosowanie oraz art. 97 par. 1 pkt. 4 KPA poprzez złe zastosowanie. Zarzucam naruszenie art. 134 par. 1 PPSA poprzez przejście do porządku dziennego nad oczywistymi niespójności") również nie można wywieść, w ramach której podstawy kasacyjnej zarzuca ich naruszenie tj. czy w ramach art. 174 pkt 1 p.p.s.a czy też w ramach w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się, o którą postać naruszenia prawa materialnego chodzi kasatorowi, kiedy w skardze kasacyjnej używa się zwrotu nieznanemu ustawie – "poprzez przejście do porządku dziennego" czy też "złe zastosowanie". A jak wymaga jeszcze raz podkreślenia, przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej (które no ta bene nie zostało w skardze kasacyjnej wyodrębnione) nie stanowi nawet polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Wynika z niego jedynie niezadowolenie z zajętego stanowiska Sądu, dotyczącego nałożenia na skarżącego obowiązku wszczęcia postępowania spadkowego. Tym samym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor ograniczył się jedynie do ogólnych stwierdzeń i wyrażenia swojego niezadowolenia z treści zaskarżonego orzeczenia Sądu pierwszej I instancji. Brak jest w nim jakiejkolwiek analizy prawnej zastosowanych w sprawie przepisów postępowania czy też prawa materialnego.
W świetle całokształtu powyższych uwag należało stwierdzić, że skarga kasacyjna sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika w niniejszej sprawie, została sformułowana w sposób wysoce niestaranny i nie odpowiada przedstawionym powyżej wymogom. A jak wcześniej zaznaczono, taka wadliwość skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli zaskrzonego wyroku i oceny słuszności zarzutów skargi kasacyjnej. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania skargi kasacyjnej ani domniemywania zarzutów jej autora.
Wobec braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną strony, po rozpatrzeniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a.